قیام حسین(ع) نیازی به گزافه و مداحی های نابخردانه ندارد  /   گذر ایام، دیگر بار فرصت درک محرم و آن واقعه و رخداد عظیم را در اختیار اهل دل و معرفت و تشنگان حقیقت قرار می دهد تا هرکس به قدر بضاعت، اندازه و سعه وجودی خود از بیکران دریای همیشه موج آفرین آن قیام الهی و بی نظیر حسین ابن علی و همراهان مومن و حق باور و امام شناس حضرتش، «آب حیات» و «اکسیر حیات معقول» بر گیرد. نهضتی را که فرزند رسول خدا، به عنوان مقتدا و امام امت برای احیای دین خدا و آیین و سنت ناب جد بزرگوارش خاتم الانبیا بپاداشت بی گمان اساسی ترین و اصلی ترین دلیل «مانایی» و ماندگاری و از همه مهمتر پویایی و «جهان قبولی » و جهان شمولی، دین و آیین و مکتبی است که آخرین فرستاده و پیامبر الهی به عنوان کامل ترین دین و آیین الهی به همراه آیاتی سراسر نور و استحکام در قالب معجزه ای لایزال و جاودان به نام قرآن برای هدایت ابناء بشر به ارمغان آورد،بی گمان، اگر آن نهضت بیداری آفرین و احیاگر در قالب حماسه ای چنان شورانگیز و عارفانه که اوج عبودیت و بندگی خدا و «رهایی از خود» و شوق وصال به معشوق در نهایت عشق و ایمان و ایثار و به زیبایی هرچه تمامتر جلوه می کند، توسط فرزند رسول خدا خلق نمی شد، دیگر امروز نشان و خبری از اسلام ناب محمدی یافت نمی شد، خورشید بیدارگر و نورافشان حسین ابن علی و قیام خدایی اش از آن رو که از کهکشان سراسر نور و هدایت آیین و اسلام ناب محمدی، نور می گیرد نه تنها هیچ گاه از روشنگری و هدایت باز نمی ایستد و مدام راه از بی راهه بر رهروان روشن می کند و باز می شناساند بلکه به واسطه نورگیری از شعشعه انوار الهی، نقاب از چهره هرچه تاریکی، خموشی، خمودگی، نفاق و بغض معاندان دین خدا است بر می گیرد.

گذر و نگاهی اجمالی به تاریخ جهان و اسلام، نیک این نکته را نمایان می کند، که نشان و اثر امام حسین و قیام بیدارگر و احیاگر و نورانی و الهی اش در هر نهضت و قیام و اقدام بیدارگرانه، خدا محورانه و حق مدارانه به روشنی جلوه گری می کند، بارزترین اثر آن قیام، پیروزی انقلاب اسلامی ایران با تکیه و پشتوانه نهضت حسینی و عاشورای حسین است، انقلابی که جهان را شگفت زده کرد و تمامی پیش بینی ها و معادلات جهانی و سران زر و زور و تزویر و ابرقدرت های جهان را به هم ریخت.

قیام حسین ابن علی از آن رو که بر صراط حق استوار است و با هدف احیای دین الهی و سنت پیامبر خاتم، زنده کردن و به پاداشتن معاریف الهی و میراندن منکرهای پلشت، و حرام کردن حرام های حلال شده توسط حکام فاسق و فاجر و مسلمان نما و انسان نما شکل گرفت، در چنبره هیچ زمان و هیچ مکانی گرفتار نمی آید، حسین ابن علی و خاندان و همراهان مومن و وفادار حضرتش آن روز تمامی آبرو، حیثیت و جان خود را عاشقانه و عارفانه در نهایت اخلاص برای احیای دین خدا و مکتب رسول ا… به محضر حضرت حق تقدیم کردند.قیام فرزند رسول خدا بدان حد در نزد خدا، مقام و مقام و اعتبار می یابد که حسین، ثارا… می شود و ذبیح ا…، و علی اکبر و علی اصغرش نیز، قربانی قبول شده در راه خدا، اما اسماعیل حضرت ابراهیم خلیل تنها تا پای ذبح و قربانی شدن اجازه می یابد و …!!!و تنها خدا می داند چه اسراری و چه مقامی در «لوح محفوظ» برای حسین و یارانش نقش بسته که حسین، حسین می شود، ثارا… می شود، ذبیح ا… می شود، بلکه «سرا…» می شود، و عقول بشر چنین متحیر این بنده خالص خدا و دل ها چنین شیفته این عاشق خدا می شود، حرارت مهر و مودت حسین گرمابخش جان ها می شود، نام مبارک حسین بر قلب ها به عشق به مهر به دوستی و محبت نقش می بندد، جان به یاد حسین هوشیار و بیدار می شود، ضرباهنگ قلب ها به یاد حسین دیگرگون می شود، چشم ها به یاد حسین ابن علی بارانی می شود، شیر سینه مادران در جوشش عشق حسین، همه مهر حسین می شود و در کام نوزادان نهری از انهار بهشت جاری می کند و گویی بغض با حسین و مهر حسین قرابتی عارفانه و عاشقانه و ازلی و ابدی دارد و این همه در پیشگاه حسین، پیشوازی بیش نیست، باید بارها و بارها ژرفا و عمق و محتوای بی منتهای شخصیت حسین و قیام الهی اش برای مردمان امروز و فردا و نه تنها عاشقانش باز کاویده شود، حسین تنها یک ایثارگر و قربانی راه خدا نیست، حسین سری از اسرار الهی است، حسین احیاگر دین خدا، راه خدا، زنده کننده سنت پیامبر خدا، حسین تفسیری از قرآن خداست، پس ژرف نگرانه باید در بحر بی کران وجود حسین غورو غواصی کرد، شایسته و بایسته است که نویسندگان و گویندگان و اهل فکر و اندیشه و تدبیر و بصیرت، عالمانه و عارفانه در معرفت حسین و قیام الهی و بی نظیرش فحص و تامل کنند و هر سال بیش از سال گذشته از این دریای عشق و عرفان و معرفت و حماسه، توشه برگیرند و یافته های خود را از طریق تریبون ها و منابر و رسانه ها برای همه حق طلبان و تشنگان حقیقت و معرفت بازگو کنند و بنویسند تا هر چه بیشتر جوان و میان سالان و کهنسالان در حد بضاعت از حسین و قیام حسین و فلسفه قیامش بدانند و در این نکته تامل کنند که چه شد که تنها پس از گذشت ۵۰ سال از رحلت رسول مکرم اسلام اوضاع به گونه ای می شود که جنایتی چنین فجیع بر فرزند رسول به انجام می رسد تا عشق حسین بیش از پیش به واسطه معرفت و شناخت حسین و خدای حسین در جان ها نهادینه شود، وقت آن رسیده که باور کنیم امروز مجمر عشق حسین نه تنها در دل شیعیان و مسلمانان بلکه در دل همه حق جویان گرم است.

اما این گرما و حرارت عشق، بیش از پیش نیازمند اتکا به «معرفت حسین» آن «عارف بالله»، «فانی فی ا…» و «باقی بالله» و آن «ذبیح ا…»، «ثارا…»، «حجت حق» و «آیت حق» است.

امروز باید به جد بر دامنه «معرفت حسین» در دل و جان مشتاقان حق افزود، هم چنان که امروز باید عرصه را بر خرافه، غلو و زیاده گویی و تحریف آن واقعه بزرگ و حماسه و قیام الهی تنگ کرد، و از میدان داری و میدان دادن به برخی به اصطلاح نوحه  خوانان و مداحان بی بهره از علم و معرفت که به آثار فاخر موجود درباره قیام حسین(ع) مانند آن چه علامه شهید مطهری، علامه جعفری، شهیدی و شریعتی و دیگر بزرگان به رشته تحریر در آورده اند حتی نگاهی نینداخته اند، جلوگیری کرد، هم چنان که باید از دامن زدن به خرافات و اعمالی مانند قمه زنی و راه اندازی کاروان های ساز و آوازهای آن چنانی و حرکاتی که مایه وهن اسلام و مراسم عزاداری می شود پیش گیری کرد. حقیقت حسین و قیام الهی اش آن قدر عظیم و ستودنی و ماندگار است که هیچ نیازی به هیچ اضافه و پیرایه و آرایه ای ندارد، چه رسد به غلو و خرافه و گزافه.

حسین و قیام الهی اش چنان عظیم و سترگ است که همه عقول و جان های تشنه حق و بیداری را به سوی خود می کشاند، و هر دل و چشمی را بارانی می کند، پس هیچ نیازی به تلاش برخی، برای گرفتن اشک بیشتر از مردم نیست، اشک بر حسین آن قدر نزد خدا قیمت دارد که قطره ای نیز کار دریاها می کند، پس در کنار نهادینه کردن «عشق حسین» باید به نهادینه کردن «معرفت حسین» همت گماشت و خدا می داند برای اشکی که از دل محبت و مودت و معرفت حسین و خدای حسین جوشیده باشد چه اجری نزد خدای حسین خواهد داشت؟

خدایا به لطف و کرمت اشک های جوشیده از دل محبت و مودت و معرفت حسین و پیروی و اقتدا به حسین را روزی همگان فرما.