آیا هنوز کسانی هستند که در عشق و علاقه و دلبستگی مردم ایران به اسلام و باورهای دینی تردید داشته باشند، البته نه امروز بلکه حتی تا هنگامه ظهور مهدی موعود افرادی هستند و خواهند بود که یا با اساس مبانی دینی و یا شکل گیری و دوام بقای حاکمیت بر مبنای اسلام به دلایل و بهانه های گوناگون مخالفت می کنند، این امر حتی در زمان حضور و حیات پیامبر مکرم اسلام و تشکیل حکومت دینی توسط حضرت و در زمان وصی و جانشین بر حق پیامبر سابقه دارد. چه رسد به زمان حاضر که نه پیامبری هست و نه امام معصومی که بر مسند حکومت نشسته باشد. بنابراین وجود عده ای مخالف در داخل کشور و مخالفت دولت هایی که اساس تشکیل حکومت بر مبانی دینی ، اخلاقی و معنوی را در هیچ یک از تئوری خود به رسمیت نمی شناسند، به هیچ عنوان دور از انتظار نیست اما حساب بدخواهان و دشمنان خارجی این ملت بزرگ کاملا روشن است و مردم بارها و بارها با «موقعیت شناسی» و «زمان شناسی» و « درک شرایط» در لحظات و برهه های حساس با حضور موثر و آگاهانه در صحنه های مورد نیاز به بهترین شکل از دین و میهن و عزت و سرافرازی خود دفاع کرده اند، و بی  گمان به خاطر همین حضور موثر و دفاع جانانه ملت است که دیگر امروز حتی قدرت مندترین دشمنان این مردم جرات و جسارت تجاوز نظامی و راه اندازی «جنگ سخت» علیه ایران را به خود نمی دهند ،اما بودجه های کلان صرف طراحی و اجرای «جنگ نرم» علیه ملت ایران می کنند، که این امر نیز با هوشیاری بیش از پیش آحاد مردم و نهادینه شدن «بصیرت» در اندیشه و گفتار و رفتار مسئولان و همچنین مدعیان دفاع از مردم و همگامی همیشگی و واقعی با خواست ها و مطالبات واقعی مردم، می تواند به خوبی کنترل و مهار شود. حضور ده ها میلیونی مردم آگاه، نجیب، بصیر و زمان شناس ایران در راهپیمایی ۲۲ بهمن آن هم پس از گذشت ۳۰ سال از پیروزی انقلاب اسلامی به عنوان مردمی ترین انقلاب جهان، رازها و پیام های پیدا و نهان فراوانی برای جهانیان، ملت های تحت ستم و امیدوار به فردای بهتر، برخی مسئولان و مدعیان داخلی و همچنین بدخواهان و دشمنان ملت و نیز معدود معاندان، معارضان و مخالفان داخلی دارد که در فرصت و مجالی مبسوط باید بدان پرداخت که در این مختصر به چند نکته اشاره می شود. اول این که ملت بزرگ ایران گرچه می داند تا رسیدن به آرمان های والای انقلاب و امام و سلسله جنبان انقلاب اسلامی فاصله دارد اما به خوبی دریافته است که تنها و مطمئن ترین راه برای تحقق کامل آرمان ها، حرکت در چارچوب نظامی است که خود با رای بیش از ۹۸ درصدی به آن «آری» گفته است و با ایثار و مجاهدت ها، جان فشانی ها و تحمل سختی ها و مرارت های بسیار آن را قوام بخشیده و تثبیت کرده است، نظامی به اتکا و مبتنی بر مبانی دینی در قالب و شکل مردم سالاری، که خمینی عزیز بر آن نام «جمهوری اسلامی» گذارد. حمایت های جانانه مردم نشان داده است که گرچه مجموعه حاکمیت در برخی موارد چه در قوه مجریه و چه در قوه مقننه و چه در قوه قضاییه نتوانسته آن چنان که شایسته است در جهت تحقق مطالبات مردم، کارآمدی صد در صدی خود را به اثبات برساند اما مردم براساس باور خود و سفارش و وصیت امام و رهنمودهای رهبری، هم چنان تحقق آرمان های انقلاب را در تثبیت، تحکیم ، دوام و بقای «جمهوری اسلامی» و نظامی که خود اساس آن را بنیان نهاده اند دنبال می کنند. پس تا این آگاهی حضور و خواست مردم با چنین پشتوانه مستحکم دینی وجود دارد، بدخواهان و دشمنان از رویارویی مستقیم با ملت ایران ابا دارد اما می توان مطمئن بود که راه های فراوان دیگر برای خدشه وارد کردن در عزم و اراده و وحدت مردم را هم چنان می آزماید. نکته دیگر این که خروش و حضور ده ها میلیونی مردم در سی و یکمین سالروز پیروزی انقلاب اسلامی آن هم پس از مسائل و جریان هایی که پس از انتخابات به وجود آمد و فتنه ای که بر اثر بداخلاقی ها، بی تدبیری و بی بصیرتی های برخی مسئولان و مدعیان و متوهمان شکل گرفت و موجب سوء استفاده دشمن از فضای غبارآلود کشور و نمایان شدن دندان طمع دشمنان مردم شد ، بار دیگر به جهانیان و مردم تحت ستم در آرزوی فردای بهتر نشان داد تا زمانی که آحاد هر ملتی دل در گرو دین و عزت و استقلال و یکپارچگی میهن داشته باشند هیچ قدرتی توان مقابله با چنین ملت و مردمی را ندارد و ایران هم چنان در دل ملت های طالب عزت و استقلال نور امید می افشاند. نکته دیگر این که آیا پس از حماسه ۹ دی و حضور حماسی بهت آفرین و شگفت انگیز مردم در راهپیمایی ۲۲ بهمن، آن عده قلیلی که به لطایف الحیل، آشکار و پنهان در صدد حذف اسلامیت نظام از جمهوریت آن بودند هنوز برگذر از بی راهه ای که رهروی جز خود آنها و معدودی جدا شده از آحاد میلیونی مردم ندارد، اصرار می ورزند، البته همان طوری که در ابتدای این نوشته ذکر شد، وجود این قبیل افراد و حتی معاندان هر چند قلیل ممکن است تا ظهور آقا نیز ادامه داشته باشد اما حضور موثر وآگاهی ملت بصیر و زمان شناس بی گمان سد مستحکم تری از گذشته برای رخنه و اثرگذاری گروه های مخالف و معاند در بین مردم ایجاد کرد. نکته آخراین که اگر پای اسلام و باورهای این مردم و وفاداری به انقلاب اسلامی و امام انقلاب، خمینی عزیز، نظام «مردم سالاری دینی» و ولایت فقیه و رهبری فرزانه انقلاب نبود، این حماسه و این «حضور تاریخی»، و این «انسجام ملی» و این وحدت و یکپارچگی و شور و شعور و بصیرت در این برهه زمانی ، اینچنین «تاریخ ساز» و «آینده ساز» جلوه گر نمی شد پس هیچ مسئول و جریان و گروهی نمی تواند و نباید این حضور تاریخ ساز مردم را به حساب خود بگذارد. دیگر آن که آیا آنان که از مردم دم می زنند و همچنین مسئولانی که رشته امور اجرایی، تقنینی و قضایی کشور را بر عهده دارند، دریافته اند که این حضور شگفت انگیز و عزت آفرین مردم ، وظیفه حاکمیت را سنگین تر کرده است؟ و مسئولان می توانند هم پا و هم دوش مردم برای رسیدن به اهداف بلند انقلاب و نظام گام بردارند و شأن و کرامت این مردم را آنچنان که شایسته است پاس دارند و خدمت بی منت به ملت و تلاش برای رسیدن کشور به اوج عزت و قله های پیشرفت در زمینه های مختلف را وظیفه و تکلیف اصلی خود بدانند ؟