فرهیختگان و اندیشمندان بسیاری در جهان درباره شخصیت منحصر به فرد امیر مومنان علی(ع) سخن رانده اند، کتاب نگاشته اند و پژوهش ها کرده اند، نهج البلاغه حضرتش را که مادون کلام خالق است و مافوق کلام خلایق، بسی کاویده اند، سیره اش را عالمان مسلمان و غیرمسلمان، فراوان جست و جو کرده اند و در طریقه اعمال ولایت و امامتش بر جامعه بحث ها و فحص های عدیده کرده اند، و جالب این که همگان با هر دین و مسلک و عقیده و مرامی که داشته اند و دارند بر بزرگی و بزرگواری، زهد و پارسایی، شجاعت و مناعت طبع، سخاوت و کرامت و جمع بودن تمامی فضائل برجسته اخلاقی در وجود علی(ع) و برخورداری حضرتش از علم و دانش بی منتها، اتفاق نظر دارند، و این بزرگ شده دامن رسول مکرم اسلام را افضل، اعلم، اعدل، ازهد، اتقی و اشجع ابناء بشر پس از وجود مقدس پیامبر اعظم می دانند.

این بزرگ مرد تاریخ بشریت و این عصاره تمام فضائل، شایستگی ها و ارزش ها را منزلت همین بس که خداوند آن یگانه هستی بخش و خالق عالم وجود، تنها این بنده خالص و خاضع و خاشع خود را از بطن فاطمه بنت اسد در حریم و دل خانه خود و در «قلب قبله» به دنیا می آورد، تا تنها او یگانه « مولود کعبه» باشد، حضرت حق آن خدای علی اعلی، این بنده خاص خود را به «علی» نامبردار می فرماید تا جلوه ای دیگر از عنایت خاص خود را به این فرزند ابوطالب از «ازل» تا به «ابد» جلوه گر فرماید، خدای سبحان چنان به علی مقام و منزلت عطا می فرماید که وجود و صفات این بنده خالص خود را بهانه و شان نزول آیاتی چند از قرآن کریم قرار می دهد، و در استمرار این منزلت اراده حق بر این قرار می گیرد که یگانه مولود کعبه در دامن بهانه خلقت، حبیب خدا حضرت محمدمصطفی (ص) تربیت شود و پرورش یابد، و نفس  هایش به نفس های خاتم انبیاء گره بخورد و وجودش از گرمای نبوت حضرت مصطفی گرما و حیاتی جاودانه بگیرد و اول ایمان آورنده به اکمل ادیان و خاتم پیامبران باشد و اولین اقتدا کننده نماز به پیامبر اکرم.

و علی چه بلندمرتبه جایگاه و عظیم منزلتی در بارگاه کبریایی دارد که حضرتش تنها او را «کفو» فاطمه آن «کوثر» قرآن و پاره تن پیامبر قرار می دهد.

پیامبر رحمت که جز به اذن حق سخن نمی گوید، در «حدیث منزلت» خطاب به علی(ع) می فرماید: «انت منی بمنزله هارون من موسی الا انه لا نبی بعدی» و آیا برای کسی جز علی آن خوابیده در بستر به جای نبی در شب حادثه و خطر در «لیله المبیت» این مرتبت ها و منزلت ها و ده ها و صدها از این قبیل برشمرده شده است؟

کجا داریم که گفته باشند، ذکر فردی از افراد بشر عبادت است جز آن که درباره مولای متقیان آمده که: « ذکر علی عباده» آری ذکر علی(ع) عبادت است. چرا که علی این قرآن ناطق ،در شب معراج پیامبر آن گاه و آن جا در «سدرهالمنتهی» آن جا که دیگر حتی جبرئیل اذن و توان ورود نداشت، گویا به نوعی پیامبر را مشایعت می کرد، و علی همان بنده خاص خداوند است که حضرت حق تعالی اراده فرمود که در شب معراج با صدای او با حبیب خود سخن بگوید و آن گاه که بهت و شگفتی بر اثر شنیدن صدای علی در شب معراج وجود پیامبر خاتم را فرا گرفت، از سوی خدای سبحان چنین ندا آمد که ای حبیب من، از آن جا که می دانم و از کنه دل تو آگاهم که هیچ انسانی نزد تو از علی، عزیزتر نیست با صدای او با تو سخن گفتم.پس آیا برای این چنین بنده ای که خدای عزوجل چنین مراتب و منزلت هایی مقدر فرموده، قلم و زبان و بیان انسانی را توان و بضاعتی هست که علی(ع) را این عصاره سرایش هستی را آن چنان که هست بسراید، آیا ناب ترین و عارفانه ترین غزل هستی را که حضرت حق در وجود مولا سروده را می توان آن چنان که شایسته و بایسته است، سرود؟

ولی با این حال به مصداق این بیت نغز که می گوید:

آب دریا را اگر نتوان کشید

هم به قدر تشنگی باید چشید

در عین کم بضاعتی، تا همیشه تاریخ از علی(ع) می گوییم و می نویسیم به نیت انجام عبادت، تا هم معرفت افزون کنیم، هم اطاعت از مولا را در نیت و گفتار و کردار خود نهادینه کنیم.

صبح و شام ها از پی هم آمده اند و رفته اند و در کنار انبوه امید و آرزوهایمان هنوز در این آرزوییم که ای کاش هر یک از ما به عنوان شیعه مولا علی(ع) لااقل یکبار نهج البلاغه حضرتش را مرور کنیم و لااقل چند فرازی از نامه ها و خطبه ها و کلمات قصار حضرتش را نصب العین و سرلوحه گفتار و کردار خویش قرار دهیم و حداقل چند مرام و مسلک و سیره مولا را به عنوان اصل در زندگی خود جاری کنیم.

و ای کاش نظام آموزشی و دانشگاهی و حوزوی و رسانه های جمهوری اسلامی ایران، برای افزون کردن معرفت مردم نسبت به امیرمومنان و نیز سایر دستگاه ها برای جاری کردن روش و منش مولا در تمامی امور از جمله ساماندهی و مدیریت امور جامعه گام های قابل اعتناتری بر می داشتند، که اگر این گونه بود بی گمان سامان تمامی امور در جامعه از این که هست بسیار به سامان تر بود.

و آرزویی دیگر؛ امسال که گذشت، اما امیدواریم مسئولان ذی ربط و خصوصا رسانه ملی با درک عمیق تر و همت مضاعف برای سیزده رجب و سالروز ولادت امیر مومنان علی(ع) در سال های آینده آن چنان برنامه ریزی کنند که مردم در چنین روز مبارک و سراسر برکتی که عالم هستی تا ابد از نور وجود مولا روشنی گرفته، در کنار کسب معرفتی شایسته شادابی، شادمانی، فرح و بهجتی شایسته را نیز در وجود خود و در شهر و استان خود و در سراسر ایران با تمام وجود احساس کنند. آیا برنامه ریزی برای برگزاری جشنی معنوی و پرشکوه به مناسبت میلاد مولود کعبه، کاری سخت و ناشدنی است؟

آیا تهیه گزارش های تصویری زنده از حضور میلیونی زائران در نجف  اشرف و صحن و سرای ملکوتی امام عارفان و روشن شدن چشم و دل مردم به ضریح منور مولا و مقتدای سالکان، حالا و هنوز باید برای شیعیان یک آرزو باشد، پس کجاست آن خبرگزاری و تیم تصویربرداری که تصاویر زیارت ها و زمزمه های عاشقانه مردم با امام و مقتدایشان را برای صدها میلیون عاشق دلباخته در سراسر جهان مخابره کند؟