گاهی اوقات آنقدر سیاسی کاری ها و کارهای سیاسی و … را در بوق و کرنا می کنند و آن قدر این گونه کارها و برخی مسائل حاشیه ای را با رنگ و لعاب آن چنانی و به شکل های مختلف به خورد جامعه می دهند که برخی از اصلی ترین واقعیت های موجود جامعه آنچنان که شایسته و بایسته است نه به چشم مسئولان می آید و نه در رسانه ها جایگاهی شایسته می یابد، واقعیت هایی که به برکت لطف الهی، وجدان های بیدار، فطرت هاو دل های پاک مردم خداباور این سرزمین در مناسبت های گوناگون دینی در جامعه رخ می نماید و صحنه هایی زیر این آسمان نیلگون به وقوع می پیوندد که نه تنها دل و جان هر بیننده و صاحب دلی را به وجد می آورد و آن را به بهجتی مبارک رهنمون می سازد بلکه از واقعیت ها و دلبستگی های معنوی عمیق و روبه گسترش و صد البته ضروری و لازم در نسل ها و سنین مختلف جامعه ایرانی حکایت می کند.

معنوی و با این گستردگی گویی نه به چشم مسئولان می آید و نه آن چنان که باید و هنرمندانه در لنز دوربین های تلویزیونی قرار می گیرد و نه آن چنان که شایسته است در میان امواج رادیویی جایگاهی می یابد و نه متاسفانه جایگاهی در خور در رسانه های مکتوب کشورمان پیدا می کند و نه در گستره جهانی شبکه های اینترنتی و مجازی جایگاهی پیدا می کند.
از کنگره عظیم، جهانی و بی بدیل و بی نظیر حج که بگذریم و حساب حضور حدود ۳میلیون انسان مسلمان خداجو به گاه موسم حج در سرزمین وحی را از بقیه مراسم مذهبی که جدا کنیم به جرات می توان ادعا کرد پرتعدادترین، گسترده ترین و معنوی ترین مراسم دینی با چنین شکوه و عظمتی و با خاستگاهی صد درصد مردمی فقط در جای جای ایران عزیز و در حرم های مطهر حضرت شاه چراغ، حرم حضرت معصومه و خصوصا در بارگاه منور رضوی و مشهدالرضا پایتخت معنوی ایران برگزار می شود بنابراین آیا واقعا می توان این واقعیت را نادیده گرفت که این روزها نه تنها در ایام و لیالی قدر و مراسم تاسوعا و عاشورای حسینی بلکه حتی در ۲۳ذی القعده که به روز زیارتی امام رضا(ع) مشهور است، و دحوالارض (۲۵ذی القعده) این حرم های مطهر و خصوصا حرم مطهر حضرت ثامن الحجج پذیرای ده ها هزار زائر عاشق علی بن موسی الرضا و ارادتمند اهل بیت (ع) است.

آیا می توان حضور معنوی، باشکوه و میلیونی مردم را در مراسم نماز عید فطر و قربان را در سراسر کشور و خصوصا برگزاری پرشکوه و مثال زدنی این نمازها در حرم مطهر رضوی، مصلی و دانشگاه تهران نادیده گرفت. و خلاصه آیا بهانه اصلی این نوشته، یعنی حضور بسیار گسترده و میلیونی مردم را در مشاهد مشرفه و اماکن متبرکه، مساجد و خصوصا حضور چند ده هزار نفری مردم را در حرم حضرت شاه چراغ، حرم حضرت معصومه و خصوصا حضور چند صد هزار نفری زن و مرد و پیر و جوان زائر و مجاور در حرم مطهر رضوی در روز عرفه را می توان نادیده گرفت. هر کس روز یکشنبه توفیق حضور در این مراسم خصوصا مراسمی که در حرم مطهر رضوی به مناسبت روز عرفه برگزار شد را پیدا کرده است می تواند شهادت بدهد که در این حدود ۴ تا ۵ ساعت از جمع شدن مردم و قرائت دعای عرفه و سپس مراحل پایانی این مراسم معنوی در حرم امام رضا چه گذشت و چه صحنه هایی از عبودیت خلق شد.

تمامی رواق ها و صحن ها مملو از جمعیت بود حتی فضاهای بیرون از صحن های حرم مطهر که برای نشستن مردم مفروش شده بود، از سیل مشتاقان موج می زد، خادمان حرم مطهر به زحمت راهی برای عبور مردم باز نگاه می داشتند، دختر و پسر و پیر و جوان کتاب های جیبی دعای عرفه به دست رو به قبله دست های نیاز را به سوی آسمان دراز کرده بودند در حالی که لب های خشکشان از روزه داری بسیاری از آنان حکایت می کرد گونه هاشان از باران عشق و معرفت نمناک بود، از همه چهره ها مهربانی می تراوید، دستهای مردمان پر از دعا بود جان هایشان بیدار بود و به نور معرفت عرفه روشن، به این همه انسان و به این همه عشق و معنویت و عرفان که از حرم امام رضا(ع) تا عرش خدا قد کشیده بود هم افتخار می کردی و هم غبطه می خوردی!! این اقیانوس آدم های عاشق را هیچ نهاد دولتی و حکومتی راهی این قرارگاه عشق و عرفان نکرده بود، در روز عرفه همه دل ها به «ساعت عاشقی» و «زنگ معرفت» کوک شده بود. در این ساعت عاشقی و دلدادگی، خود ندیدن و معشوق را دیدن، خود ندیدن و خدا را دیدن مشق شد و دل ها به زنگ معرفت عرفه بیدار شد و جلایی دوباره گرفت تا پیمودن صراط الی ا… آسان تر شود.

روز عرفه در جای جای ایران خصوصا در حرم مطهر رضوی هزاران هزار دل عارف شده سوی آسمان پر کشید، هزاران هزار دست به دعا بلند شد، هزاران هزار جان به آب دل شستشو شد، مردمان هزاران هزار گردهم آمده بودند که در فرصت بی بدیل عرفه از دعای عرفه امام حسین جام معرفت سرکشند، دل هاشان را به نور عرفان روشن کنند و جان هایشان را صیقل دهند، هر فراز دعای عرفه سیدالشهدا چراغی در دل می افروخت و آتشی نه سوزنده بلکه فروزنده به جان می انداخت هر فراز دعا دل آدمی را تا عرش خدا بالا می کشید و گویی دستت را در دست خدا می گذاشت! اگر ادعا کنیم که روز عرفه در کنار حرم علی ابن موسی الرضا جز سرزمین عرفات و احرام حج چیزی کم نداشت سخنی به گزاف نگفته ایم.

آیا این حضور دریایی آدم های عارف و عاشق آیا این همه معنویت، آیا این همه باورمندی، این همه عشق به اهل بیت و عرفه و کربلای حسین(ع) و امام رضا(ع) نعمتی بس بزرگ و بی بدیل نیست و جای هزاران هزار شکر ندارد و آیا یک شکر و وظیفه این نیست که مسئولان ما و رسانه های دیداری و شنیداری و مکتوب ما لااقل بخشی از برنامه ها و صفحات خود را به انعکاس و بازتاب هنرمندانه گوشه هایی از این مراسم باشکوه و معنوی اختصاص دهند.

آیا همه ما و همه مسئولان وظیفه نداریم و ندارند که بیش از پیش قدردان این نعمت های الهی و پاسدار و شکرگزار این نعمت ها باشیم و بیش از آنچه می گوییم در راه عزت و سرافرازی و ارتقاء معنوی و مادی این بوم و بر و مردمان نجیب و خدا باورش بیندیشیم و کارهایی در خور انجام دهیم؟