آبی  آسمان  «دیار مهر» از  آسمان  هر  اقلیمی  در گستره  زمین،  زیباتر و  چشم نوازتر  است، خاک «دیارآفتاب»  مهر  نماز  افلاکیان  و توتیای چشم عرشیان است،  اینجا « نبض عشق»  به  « شهد ولایت»  می زند،  خورشید  از  « افق  امامت» طلوع  می کند ماه  از  « قبله دلها» نور  می گیرد  و  در  آسمان  طنازی  و  دلربایی  می کند.  در این « قطعه بهشتی»  آب هم  بی  وضو جاری  نمی شود.

اینجا باد نیز بر «نرمینه» رافت ورحمت می خرامد و مدام عطر گل محمدی می پراکند، اینجا مامن اهل دل و دلدادگان حریم آل الله است. اینجا سروری از آن فرزند رسول الله است اینجا حریم وصل فرش و عرش است و میقات سالکان طریق. اینجا صاحب دلان مدام از چشمه سار بی کران عرفان رضوی آب حیات بر می گیرند این زمزم زلال از آن روی که از « کوثر» سرچشمه می گیرد طراوت و جانفزایی اش تا بهشت ،نوشنده را همراهی می کند. اینجا دیار خورشید همیشه تابان، آفتاب بی غروب، شمس الشموس، ابن الرسول، پورموسای جعفر، حضرت ثامن الحجج، امام رضا(ع) است، همو که راضی به رضای خدا و رضای خدا در رضای اوست. همو که حجت حق است و امامت و ولایتش بر حق، همو که جواز ورود به حصن حصین لااله الا الله به مهر ولایتش صادر می شود. او که رخشنده نگین « سلسلهالذهب» و عالم آل محمد (ص) و محرم اسرار و چشمه فیاض علم الهی است مرتبتش را خدایش به مقام « رضا» بزرگ داشته تا که خلق از عالم و عامی، قدم جز در طریق رضای حق و حجتش بر ندارند. و اما رافت مولا؛ گفتار و سلوک حضرتش چشم و دل هر صاحب بصری را به تماشای زیباترین و دلرباترین جلوه مهرورزی و عاطفه و رافت خیره می کند، مهرورزی و رافتش با همرهان، اهل و عیال، مهربانی اش با « جوادش» که خود رازها دارد.

ملاطفت و مدارایش با مخالفان و حتی دشمنانش که خود حدیثی بس مفصل و ریشه در خلق و خو و سیره جدش حضرت ختمی مرتبت محمد مصطفی(ص) دارد. امام رئوف که خود حجت حق است و دست بر دامن حق دارد همان گونه که محبانش دل به مهر و سر به کوی او دارند، ندای عاشقانه و عارفانه مشتاقان وصالش را به لطف وکرامت پاسخ می دهد و البته «ضربتی باید که جان خفته برخیزد ز خواب» تا که بشنود و ببیند آنچه باید. اینجا مشهدالرضا قلب ایران است.