از دشمن انتظاری جز دشمنی نداریم، آن ها نه تنها با گفتار و تبلیغات برنامه ریزی شده، حساب شده، پرحجم و پر سر و صدا بلکه در عمل ثابت کرده اند که هر کاری می توانسته اند انجام داده اند که اساسا ایران اسلامی از جغرافیای جهان حذف شود و این مسئله پرواضح است که وقتی ملت تازه انقلاب کرده ای را با تحریک صدام جاه طلب و جنایتکار و چراغ سبز نشان دادن به او ۸ سال تمام درگیر جنگی نابرابر و ناجوانمردانه می کنند و آب و خاک و انقلاب و استقلال و عزت کشور و ملت بزرگ ایران را آن چنان وحشیانه مورد تجاوز قرار می دهند و هواپیمای مسافربری کشورمان را با ۲۹۰مسافر هدف موشک های ناوهای جنگی خود قرار می دهند و پس از آن جنایت تاریخی و نابخشودنی به فرمانده جانی آن ناو جنگی، نشان شجاعت می دهند، دیگر «اعلام» و «اعمال» فشارهای سیاسی به بهانه های گوناگون در سطح جامعه بین المللی به کشورمان، همچنین «اعمال» فشارهای سنگین اقتصادی و تحریم های سفت و سخت و نادیده گرفتن حقوق ملت ایران در زمینه های گوناگون و «اعلام» پروپاگاندای آن برایشان کاری عادی و مسئله ای کاملا حل شده است.

وقتی دشمنان در عین قلدرمآبی ما را تهدید می کنند و هرازگاهی با گستاخی تمام اعلام می کنند که «همه گزینه ها روی میز است» و در عین قساوت و بی رحمی با دست زدن به اعمال تروریستی دانشمندان و فرزندان رشید این ملت را ترور می کنند، دیگر اعلام و اعمال تحریم های هر روز سخت بر این ملت برای آنان کمترین عذاب وجدانی ندارد.

وقتی آنان حتی از واردات دارو برای درمان بیماران ما جلوگیری می کنند آنان را چه باک که مردم ما را از در اختیار داشتن هواپیماهای مسافربری ایمن تحریم کنند، وقتی آنان در سابقه دشمنی با این ملت ننگ تجهیز و حمایت از منافقین که علاوه بر ترور بسیاری از مسئولان کشور، ترور ۱۷هزار نفر از مردم کوچه و بازار را در پرونده سیاه خود دارند آنان را چه باک که امروز با طراحی و اعلام تحریم های «هوشمند» و در مرحله بعدی تحریم های به تصریح و تاکید خودشان «فلج کننده» را برای این ملت طراحی و به مرحله اجرا بگذارند و در این میان با برنامه ریزی های گوناگون نه تنها هزار و یک مشکل برای صادرات و فروش نفت که متاسفانه هنوز شاهرگ اصلی اقتصاد و ابتنای بودجه کشور است به وجود می آورند بلکه هر کار خرد و کلان دیگری که به ذهنشان برسد و بتوانند انجام می دهند تا به حساب خودشان ابتدا با «تحریم های هوشمند» مسئولان را به ستوه آورند و آنان را در اداره کشور ناتوان و شکست خورده نشان دهند و سپس با تحریم های به گفته خودشان «فلج کننده» بین مردم و مسئولان جدایی بیندازند و پس از آن بین خود مردم اختلاف و فاصله بیندازند و پس آن گاه کاری کنند که مردم از انقلاب و نظامی که حاصل خون های فراوان فرزندان خود است، دست بردارند و همه این اهداف را گستاخانه از طریق رسانه های گوناگون و متعدد خود به زبان های گوناگون اعلام می کنند، اما آیا واقعا این ملت بزرگ و فهیم و دلداده دین و میهن را با این حربه ها می توان از میدان حمایت از عزت و استقلال کشورشان به در برد؟ ملتی که بسیاری از خانواده های آن یک شهید، دو شهید، سه شهید و برخی خانواده ها ۴ و حتی ۵ شهید تقدیم استقلال و عزت دین و میهنشان کرده اند.

آیا ملتی را که حداقل ۷هزار سال دیرینه تمدنی و فرهنگی ثابت شده دارد و حتی قبل از ظهور اسلام و حدود ۲۵۰۰ سال پیش فرمانروا و پادشاهی بزرگ و خردمند و خداپرست و موحد داشته که مدعیان امروزی از منشور کورش چنین مردم و کشوری ایده بیانیه حقوق بشر را گرفته اند را می توانند از صحنه اثرگذاری بر معادلات جهانی کنار بگذارند چه رسد به این که بتوانند مردم چنین کشوری را با این خاستگاه روشن تمدنی و فرهنگی و این دلدادگی عمیق به باورهای اصیل اسلامی از پایمردی در راه استقلال و عزت دین و میهنشان خسته کنند.

پس پیام روشن و همیشگی ملت رشید و بزرگ ایران در مقابل تهدیدها و تحریم ها و فشارهای سیاسی و اقتصادی و … همان طور که تاکنون به خوبی نشان داده اند چیزی جز «مقاومت» و پایداری و مردانه ایستادن و عزم مستحکم برای ادامه حرکت رو به جلو و پیشرفت نیست.

اما گلایه و سخنی با مسئولان

این کمترین به عنوان نگارنده و اکثریت مردم که صاحبان اصلی این کشور و نظام هستند، قبول دارم و دارند که با وجود جنگ تحمیلی و فشارها و تحریم های گوناگون، فرزندان این ملت با توکل به خداوند و باور کردن توانمندی و استعدادهای خود و تلاش های ستودنی، کارهای بزرگی در این کشور انجام داده اند و انصافا برخی مسئولان هم برای رسیدن به چنین دستاوردهایی تلاش های قابل قبول و تقدیری کرده اند، اما آن چه امروز ذهن و زندگی بسیاری از مردم را درگیر کرده، کمبود و بعضا نبود شفافیت و روراستی لازم برخی مسئولان با مردم، بداخلاقی های سیاسی، وعده های پی در پی که بسیاری از آن ها رنگ عمل به خود نگرفته، تورم، نبود نظارت موثر بر بازار، کمبود حمایت های اثرگذار جدی و عملی از تولید ملی، میزان بالای بیکاری و همچنین گرانی های چند باره و تکرار شونده است که تداوم چنین مشکلاتی واقعا نه در شان ایران بزرگ و نه در شان ملت فهیم و بزرگوار ایران عزیز است و اما این بخش از مطلب را برای رعایت اختصار در قالب چند سوال پی می گیرم.

۱ – آیا بهتر و شایسته نیست که برخی مسئولان، مسائل و موضوعات کشور را به دور از جار و جنجال های گروهی و سیاسی و تبلیغاتی و پرهیز از دادن وعده های آنچنانی، با مردم که صاحبان اصلی کشور و پشتوانه مستحکم و مورد اعتماد و اطمینان عزت و استقلال میهن هستند، مطرح کنند، آیا اگر شفافیت و روراستی لازم در گفتار و رفتار و مواضع همه مسئولان باشد، مردم مثل همیشه برای رسیدن به آینده بهتر و پیشرفت معنوی و مادی کشور در مقابل مشکلات سینه سپر نخواهند کرد؟

آیا اطلاع رسانی شفاف و دقیق و آگاهانه و تاثیرگذار مردم را اقناع و در نتیجه همراه تر و مقاوم تر نمی کند؟

۲ – آیا برخی مسئولان بهتر نیست به جای گفتن حرف های نه چندان سنجیده و پخته مثل برخی حرف های آقای معاون اول رئیس جمهوری و … کمتر در پشت تریبون ها و در مقابل رسانه های داخلی و خارجی سخن فرمایی کنند؟

۳ – آیا بهتر و شایسته نیست که نقد و انتقاد هم منصفانه باشد هم مودبانه و در شان مردم و مسئولان و نمایندگان و رسانه های نظام اسلامی؟

۴ – آیا بهتر نیست که برخی مسئولان به جای دادن وعده های متعدد به همان وعده هایی که به مردم دادند، عمل کنند؟

۵ – آیا لازم نبود و نیست که همان گونه که مردم در کار بزرگ و تا پیش از این بر زمین مانده سهمیه بندی سوخت و هدفمندی یارانه ها به خوبی با مسئولان همکاری کردند آنان نیز در اجرای این کار بزرگ سنجیده تر و با شیب ملایم و قابل قبول عمل می کردند و به جای توزیع پول، درآمدهای حاصل از هدفمندی را تمام و کمال بر همان مواردی که قانون تعیین کرده صرف و خرج می کردند؟

۶ – آیا برخی مسئولان و نمایندگان که شاهد سال های متمادی تحریم و فشار بر کشور بوده اند و هستند، نمی توانستند مثل آن دسته از غیورمردان دانشمندی که با توکل و دانش و تلاش بی وقفه خود ایران را به جمع معدود کشورهای تولید کننده سلول های بنیادی اضافه کردند و یا مانند دانشمندانی که علم بسیار پیشرفته نانوفناوری را در فاصله کمتر از ۱۰سال در کشور به جایگاه اول جهان اسلام رساندند، عمل کنند و یا مانند دانشمندانی که در عین تحریم های سفت و سخت به دانش و فناوری غنی سازی اورانیوم و تولید داروهای حیاتی و تولید انرژی از سوخت هسته ای و حتی ساخت زنجیره های سانتریفیوژ دست یافتند، عمل کنند؟

آیا برخی مسئولان مثل دانشمندان کشورمان که با اتکا به خداوند و توان ملی و تخصص خود ماهواره، ماهواره بر و سکوی پرتاب ماهواره ساختند و با موفقیت به فضا فرستادند، عمل کنند؟

آیا برخی مسئولان نمی توانستند مثل رزمندگان دیروز و دانشمندان بی ادعای امروز ناوچه جماران و زیردریایی و موشک های با بردبلند برای دفاع از حریم دین و میهن ساختند، عمل کنند؟

آیا نمی توانستند مانند شهیدتهرانی مقدم که در عین گمنامی و بی ادعایی چنان پی ریزی و تحولی در سیستم دفاع موشکی کشور ایجاد کرد که امروز ایران عزیز جزو برترین های ساخت و پرتاب انواع موشک ها شده است، عمل کنند؟ و آیا …

۷ – آیا واقعا نمی شد این تورم آزاردهنده و گرانی های پی در پی را با تدبیر، برنامه ریزی و نظارت موثر مهار کرد؟

۸ – آیا واقعا همه مسئولان از تمام ظرفیت کشاورزی و صنعتی کشور برای خوداتکایی و مقابله با تحریم ها و گرانی ها و ایجاد اشتغال مولد استفاده کردند؟

۹ – آیا همه مسئولان و نمایندگان و برنامه ریزان، کاری در خور برای تحقق شعارهای «اصلاح الگوی مصرف»، «همت مضاعف و کار مضاعف»، «جهاد اقتصادی» و «حمایت از تولید ملی، کار و سرمایه ایرانی» انجام دادند؟

۱۰ – آیا واقعا با وجود مطلع بودن از تحریم های هر روز سخت تر شونده کاری قابل برای جلوگیری از جهش قیمت و گرانی چند باره ارزاق عمومی مردم مانند نان و برنج و گوشت و مرغ و لبنیات انجام دادند؟

۱۱ – آیا طی این سال ها واقعا امکان و ظرفیتی در این کشور پهناور نبود که در تولید و تامین نهاده ها و ذخیره سازی آن ها اقدامی شایسته و موثر انجام شود که قیمت مرغ چنین شتابان به آسمان پر نکشد و مردم در آستانه ماه مبارک رمضان در صف های طولانی مرغ وقتشان تلف نشود؟

آیا این در شان ایران و مردم بزرگ آن است که صف های طولانی مرغ سوژه و خوراک رسانه های بیگانه و دشمنان این ملت شود؟

۱۲ – آیا لااقل وزرای کشاورزی، بازرگانی و صنعت و معدن نمی توانند و نباید به خاطر به وجود آمدن این گرانی ها در بازار علاوه بر بیان شفاف مشکلات از مردم عذرخواهی کنند؟

۱۳ – در این بین آیا رسانه ملی نیز به وظیفه خود آن چنان که باید در تبیین و پی گیری مطالبات مردم عمل می کند، تا مردمی که مومنانه با مشکلات و سختی ها کنار می آیند، احساس نکنند که مطالبات و مشکلاتشان در رسانه ملی دیده نمی شود. مخصوصا وقتی این رسانه  گزارش های مبسوطی درباره مشکلات سیاسی و اقتصادی دیگر کشورها خصوصا کشورهای غربی پخش می کند.

پرواضح است که مردم بزرگوار این سرزمین، این مشکلات معیشتی و گرانی ها را هم با سعه صدر و مقاومت خود چون همیشه پشت سر می گذارند اما ای کاش برخی مسئولان هم پیش از به وجود آمدن این مشکلات تدبیری شایسته می اندیشیدند و کاری درخور می کردند و لااقل در این شرایط به وظیفه عذرخواهی از ملت عمل می کردند و البته دوباره تصریح می کنم که مردم و کشور و نظام از دشمن چیزی جز دشمنی انتظار ندارند ولی از دوستان و دلسوزان و مسئولان و نمایندگان و دست اندرکاران که دوست هستند و دلسوز، تدبیر بهتر و بیشتر و دوستی بیشتر با مردم و نظام اسلامی انتظار دارند.