شب گذشته بعد از نماز مغرب و عشا پای سخنرانی یکی از روحانیون در مسجد … مشهد نشستم خاطره و نکته ای درباره عزاداری سیدالشهدا  نقل کرد که بازگویی و مکتوب کردن آن را برای مخاطبان عزیز خراسان خالی از لطف و فایده نمی دانم آن بنده خدا می گفت یکی از روضه خوان های اهل دل مدتی با اصرار و توسل و دعا و … از امام حسین (ع) خواست که سالار شهیدان اشارتی درباره روضه ها و مجالس مورد قبول حضرتش داشته باشند، اما پاسخ نمی گرفت. اصرارها ادامه داشت تا این که شبی بالاخره فرزند زهرا، آن مولای آزادگان و سرور شهیدان به خواب آن بنده خدا آمدند و نشانی یکی از مجالس روضه مورد قبول را به او دادند سپس آن روحانی اهل دل گشت و خانه مورد اشاره حسین بن علی (ع) را پیدا کرد، پیرزنی قد خمیده را نشسته جلوی آن خانه تقریبا مخروبه در محله ای فقیرنشین دید، پرسید اینجا مگر مجلس روضه نیست؟ پیرزن گفت چرا هست ولی آخوندمان نیامده، مرد گفت اجازه می دهی امروز من روضه بخوانم، پیرزن گفت بله بخوان، تا شروع کنی من زنان همسایه را هم جمع می کنم، روحانی داخل آن خانه محقر که شد منبری نیافت، چشمش به چند آجر و موزائیک افتاد که روی هم چیده و پارچه ای سیاه روی آن کشیده شده بود فهمید که باید همان جا بنشیند خانم های همسایه آمدند مجلسی ساده و بی ریا برگزار شد و آخرش هم عزاداران با چای پذیرایی شدند، روحانی اهل دل موقع رفتن به زن سالخورده صاحب مجلس گفت: مادرجان می‌خواهی چند روز من بیایم و روضه بخوانم  وی پاسخ داد: اگر دوست داری بیا، روز آخری که آن روحانی آمد و روضه خواند به آن خانم صاحبدل گفت اجازه می دهی هزینه این مجلس را همان قند و چای و پارچه های سیاه را من پرداخت کنم، ناگاه پیرزن روشن ضمیر عاشق اباعبدا… ناله ای سر داد و گفت مرد خدا چه می گویی؟ اگرچه من مال و منالی و سرپرستی ندارم اما زمستان و تابستان به خانه های مردم می روم و رخت چرک هایشان را می شویم و شاهی، شاهی و قِران، قِران جمع می کنم و بخشی از این پول را کنار می گذارم برای مجلس امام حسین (ع) مرد روحانی نگاهی پر از غبطه به آن خانم قد خمیده کرد و از سویدای دل گفت: مادرجان التماس دعا.