سکوت معنادار و انفعال هدفمند دولت های صاحب قدرت در مقابل جنایت های متعدد رژیم اشغال گر قدس در کنار حمایت های بی دریغ ۶۰ ساله سیاسی، نظامی، اقتصادی و رسانه ای آنان از این رژیم کار را  به جایی  رسانده است که  حتی کشتی های  حامل مواد غذایی، دارویی و  مصالح ساختمانی  که توسط  ۷۰۰ نفر از  صلح طلبان و  مدافعان  حقوق بشر که در  قالب کاروانی  بین المللی از کمک های انسانی برای مردم غزه، همراهی می شد، مورد تجاوز و حمله بالگردها و نیروهای نظامی و دریایی رژیم صهیونیستی قرار می گیرد.این حمله خونبار به کشته شدن ۲۰ نفر و زخمی شدن ۶۰ نفر از سرنشینان این کشتی ها که از ملت ها و ادیان مختلف بوده اند، منجر شده است.این حمله فاجعه بار علاوه بر این که نوع جدیدی از اقدامات تروریستی و جنایتکارانه اسرائیل را در معرض دید جهانیان به نمایش گذاشت، موجب شد که وقیحانه ترین جنایت علیه یک اقدام بین المللی و بشردوستانه، به راحتی و بی هیچ دغدغه ای توسط جنایتکارانی انجام شود که در سایه سکوت و حمایت حامیان خود نه تنها هیچ گاه در مقابل هیچ نهاد و سازمان بین المللی و مهم تر از آن در مقابل افکار عمومی ملت های بیدار، عدالت طلب پاسخ گو نبوده اند بلکه با تداوم و اصرار بر عملیات و اقدامات تروریستی و جنایتکارانه علیه برخی کشورهای منطقه از جمله لبنان و سوریه و خصوصا علیه مردم مظلوم فلسطین و به ویژه ساکنان نوار غزه ثابت کرده اند که روز به روز جری تر شده اند و امروز رژیم اشغال گر قدس با ارتکاب این جنایت در واقع در نهایت گستاخی در مقابل افکار عمومی و وجدان جامعه بشری جبهه بندی و صف آرایی کرده است تا به گمان خود همان طور که تاکنون توانسته است به پشتوانه حمایت آمریکا، انگلیس، فرانسه و برخی دیگر از کشورها عمر رژیم غاصب خود را به دهه هفتم برساند و در سایه وادادگی و بی همتی برخی دولت های عربی، وجود نامبارک و جعلی خود را بر منطقه تحمیل کند، با انجام چنین عملیات جنایتکارانه علیه اقدامی بین المللی و بشردوستانه از تکرار حرکت های صلح جویانه، عدالت طلبانه و بشردوستانه مردم و افکار عمومی جهان جلوگیری کند.

اما گرچه پس از چند روز از گذشت تجاوز و حمله خونبار رژیم صهیونیستی به کشتی های حامل مواد دارویی و غذایی برای مردم غزه، سازمان های بین المللی و خصوصا سازمان ملل متحد اقدام موثر و پیش گیرانه ای انجام نداده اند و شورای امنیت سازمان ملل پس از ۱۲ ساعت بحث طولانی به خاطر اعمال نفوذ آمریکا و انگلیس تنها به صدور بیانیه ای غیر الزام آور و صرفا انجام تحقیقات بسنده کرده است اما به نظر می رسد پس از جنایت اخیررژیم صهیونیستی، این بار افکار عمومی و ملت های جهان برای به ثمر رساندن اقدامات بشردوستانه خود و پایان دادن به ۳ سال محاصره غذایی و دارویی ۵/۱ میلیون نفر کودک و زن و مرد غزه و نجات این مردم مظلوم از «مرگ تدریجی» می بایست تکرار اقدامات بشردوستانه ای از این قبیل را در دستور کار خود قرار دهند، چرا که تکرار اقدامات بشردوستانه بین المللی می تواند علاوه بر شکستن محاصره غذایی و دارویی یک میلیون ونیم انسان مظلوم و بی دفاع به کاستن فشار و جنایت های متعدد علیه مردم مظلوم و صاحبان اصلی سرزمین فلسطین منجر شود و همچنین شاید بتواند برخی دولت های عربی مانند مصر و عربستان که در آشکار و نهان با زد و بندهای سیاسی و برقراری روابط دیپلماتیک با رژیم صهیونیستی، عرق مسلمانی و عربی و مسائل انسانی را در مقابل اسرائیل، به وادی فراموشی سپرده اند، را به خود آورد تا لااقل از خود بپرسند که وقتی مردمی با ملیت های گوناگون و معتقد به ادیان مختلف، به چنین اقدام های بشردوستانه بین المللی دست می زنند، این دولتمردان وابسته، دنیازده و عافیت طلب چه وقت می خواهند خود را از خواب غفلت و پیله بی همتی که به دور خود تنیده اند، برهانند و قدمی برای نجات مردم مظلوم غزه و فلسطین بردارند؟ و در ابتدایی ترین گام لااقل گذرگاه و گلوگاه حیاتی رفح را به روی مردم غزه باز کنند. همچنین تکرار و استمرار این اقدامات بشردوستانه بین المللی می تواند تاثیر به سزایی در تصمیم گیری های سازمان های بین المللی و از جمله سازمان ملل و شورای امنیت این سازمان بگذارد و علاوه بر این سازمان کنفرانس اسلامی و اتحادیه عرب را از انفعال خارج و به سمت اقدامات موثر و پیشگیرانه هدایت کند.

اما نکته قابل تامل دیگری که بی  گمان مجالی مبسوط برای پرداختن به آن لازم است و در این مقال به اشارتی بسنده می شود این که آن قدر برخی دولت های عربی در مقابل مظلومیت مردم غزه و فلسطین ساکت ماندند و بی همتی به غایت رساندند تا ترکیه علی رغم داشتن روابط رسمی دیپلماتیک و ارتشی که با رژیم صهیونیستی مانور مشترک نظامی انجام داده و روابط اقتصادی نسبتا گسترده ای که با آن رژیم دارد، حرکتی بشردوستانه و بین المللی برای کمک های انسانی به مردم غزه را پی‌گیری کند. این موضوع انسان را به تامل وا می دارد و سوال هایی را در ذهن نقش می کند از جمله این که آیا باز هم نباید گفت حاشا به همت و غیرت برخی دولت های عربی؟!

آیا نباید پس از این اقدام تحسین برانگیز ترکیه که البته دلایل و ریشه های آن را حتما و باید درخواست مردم و افکار عمومی کشور ترکیه جست وجو کرد، منتظر قطع روابط دیپلماتیک و اقتصادی ترکیه با رژیم صهیونیستی بود؟

آیا نباید اقداماتی از این قبیل به طور مستمر از جای جای دنیا توسط تمامی مردم آزاده و عدالت طلب جهان، طراحی و انجام شود تا به عنوان روش و رویه ای در نزد افکار عمومی جهان و در مقابل سازمان های منفعل بین المللی برای همیشه اعلام وجود کند؟

آیا امروز همان طور که رهبر فرزانه انقلاب در پیام روز گذشته خود اشاره کردند که « فلسطین، دیگر نه مسئله ای عربی و حتی نه فقط مسئله ای اسلامی، بلکه مهم ترین مسئله حقوق بشری جهان معاصر است» نباید سازمان های بین المللی و در راس همه، سازمان ملل متحد، لااقل از این پس برای هماهنگی با افکار عمومی جهان، خود را به انجام وظایف قانونی ، مکلف و مقید بداند و تلاش برای حل مسئله فلسطین به عنوان مهم ترین مسئله حقوق بشری جهان را به صورت اساسی و جدی در دستور کار خود قرار دهد؟

آیا حرکت های بین المللی بشردوستانه نباید حداقل تا شکستن محاصره ضد انسانی مردم غزه، ارسال کمک های بین المللی برای بازسازی غزه و رهانیدن ۵/۱ میلیون کودک و زن و مردم این منطقه از این « زندان بزرگ» و نجات آنان از «مرگ تدریجی» و واگذاری حق تعیین سرنوشت مردم فلسطین به خودشان با انجام رفراندوم ادامه یابد.

رژیم صهیونیستی مردم مظلوم ساکن در باریکه غزه را به کدامین جرم از ابتدایی ترین نیازهای زندگی، از آب بهداشتی، دارو، غذا، برق و … محروم کرده است؟ و به پشتوانه و چراغ سبز کدام قدرت ها ۳ سال تمام بر تداوم این فاجعه انسانی در غزه اصرار ورزیده است؟ آیا اقدام بشردوستانه بین المللی اخیر، نباید مقامات این رژیم را به خاطر ایجاد فاجعه انسانی در غزه به پای میز محاکمه بکشاند؟

مقاومت مردم لبنان در جریان جنگ و تجاوز ۳۳ روزه رژیم صهیونیستی به لبنان و مقاومت جانانه مردم غزه در جریان تجاوز رژیم اشغال گر در جنگ ۲۲ روزه و اقدام بشردوستانه اخیر گواهی تاریخی و شاهدی عینی بر این مدعاست که اگر ملت ها بخواهند و با توکل به خدا و امید به نصرت او در مقابل ظلم و تجاوز متحد و یکپارچه شوند و قدرت خود را باور کنند و بر آن بیفزایند نصرت خداوند حتمی خواهد بود.