چه فرخنده عیدی است نوروز ایرانیان، که عید زنده شدن و شکوفایی و رستن و روییدن است. عید عطرآگین شدن زمین و زمان به عطر و رایحه شکوفه ها و گل های بهاری. عید شکفتن غنچه ها و آواز بلبلان بر شاخساران، عید چک چک باران و نشستن شبنم ها بر گلبرگ های رنگین گل های بهاری، عید جاری شدن زلال قطرات باران بر کوهساران، عید زادن و شکفتن و روییدن و دوباره زنده شدن و به هم پیوستن و هم آوایی خوبی ها و روشنی ها.

آری چه مبارک عیدی است نوروز ایرانیان تمدن آفرین و فرهنگ پرور، نوروز شسته شدن دل ها از پیرایه ها، نوروز غبار گرفتن از آینه دل ها، نوروز تابش و انعکاس مهربانی ها از دل های مردمان، نوروز صفا و صمیمیت و دید و بازدیدها و دست بوسی بزرگ ترها، نوروز فراموش کردن غم ها، نوروز آشتی با شادی ها، نوروز آشتی با هم نوعان.

آری چه مبارک عیدی است نوروز باستانی ایرانیان، نوروز بیدار شدن طبیعت و درختان زیبایش از خواب زمستانی، نوروز هلهله و چهچهه بلبلان، نوروز به هم پیوستن آدم ها، نوروز گسستن از غم ها، نوروز رنگ ها، نوروز قلم کاری طبیعت.

آری چه مبارک عیدی است، نوروز ایرانیان که اساطیری و تمدنی است و با فرهنگ و تمدن ناب اسلامی چه زیبا هم آوایی دارد، نوروزی که با دعای یا« مقلب القلوب والابصار »عید می شود و چه مبارک نوروزی که با زمزمه یامدبراللیل و النهار یا محول الحول والاحوال حول حالنا الی احسن الحال در جوار بهشت و بارگاه امام رافت و مهربانی ها عید می شود و چه مبارک نوروزی است «نوروز دیدار» و «دیدار یار در بهار» در بارگاه منور رضوی.