مدح و ثنای این و آن گفتن نه تنها کار خوبی نیست بلکه پایمال کننده عزت انسان است و هزار و یک تالی فاسد در جامعه به وجود می آورد.

اما مدح و ثنای انبیاء و اولیای الهی و خصوصا مدح حضرت ختمی مرتبت(ص) و اهل بیت و عترت طاهرین آن حضرت نه تنها اقدامی بایسته و شایسته است بلکه قدر و منزلت و فضیلتی است بس گران مقدار برای مداحان این حضرات و ذوات مقدسه اما مداح و مداحی باید از ویژگی هایی که لازمه این اقدام شریف و مبارک و حساس است برخوردار باشند تا اولا مقبول درگاه احدیت و ثانیا مورد قبول پیامبر عظیم الشان و اهل بیت ایشان و ثالثا مورد اقبال شنوندگان و مخاطبان قرار گیرند.

در باب ویژگی های مداح واقعی می توان انتظار داشت که این افراد باید مومن، صالح، خوش نام، خوش خلق، عاشق، اهل دل، اهل معرفت، مودب، عامل، آشنا با مسائل و مبانی دینی و شرعی ، اهل قرآن، اهل مطالعه تاریخ و مقتل و حدیث و کتاب های معتبر دینی، برخوردار از لحن و صوت و صدای خوش، اهل شعر و ذوق و ادب و عرفان و البته دل سوخته و تابع واقعی پیامبر و اهل بیت و به فرمایش امام صادق(ع) بیش از دیگران مصداق کونوا لنا زیناو لاتکونوا لنا شینا باشند و آنان که از چنین خصوصیاتی بی بهره اند به اسلام و مسلمین و جامعه بشریت خدمتی بزرگ می کنند اگر در این عرصه وارد نشوند.

اما مدح و مداحی نیز باید از ویژگی هایی در خور و شایسته برخوردار باشد.

اول این که در مدح و مداحی و مرثیه و تعزیه و روضه خوانی ها حتما و حتما می بایست شان و مقام و مرتبت این مجالس که به نام اهل بیت شکل می گیرد رعایت شود. باید از غلو به شدت پرهیز شود چه رسد به بیان حتی کمترین کذب و دروغ و حرف و ادعای بی سند و ماخذ. شعرها و روضه هایی که خوانده می شود باید متین، متناسب با وقایع و واقعیت ها و البته معرفت افزا باشد باید این واقعیت بدیهی و روشن پذیرفته شود که برای به شور آوردن هرچه بیشتر جمعیت مخاطبان و «اشک گرفتن» از عزاداران اهل بیت، هیچ مجوز عقلی و شرعی وجود ندارد که هیچ گوینده   مدح و مداحی مثقالی از حریم ادب و صداقت و حرمت و ارزش ها و اصول و مبانی دینی که مورد تاکید مراجع و بزرگان و دین پژوهان و عالمان است عدول کند.

اما متاسفانه در برخی مدایح و مرثیه ها و تعزیه ها  می بینیم و می شنویم که عده ای از به اصطلاح مداحان و یا مداحان قاصر و مقصر و گاه جاهل و نادان به کارها و اقداماتی دست می زنند که هیچ نسبتی با مجالس عزاداری اهل بیت و عزاداری سید و سالار شهیدان ندارد که باید این افراد را نیز علما و اهل معرفت و دلسوزان ناصحانه به مسیر درست هدایت کنند و صد البته مشکل اساسی این است که تعداد قابل توجهی از مجالسی که به نام سیدالشهدا برگزار می شود به جای «منبر محوری» و معرفت افزایی، «مداح محور» و شورافزا شده است و این امر نامبارک هم خطری است بالقوه برای دور شدن از فلسفه قیام سرنوشت ساز، پرشکوه و تاریخ ساز حماسه بزرگ و بی بدیل حسینی و هم بستر و زمینه ای برای ایجاد انحراف های گوناگون، امروز دل بسیاری از دلسوزان و عاشقان اهل بیت و مریدان سید و سالار شهیدان پرخون است از برخی اقدامات و انحرافاتی که در برخی مجالس عزاداری محرم بروز و ظهور پیدا کرده و همچنین مردم و عالمان بزرگ دین دلی پرغصه و پرخون دارند از برخی حرف های غلط، بی ماخذ و بی مبنا و ناصوابی که در بعضی مجالس عزاداری سالار شهیدان بر زبان برخی مداحان و حتی بعضی گویندگان رانده می شود حرف هایی که به هیچ عنوان در شان مجلس عزاداری حسین بن علی و خاندان و یاران و اصحاب بزرگوار آن حضرت که مظاهر و جلوه های اتم ایثار، جوانمردی و آزادگی، دین باوری و حق باوری و ظلم ستیزی هستند، نمی باشد.

پس باید قدر گویندگان و مداحانی را که به لوازم و ضرورت های مدح و مداحی پای بند و عامل هستند دانسته شود و میدان از آنانی که «اهل» و شایسته این کار مهم و ارزشی و تاثیرگذار نیستند گرفته شود.