کشف صاحبان استعداد و توانمندی در عرصه های گوناگون علمی، فرهنگی، اقتصادی، سیاسی و اجتماعی و تلاش برای رشد و معرفی آنان به جامعه یکی از وظایف اساسی رسانه های موثر و خصوصاً رسانه ملی محسوب می شود و اگر چه برخی از رسانه ها از جمله رسانه ملی، کم و بیش ولی قطعاً نه به اندازه کافی به این وظیفه بنیادین عمل کرده اند اما آنچه از بررسی اجمالی خروجی رسانه ها به دست می آید این که تا رسیدن به نقطه مطلوب و استفاده حداکثری از ظرفیت رسانه ها برای کشف، رشد و معرفی استعدادها فاصله بسیار زیادی وجود دارد. این فاصله با مطلوب گاه آنچنان زیاد جلوه می کند که شائبه ها بر انحصاری و در اختیار بودن برخی رسانه ها از جمله رسانه ملی برای سلیقه و گرایشی خاص و تعداد معدودی از افراد بسیار جدی می شود. شائبه انحصار گرایی و ترویج بعضی افکار و سلایق افراد یکی از آسیب های جدی محدود شدن برخی رسانه ها به تریبون شدن برای بعضی ها است، قدر مسلم آسیب جدی دیگر این گونه نگاه و عملکرد اولاً محدود شدن تعداد افراد و سلایقی است که امکان حضور در رسانه ها برای آنان مهیا است ثانیاً هر چه تعداد افراد و سلایق گوناگون در رسانه ها محدود باشد، مسلماً تعداد مخاطبان نیز محدودتر خواهد شد، این آسیب ها در کنار آسیب جدی شناخته نشدن و شنیده و دیده نشدن بسیاری از صاحبان اندیشه، نظر، ایده و طرح های نو و به حاشیه رفتن افکار و سلیقه های گوناگون از جمله امور و مسائل مهمی است که نباید و نمی توان به سادگی از کنار آن ها گذشت، سرخوردگی از دیگر آسیب های استفاده نکردن حداکثری از صاحبان فکر و اندیشه و ایده های گوناگون در عرصه های مختلف است. همچنین کم اعتمادی و حتی نوعی بی اعتمادی به برخی رسانه ها، از جمله عوارض میدان ندادن به صاحبان استعدادها و سلایق گوناگون است و شاید از همه این ها مهم تر آسیب بی انگیزگی و بی تفاوتی برخی صاحبان فکر و حرف ها و ایده های نو باشد، توجه اساسی نداشتن به این مسئله مهم، آسیب های جدی دیگری از جمله گرایش برخی صاحب نظران و برخی مخاطبان به رسانه های خارجی را به دنبال دارد و چنانچه مطالبه شناسایی و میدان دادن به استعدادهای متکثر و متنوع کشور به صورت جدی از مسئولان، رسانه ها خصوصاً رسانه ملی طلب نشود شاید همت لازم برای کشف و شناسایی این همه ظرفیت کم نظیر استعداد و توانمندی و سرمایه های انسانی موجود در کشور، شکل جدی و موثر به خود نگیرد. البته وظیفه کشف، رشد و معرفی استعدادها و قابلیت ها و ظرفیت های فکری جامعه از میان انبوه ارزشمند تحصیل کردگان دانشگاه و حوزه و صاحبان مهارت های گوناگون و کارآفرینان و ایده پردازان و مبتکران و جوانان تلاشگر و پرانگیزه تنها بر عهده رسانه های جمعی نیست بلکه مسئولان، برنامه ریزان و همچنین کسانی که تریبون در اختیار دارند می توانند و باید در راستای رسیدن به هدف استفاده هر چه بیشتر از استعدادها و سرمایه های انسانی کشور حرکت کنند. باید توجه داشته باشیم که این فقط برخی برنامه های رسانه ملی نیست که گویا به تریبون تعداد معدودی از افراد و تکرار گاه ملال آور آنان تبدیل شده بلکه این اتفاق گاه در خیلی از مراسم، رسانه ها و تریبون های دیگر می افتد مانند تکرار مکرر برخی چهره ها و افراد در برخی همایش ها، سخنرانی ها، سمینارها، تجمع ها، سخنرانی های قبل از نماز جمعه و حتی خطبا و ائمه نماز جمعه (یکی از مزیت های نماز جمعه پرشکوه تهران برخورداری از تعداد قابل توجه از امامان جمعه موقت است). این در حالی است که ایران اسلامی در عرصه های گوناگون علمی، فرهنگی، اقتصادی، سیاسی و… از وجود تعداد بسیار کثیری از صاحبان فکر و اندیشه و ایده و حرف نو بهره مند است که متأسفانه از وجود آنان استفاده شایسته و بایسته و بهره لازم برده نمی شود و آن قدر به این امر مهم کم توجهی شده است که برای بسیاری امر آنچنان مشتبه شده که گمان می کنند استعدادها و ظرفیت ها فقط در بین پایتخت نشینان یافت می شود در صورتی که اگر برای شناسایی و معرفی صاحبان استعداد در عرصه های گوناگون در شهرهای کوچک و حتی روستاها عزمی جزم شود خدا می داند که چه سرمایه های گران بهایی از نیروی انسانی صاحب فکر و ذوق و انگیزه و همت بالا کشف و شناسایی می شود. البته هر کارشناس رسانه اهل فن و دلسوزی می داند که «چهره کردن» و «چهره شدن» هر شخص و گروهی با هر گونه فکر و گرایشی خصوصاً در رسانه ملی و تریبون های عمومی نمی تواند به صلاح و نفع کشور و ملت باشد و باید این مهم نیز مانند همه برنامه های اساسی دارای ضوابط منطقی و معقول باشد، ضوابطی که حافظ منافع ملی، امنیت ملی، وحدت ملی، مصالح مردم و در چارچوب قانون اساسی و نظام اسلامی باشد و البته که این ضوابط نباید تنگ نظرانه و سلیقه ای باشد. به هر صورت آنچه مسلم است با وجود این همه استعداد کشف شده و کشف نشده و با قبول این نکته بدیهی که یافتن استعدادهای جدید و استفاده بهینه از آنان و تعامل، تبادل و تضارب آرا و همچنین میدان دادن به جوانان و دادن مسئولیت به چهره های جدید در کناراستفاده حداکثری از تجربه صاحبان تجربه نقشی به سزا در هم افزایی برای رشد و پیشرفت کشور و ایجاد انگیزه های قوی تر برای خدمت به مردم دارد. واقعاً باید با صدای بلند این نکته را به همه مسئولان و برنامه ریزان و تصمیم گیران و تمامی رسانه ها و صاحبان تریبون ها گوشزد کرد که باور کنیم که این کشور به هیچ عنوان و از هیچ جهت دچار قحط الرجال و کمبود نیروی انسانی مستعد و آماده ارائه فکر و خدمت نیست و اساساً نیازی وجود ندارد که برخی چهره های هر چند صاحب فکر و اندیشه و استعداد تا این حد تکرار شوند.

همه برنامه ریزان و برنامه سازان و مسئولان از جمله برنامه ریزان رسانه ملی باید باور کنند که کارشناسان در عرصه های گوناگون آن قدر فراوان هستند که ضرورتی نداشته باشد که در برخی برنامه های سیما از بعضی خبرنگاران به عنوان کارشناس و مصاحبه شونده به طور مکرر استفاده شود البته میدان دادن به چهره های جوان و تازه پا به عرصه تفسیر و تحلیل گذاشته، اقدامی مبارک، پسندیده و لازم است اما به شرطی که به این بهانه هیچ گاه خیل عظیم کارشناسان و تحلیل گران در عرصه های مختلف اقتصادی، هسته ای، سیاسی و… با سلایق گوناگون نادیده گرفته نشوند.