ساعت ۷ صبح روز جمعه وقتی مقابل ساختمان سازمان آموزش و پرورش خراسان رضوی در خیابان امام خمینی مشهد توقف کردم تا نشانی دقیق محل برگزاری آزمون علوم تجربی را جویا شوم، برخورد مودبانه نگهبان و راهنمایی از سر دلسوزی همکار دیگرش به گونه ای بود که با وجود این که تقریبا یقین داشتند بر اساس آن چه به عنوان آدرس، در قسمت پایین کارت ورود به جلسه نوشته شده بود مسیر را درست آمده ایم اما باز هم اجازه خواستند تا از بخشی با عنوان دایره امتحانات که داخل ساختمان مستقر بود برای اطمینان بیشتر سوال کنند خلاصه این شد که از قرار معلوم محل برگزاری آزمون بر اساس ظواهر امر چند صد متری بیشتر با این محل فاصله ندارد، خوشحال از برخورد و راهنمایی این عزیزان و از این که هنوز کلی وقت داریم آماده روشن کردن ماشین و حرکت شده بودم که دویدن جوانی از داخل ساختمان آموزش و پرورش به سمت خودرو توجهم را جلب کرد، خیلی مودبانه پرسید ببخشید آقا اجازه هست نشانی نوشته شده در کارت ورودی را ببینم؟ بعد از خواندن نشانی در حالی که کاملا مشخص بود نگرانی خود را پشت چهره صمیمی و مودبش پنهان می کند، گفت: این جا نوشته «مشهد- آموزش و پرورش- بلوار قائم مقام فراهانی بین ۵ و ۷ دبیرستان دخترانه مهشید مصلی نژاد»!! ولی نگران نباشید و مطمئن باشید سروقت می رسید شماره کارت را یادداشت کرد و گفت من زنگ می زنم که همکاری کنند تا مشکلی پیش نیاید، و با همان وقار و متانت ما را راهنمایی کرد که از چه مسیری خود را سریع تر از میدان شهدا به بلوار وکیل آباد و خیابان قائم مقام برسانیم. در طول مسیر رفتار مودبانه و متواضعانه، صمیمی و دلسوزانه آن همشهری باعث آرامش من بود ولی بیشتر از آن از این بابت خوشحال بودم که در روز تعطیل و در مورد مسئله مهمی مثل آزمون چگونه یک نفر با رفتار خداپسندانه خود این گونه بی دریغ بذر محبت در دل ها می پاشاند و به بهترین شکل درصدد حل مشکلی برمی آید که دیگران با کم دقتی به وجود آورده اند، برای این هم وطن آرزوی سعادت و عاقبت به خیری کردم و از خداوند تعدد و تکثر این گونه افراد و رفتار را در جامعه طلب کردم و برای مسئولان صادرکننده کارت که دقت لازم را در ثبت نشانی نداشتند نیز آرزوی تعهد و دقت بیشتر!