نماز پرشکوه صبح که تمام می شود، هرکس که در جای جای حرم نبوی، «رکعتان عشق» گزارده، از این پیکره دریایی جدا و به سویی روانه می شود، اما آنان که مشرق را نشانه گرفته اند و به سمت بقیع، مشتاقانه می دوند، آن قدر پرشمارند که شیب راهروی منتهی به ورودی «جنت البقیع» همچون کانال عشق، موج عاشقان را تا دریای نور و عاشقی در خود مهربانانه می فشارد و همراهی می کند، شوق وصال، چشم های زائران را بارانی، دل هایشان را نورانی و جان های شان را غرق صفا و شیدایی می کند.

مردمان در «پیشگاه بی بارگاه» ائمه بقیع، «صف ارادت» می بندند، هنوز خورشید از پشت بقیع بالا نیامده، گویی از تابیدن در محضر خورشیدهای بقیع، شرم دارد!