خرمشهر برای ایران و ایرانی تنها یک شهر و قطعه ای از خاک وطن نبود که به چنگال دشمن متجاوز گرفتار آمده بود بلکه خرمشهر سند زنده و آینه حقیقت نمای مظلومیت ملت انقلابی و به پا خاسته ای بود که عزم خود را برای تنفس در هوای آزاد ایران مستقل و رها شده از ستم استبداد و استعمار جزم کرده بود و در ابتدای راه با تشکیل ساختاری جدید «جمهوری اسلامی» را به عنوان مدل حکومتی مستقل و غیروابسته به غرب و شرق را برای خود انتخاب کرده بود، و مگر این ملت تازه رهیده از چنگ دیکتاتوری داخلی و سلطه خارجی در فاصله ۲۲ بهمن ۵۷ تا ۳۱ شهریور ۵۹ با دنیا، کشورهای منطقه و کشورهای همسایه و خصوصا رژیم بعث صدام چه کرده بود که باید چنین ناجوانمردانه مورد تجاوز قرار بگیرد؟ جرم ملت ایران چیزی جز اسلام خواهی، استقلال طلبی و انتخاب مردم سالاری دینی به عنوان شکل جدیدی از اداره جامعه بود.

از قرار معلوم ظهور ایران مستقل و متکی بر پشتوانه عظیم خواست و اراده ملتی بزرگ و انقلابی در حساس ترین منطقه جهان، بزرگ ترین جرم ایران و ایرانی بوده است که پس از پشت سر گذاردن انواع دسیسه ها و دشمنی های قدرت های بزرگ و هم پیمانان آن ها این بار می بایست در یک اقدام حساب شده و اساسی طومار عزت و استقلال و هستی اش برچیده شود، آن چنان که دیگر هیچ ملتی حتی خیال استقلال و رهیدن از چنگال استبداد داخلی و سلطه خارجی را در سر نپروراند.

و چنین شد که با چراغ سبز قدرت های بزرگ و خصوصا آمریکا که بیشترین منافع را پس از استقلال ایران از دست داده بود، ماشین جنگی دیکتاتور عراق به استعداد ده ها لشکر مکانیزه و مجهز به پیشرفته ترین سلاح های ساخت آمریکا، شوروی سابق و … تجاوزی گسترده علیه کشورمان را آغاز کرد آن هم در شرایطی که به خاطر انقلاب مردمی ملت ایران و مسائل و مشکلات به وجود آمده و همچنین نهادینه نشدن و قوام نیافتن بسیاری از ساختارهای جدید حاکمیتی، ملت و نیروهای نظامی به هیچ عنوان آمادگی لازم برای مقابله با تجاوزی چنین سهمگین و گسترده را نداشتند.

با این حال مقاومت و دلاورمردی های نیروهای اندک نظامی و جان فشانی های نیروهای بومی منطقه در مقابل تجاوز ارتش پرتعداد و مجهز رژیم صدام موجب شد تا طرح «حمله غافلگیرانه» عراق که بر اساس اشغال ۴۸ ساعته خرمشهر، جدا کردن خوزستان از ایران در کمتر ازیک هفته و حضور در تهران و حتی مشهد در چند روز بعد طراحی شده بود، با شکست مواجه شود.

گرچه مقاومت جانانه مردم و نیروهای کم تعداد نظامی با سلاح های ساده در مقابل تجاوز بی رحمانه و جنایتکارانه ارتش بعث تا ۳۴ روز از سقوط و اشغال خرمشهر عزیز جلوگیری کرد، اما سرانجام یکی از تلخ ترین و ناگوارترین برگ های تاریخ ایران ورق خورد و خرمشهر، «خونین شهر» شد و «شهر خرم»، «شهر خون» شد و حتی مسجد جامع خرمشهر این پاره تن ایران، آماج گلوله های توپ دشمن قرار گرفت، خاک پاک خرمشهر عمق پلیدی چکمه پوشان متجاوز را در خود حس کرد و به بغضی فروخورده و مقدس دچار آمد.

خاک پاک خرمشهر که تا دیروز نه چندان دور به آب اروند آبیاری می شد و از آن نخل های خرما سر به آسمان می سایید، آن روزها به خون پاک صدها شهید غرقه بود، جای جای این میعادگاه عشق و ایثار و جوانمردی و جلوه گاه شجاعت و رشادت به عطر آخرین نفس های شهیدان دین و میهن معطر شده بود، و گرچه دشمن نخل ها را سر برید، اما شهیدان سر به سر بر دامن عرشی حسین فاطمه ماوا گرفتند.

آن روزها نه تنها دل ملت حق باور و وطن دوست ایران، بلکه «دل ایران» خون شد، دل ایران و ایرانی به خاطر تجاوز به دین و میهن، اشغال بخشی از وطن، شکستن حرمت ناموس وطن، به خون غرقه شدن فرزندان ایران و هتک حیثیت مردمانی از خطه جنوب ایران زمین پر خون بود، و اما این خون چندان و چنان در رگ غیرت ایران و ایرانی جوشید که علی رغم حمایت های آشکار و پنهان سیاسی، اقتصادی و تجهیزاتی قدرت های بزرگ و اکثر کشورهای منطقه از رژیم متجاوز عراق، فرزندان سلحشور ایران با توکل به ذات حضرت حق و پیروی عاشقانه و مریدانه از خمینی عزیز آن بنده وارسته خدا، توانستند در سوم خرداد ۶۱ پس از حدود ۲۱ ماه با رشادت هر چه تمام تر، خرمشهر را پاره تن وطن را از دشمن باز پس گیرند، تا در تاریخ ایران باز حماسه ای کم نظیر و از منظری شاید بی نظیر به همت بلند و غیرت بی بدیل و بازوان توانمند فرزندان ایران زمین آفریده شود. و آن روز دوباره سروقامت ایران و ایرانی به سوی آسمان، سرافرازانه قد برافراشت. تا درفش کاویانی و پرچم سه رنگ و پر افتخار ایران عزیز، جاودانه در اهتزاز باشد.

اما بازخوانی شرایط آن روزها بی هیچ نیازی به غلو و گزافه به خوبی نشان می دهد که بی گمان آزادسازی خرمشهر و این فتح و حماسه بزرگ، راز و رمزی ماورایی دارد و سبب اصلی خلق آن، لطف بی منتهای الهی به مردمی خداجو، دین مدار و وطن دوست، غیور و عزت طلب بوده است و چه زیبا فرمود امام شهیدان که «خرمشهر را خدا آزاد کرد» و چه نعمت  و سعادتی از این بزرگ تر که خالق هستی و مالک ملک وجود با عنایتی خاص، ملتی را چنین عزیز و سرافراز و عزتمند و پیروز بخواهد.

اما شکرانه این نعمت، نعمت عزت ملت و تداوم استقلال و مانایی دین و میهن که در سایه لطف بی حد حضرت حق و دلاور مردی ها و جان فشانی های فرزندان ملت نصیب و روزی ایران و ایرانی شده، چیست؟

پس از آزادسازی خرمشهر عزیز و شکل گیری آن «حماسه سترگ ملی» و پایان دوران دفاع مقدس، که به برکت الطاف الهی و ایثار و رشادت فرزندان غیور این ملت شکل گرفت آیا هر کدام از ما، از سیاسیون، مسئولین، کارگزاران، نخبگان و فرهیختگان، خواص و غیرخواص گرفته تا آحاد مردم به شکرانه این نعمت های بزرگ الهی به وظایف خود عمل کرده ایم؟

آیا همان طور که رزمندگان سپاه و ارتش و بسیج و عشایر و نیروهای مردمی، ایثارگرانه جان خود را بی ادعای بی ادعا، برای حفاظت از دین و میهن در طبق اخلاص گذاشتند، هریک از ما خصوصا آنان که مسئولیتی بر عهده دارند چقدر خواسته ایم و توانسته ایم ارزش خون های ریخته شده در راه استقلال ملی و حاکمیت ارزش های انسانی و دینی، حفاظت از حیثیت و ناموس وطن و حدود و ثغور میهن عزیز را پاس بداریم؟ برای تثبیت و کارآمدی جمهوری اسلامی به عنوان میراث گران سنگ شهیدان و امام شهیدان، برای رساندن ایران به جایگاه شایسته توسعه یافتگی و رشد و بالندگی در زمینه های گوناگون علمی، فرهنگی، اقتصادی، چه نقش و سهمی برای خود در نظر گرفته ایم؟ برای نزدیک کردن اخلاق و مرام و رفتار و گفتار خود به اخلاق و مرام و منش و گفتار پاک شهیدان بزرگوار چقدر تلاش کرده ایم؟

آیا شهیدان برای رسیدن به این مقام، پیش از هرچیز، تیغ تیز بر گلوی منیت های خود نگذاشتند، تا چنین سرافرازانه قد کشیدند و رستند؟

آیا منیت ها، قدرت طلبی و ثروت اندوزی، تجمل گرایی و اشرافی گری، بی عدالتی، ناراستی و دروغ، تملق و ریا، غرور و نخوت و تکبر، بداخلاقی و نادیده گرفتن ارزش ها براندیشه و رفتار و گفتار برخی مسئولان و غیرمسئولان و مدعیان و متوهمان و غافلان و خود به خواب زدگان سایه نیفکنده است؟و آیا…

و آخر این که ما و خصوصا آنان که مسئولیت و دستی در اداره امور اجرایی و تقنینی و قضایی و… دارند نباید هر آینه نسبت خود را با شهیدان بسنجیم و بسنجند تا مبادا فردا در روز حساب، شرمنده شهیدان آزادسازی خرمشهر و همه شهیدان دفاع مقدس و خدای شهیدان نباشیم و نباشند.

نعمت آزادسازی خرمشهر را عزت و استقلال دین و میهن را شهیدان و رزمندگان و خدای شهیدان به ایران هدیه کردند ما و مسئولان به شکرانه این بزرگ نعمت الهی و سترگ حماسه ملی چه کرده ایم و چه خواهیم کرد؟

نام و یاد و راه تان همیشه پر رهروباد ای شهیدان خدایی؛

بلند بادا نامت ای ایران ، ای سرزمین مادری!