ای کاش هیچ وقت مجبور نمی شدم که چنین مقاله و مطلبی را در این برهه زمانی بنویسم.

ای کاش هیچ گاه ضرورتی برای نوشتن این مطلب احساس نمی کردم که در عصر حاکمیت و تثبیت نظام اسلامی بر ایران عزیز و از کنار مضجع نورانی حضرت ثامن الحجج علیه السلام مطلبی با چنین موضوعی بنویسم.

ای کاش در کشوری که صاحب اصلی آن را امام زمان می دانیم و حضور همیشه شاهدانه امام رضا(ع) را در قلب ایران مایه برکت و عزت و افتخار میهن عزیزمان می دانیم، مواردی هرچند اندک از یک «بی توجهی و غفلت بزرگ» را شاهد نبودیم.

ای کاش در ایران اسلامی با آن سابقه تمدنی و فرهنگی عظیم و آن پیشینه یکتاپرستی مردمانش حتی از قبل ظهور اسلام و پذیرش آگاهانه آن توسط ایرانیان یکتاپرست و خردمند شاهد همین موارد اندک «فراموش کاری» یا «کم اعتنایی» به حرمت امر آفریدگار مهربان هستی نمی بودیم.

گرچه وجود رشوه خواری، دروغ، غیبت، تهمت، بی بندوباری، دزدی، مال مردم خوری، رباخواری و حرام خواری و دیگر گناهان کبیره ای از این قبیل همه و همه در جامعه اسلامی هرچند فراوان هم نباشد، جانگداز و دنیاسوز و عاقبت سوز و صدالبته برکت سوز است اما این گناهان را هر یک از مرتکبان ممکن است با کلاه شرعی، توجیه یا جهل یا هر بهانه دیگری و یا اساسا با انکار اصل موضوع موجه جلوه دهند یا آن چنان این گونه گناهان و خلاف های عظیم را در خفا یا ماهرانه و رذیلانه انجام دهند یا چنان رنگ و لعاب های مختلف به این اعمال خلاف در پوشانند که لااقل برخی از مردم متوجه نشوند. اما چه تلخ است، که در ماه مبارک رمضان در روز روشن و در هنگامه ای که جهان اسلام و تمامی بیش از یک میلیارد مسلمان جهان حتی آنان که به دلایلی از جمله بیماری، عذر شرعی و یا هر دلیل موجه دیگری توانایی روزه داری ندارند، هر کدام به اندازه فهم و بضاعت و همت خود در پی کسب درک و کسب معارف و فضیلت های بی منتهای ماه نزول قرآن و استفاده از شب و روزها و ساعت ها و حتی دقایق نورانی ماه رحمت و غفران و برکت ویژه الهی هستند، در چنین بحبوبه مبارک و باز بودن تمامی درهای آسمان تعداد معدودی و انگشت شماری در برخی نقاط ایران عزیز و حتی در شهر امام رضا(ع)، آشکارا و در ملاءعام بی توجه و بی اعتنا به خدایی که در محضر حضرتش تنفس می کنند، بی توجه به فرشتگان و ملائکی که ناظر اعمال همگان هستند و بی اعتنا به خیل و اکثریت قریب به اتفاق مردمان به عشق خدا روزه دار، متاسفانه تظاهر به «روزه خواری» می کنند و حریم خدا و پیامبر و قرآن و امام رضا(ع) و حرمت مردمان هم نوع خود را نادیده می گیرند و بلکه می شکنند و دردآورتر این که در غالب موارد تظاهر به روزه خواری با کشیدن و دود کردن سیگار پشت فرمان خودروها و … بروز و ظهور دارد نه خوردن و آشامیدن ناشی از تحمل گرسنگی و تشنگی شدید!

باید انصاف داشته باشیم که بالاخره برخی از مردم یا کسالتی دارند یا عذر شرعی یا مسافر هستند و نمی توانند روزه بگیرند اما بحث اصلی این است که حتی آنان که به هر دلیلی از روزه گرفتن معذور هستند، اما می توانند و وظیفه شرعی، عقلی، انسانی و قانونی دارند که حرمت های الهی و حرمت ارزش ها و باورها و حتی حرمت عرف و قانون جامعه را نگاه دارند و در ملاءعام مرتکب خلاف زشت و قبیحی مانند تظاهر به روزه خواری نشوند.

ای معدود بندگان خدا که یا از روی کم توجهی یا غفلت یا خدای ناکرده بی اعتنایی و لجبازی حریم و حرمت خدا و بندگان روزه دار خدا را نگاه نمی دارید، کمی در خود و با خود و در خلوت خود بیندیشید که با این تظاهر به حرمت شکنی ها به کدامین مقصد چنین شتابان و بی محابا می تازید همه می دانند و شما هم می دانید شاید فراموش کرده اید، شاید دچار غفلت شده اید، شاید … اما همه مخلوق خداوند می دانند که حضرتش که یگانه بی همتاست و خالق هستی، صمد است و غنی و بی نیاز مطلق که اگر نیازی می داشت توانای مطلق نبود و خالق بی همتا و قادر متعال، بخشنده کریم و مطلق نبود و اما این همه مائیم و همه مخلوق آفریدگار هستی که به ذات اقدسش محتاجیم و فقیر درگاه ربوبی حضرتش. همه می دانیم که او را نیازی به نماز و طاعت و اطاعت و روزه داری و شب زنده داری و احیای ما نیست و این ما بندگانیم که از ازل تا ابد، فقیر و گدای بی ادعای درگاه او هستیم و باید باشیم و چه فخری بالاتر از این که عبد و فرمانبر و فقیر هیچ بت و طاغوت و مخلوقی نباشیم و تنها عبد و گدای درگاه حضرت حق جل و علا که صاحب ملک و ملکوت و آفریدگار تمامی مخلوقات و صاحب روز حساب و پاداش و جزاست باشیم. بی نیاز مطلق را چه نیازی به عبادت و اطاعت مخلوق سراسر نیاز، همه می دانیم و می دانند، گر جمله کائنات کافر گردند/ بر دامن کبریایش ننشیند گرد

هر چند در این مقال سخن از شرافت بندگی و مظاهر بندگی و اطاعت و عبادت حضرت حق نیست و تنها سخن از کم توجهی، بی توجهی یا غفلت یا خدای ناکرده کم اعتنایی یا لجبازی تعداد معدودی به حکم الهی و وجدان عمومی جامعه است اما باور داریم همین مقدار کم تظاهر به روزه خواری در کشور امام زمان و شهر امام رضا(ع) خون به دل انسان می کند و این عده اندک نیز با کمی توجه می توانند و وظیفه دارند در مقابل خدا و قرآن و جامعه لااقل در این چند روز باقی مانده از ماه برکت ویژه الهی، قدم از حریم حرمت های الهی بیرون کشند و با خدا، با قرآن، با خواست و وجدان عمومی جامعه آشتی کنند و دست از تظاهر به روزه خواری در مقابل دیدگان متعجب مردم بردارند و اگر خدای ناکرده و زبانم لال کسی به خاطر لجبازی با حرمت ها و ارزش ها، مبانی دینی و یا نظام حاکم و جمهوری اسلامی تن به چنین گناه بزرگی می دهد به خود آید چرا که همه می دانیم که راه برگشت به دامن خدا همیشه باز است و جز خودمان کسی نمی تواند این راه را بر ما بندد.

باز هم تکرار می کنم ای کاش خود را مجبور به نوشتن مقاله ای با این موضوع نمی دیدم با این حال شاید این نوشته در این مقطع زمانی و در سال جاری که هنوز حرمت روزه و روزه داری در جامعه بسیار نگاه داشته می شود و تظاهر به روزه خواری در نزد اکثریت قریب به اتفاق مردم و حتی آنان که خود به هر دلیلی از روزه داری معذور هستند، قبیح شمرده می شود، باعث شود که از این پس چنین مواردی اصلا در هیچ کجای ایران عزیز اسلامی دیده نشود.

اما به هر تقدیر برای رسیدن به چنین وضعیت مطلوبی باید علاوه بر توجه به مسائل و نکاتی مهم به یک نکته اساسی که وظیفه آحاد مردم نیز هست اشاره کرد و آن این که تمامی مردم حتی معذوران از روزه داری وظیفه دارند با برخوردی اخلاقی، اسلامی، انسانی، مودبانه و نرم خویانه همین تعداد اندک متظاهران به روزه خواری را دلالت و راهنمایی کنند و با کلام اثرگذار و دلسوزانه این افراد را متوجه غفلت یا جهل یا کم اعتنایی خود بکنند چرا که صرفا ناراحتی و دلخوری مردم از بروز چنین پدیده ای باعث نمی شود که این پدیده نامبارک در همین ابتدای امر و قبل از این مثل خیلی از گناهان دیگر مانند دروغ گویی، غیبت، تهمت، رشوه خواری و کلاه برداری و حرام خواری، بی حجابی و بدحجابی و بی بندو باری برای برخی به رویه تبدیل شود، مهار و کنترل شود بلکه آحاد مردم وظیفه دارند همان طور که از دیدن چنین مواردی دل پریش و آزرده خاطر و متاسف می شوند با در نظر گرفتن شرایط و تجهیز به کلام نرم و مومنانه و عالمانه به متظاهران به روزه خواری تذکر مودبانه و خیرخواهانه و دلسوزانه بدهند و پرواضح است وقتی چنین معروفی در جامعه توسط افراد گوناگون و پرشمار تکرار شود، قطعا آن تعداد معدود نیز از عمل حرمت شکنانه و خلاف وجدان عمومی جامعه خود دست بر می دارند و صدالبته سکوت و بی تفاوتی آحاد مردم در مقابل چنین منکرهایی اگر نگوییم به گسترش منکر و ریخته شدن قبح منکرهای این چنینی کمک می کند مسلما می توانیم بگوییم سکوت و بی تفاوتی و عمل نکردن عالمانه و خیرخواهانه به این وظیفه عقلی و شرعی، کم کم قبح تظاهر به روزه خواری را مثل برخی از گناهان و زشتی های دیگر خواهد ریخت.

خدایا به برکت رمضان و قرآن و امام زمانت مباد که در ماه مبارک رمضان شاهد از بین رفتن و شکستن قبح تظاهر به روزه خواری حتی توسط عده معدودی در ایران عزیز باشیم.