به هر دلیلی اگر امسال یا کلاً تا به حال سر سفره افطار میهمانی ویژه خدا ننشسته ایم، هنوز فرصت باقی است؛ اگر کسالتی یا عذری داریم که هیچ، ولی اگر برخی از ما بدون این که امتحان کنیم گمان می بریم که در این روزهای بلند و گرم تابستان، طاقت روزه گرفتن نداریم و یا این که بدون دلیل قطعی تصور می کنیم روزه گرفتن برای جسم ما ضرر دارد و یا چون در محیط های گرم و طاقت فرسا مشغول کار هستیم بر این گمانیم که توان روزه داری نداریم و یا چون اساساً شغل و درآمدی نداریم و از بیکاری و دیگر کاستی های زندگی رنج می بریم، از روزه گرفتن و برکات و نعمات این میهمانی ویژه غافل شده ایم و یا به خاطر لج بازی با خودمان یا دیگران به شیرینی ربنای هنگامه افطار دل نداده ایم و یا به خاطر این که برخی از ما از آنجا که به شدت از اوضاع اقتصادی و… کشور دلخوریم، بین خود و این ضیافت بی بدیل الهی فاصله انداخته ایم و یا اگر برخی از ما، بعضی رویه های جاری دولت و حاکمیت کشورمان را نمی پسندیم و یا چون برخی از ما اصولاً نظام جمهوری اسلامی را قبول نداریم از رمضان و برکاتش فاصله گرفته ایم و با روزه داری قهر کرده ایم. اما به هر حال همه ما وجود «یکتای بی همتا» و رحمانیت و رحیمیت و فضل و بی منتهای خالق هستی را باور داریم و به کرم و بخشایشش امیدواریم حتی آن گاه که در «عالم بندگی» از خدای خود گله و شکایتی نزد بارگاه ربوبی اش برده ایم و حتی آن اوقات که به حساب خودمان برای این که توجه خالق خود را بیشتر جلب کنیم با او قهر کرده ایم اما همه ما خوب درمی یابیم که هیچ یک از ما «بی او» نیستیم و نمی توانیم باشیم و همچنین نیک درمی یابیم که خدای مهربان هستی نیز هیچ گاه از بنده خود فاصله نمی گیرد، او را تنها نمی گذارد و با او قهر نمی کند، خدای مهربانی که از هر پدر و بلکه هر مادری به فرزند خود مهربان تر است و دائم به دنبال بهانه ای برای هدایت و آمرزش و سعادت و مغفرت بندگان خود است حال که رب «ودود» از سر لطف در ماه نزول قرآن نفس های بندگانش را «قدر تسبیح» خوابشان را «قدر عبادت» می بخشد در این باقی مانده ماه میهمانی خدا و بهار قرآن و نزدیک شدن به آن شب بزرگ و پرعظمت آن «شب قدر» که از هزار ماه برتر است و می توان در آن به اذن و لطف خداوند، برترین تقدیرها و سعادت مندی ها را برای دنیا و آخرت خود و جامعه رقم زد با خدای خالق همه مهربانی ها، با خدای قرآن، با خدای رمضان، با خدای عالمیان و آدمیان با خدای بخشاینده و مهربان از صمیم دل پیمان عشق و بندگی محکم کنیم و اگر تا به حال هر یک از ما به هر دلیلی بر سفره جانبخش و مصفای سحر و افطار رمضان ننشسته ایم، لااقل از این پس این مبارک لحظه ها را امتحان و تجربه کنیم و این روزها من چقدر غبطه می خورم وقتی آن دخترکان کوچک و معصوم و به ظاهر کم طاقت را این چنین «فرشته خو» و روزه دار در این روزهای گرم تابستان می بینم و چه غبطه ها می خورم هر روز که آن پیرمرد خمیده پشت اما روشن ضمیر ۱۰۱ ساله را می بینم که با چه عشقی در این پیرانه، عاشقانه روزه داری می کند و با چه حال خوشی و چه روحیه و معنویتی همراه فرزندان و نوه هایش در کنار آن سفره ساده با «روزی خداداده» میهمان عزیز ضیافت الهی می شود و کامش و جانش به حلاوت خرمای افطار و رضایت خداوندگار تازه و شیرین می شود.