؛دیروز گویی چشم آسمان تهران به آمد و شد فرشتگان خیره بود و حیرتی نه ازجنس تحیر که از جنس شیفتگی و دلدادگی را باز تجربه می کرد، بر بال خیل ملائک، گویی هم درآمدن، هم در شدن محمل هایی از نور تعبیه بود که از عرش بر فرش رحمت بی اندازه بر مردمان سرازیر و از فرش امانت های عرشی را تا بهشت بدرقه می کرد.

این فرشتگان از دست مردمان امانت های الهی را برمی گرفتند و از سوی ربشان رحمت واسعه الهی را «گل افشان» دیدگان دل مردمان صاحب بصر می کردند.

دیروز گرمای دل نشین بازار عشق و معرفت در خنکای خیابان ولی عصر تهران -که این روزها نشان هرچیز در آن یافت می شود مگر نشان ولی عصر- جذبه ای از نوع دیگر داشت.

دیروز« چشم سر» که بر می بستی و به بیدار باش «چشم دل» هوشیار می شدی درختان بلندقامت دوسوی همان خیابان که ولی عصرش می خوانند را می دیدی همچون فرشتگان که به احترام شهیدان بال در بغل گرفته بودند این درختان کهن سال نیز کمر به تعظیم شهیدان خم کرده بودند و برگ ها و شاخسارهایشان همچون ریشه هاشان در جاری آب جوی زیرپای شان غوطه ور شده بود.

آری، شهید را که «پیشانی نوشت» قرب و سعادت را خدایشان بر جبین ، مهر کرده، همه می شناسند هم عرشیان، هم فرشیان، هم ملکوتیان هم ناسوتیان پس همه او را عزیز دارند مگر آنان که خود عزیز نیستند.

شهیدان این بزرگ مردان همیشه زنده و نزد حق روزی خورنده، آینه تمام نمای عزت و غیرت و بزرگی و جوانمردی اند که چون خود ندیدند و به حبیب اندیشیدند، از هرچه که رنگ تعلق داشت دست و دل برکشیدند و به عشق مولا در سراچه دل در وصال سفتند و یک شبه بل به لحظه ای ره صدساله پیمودند. این رهروان راهبر نه در پیرانه سری و گذر عمر که در برنایی به عمق باور و وصال رسیدند و مرشد و مراد شدند از برای حق پویان و عدالت خواهان و جوانمردان.

آری، کیان ایران همیشه به حق خواهی و جانبازی سربازان دین و میهن برافراشته و سرفراز بوده و خواهد ماند و از این روست که گرامی داشت و بزرگ داشت شهیدان عزت و استقلال ایران بزرگ اسلامی بزرگ داشت و گرامی داشت همه خوبی هاست و البته به فراموشی سپردن راه و مرام شهیدان و ارزش هایی که این بزرگواران برای نهادینه کردن و ترویج آنها، جان در طبق اخلاص گذاردند، نادیده انگاشتن همه خوبی هاست.

در ایامی چنین و در همه ایام که شهیدان و خدای شهیدان، شاهد قول و فعل و میزان تصمیم سازی و تصمیم گیری اداره کنندگان جامعه و مجموعه حاکمیت هستند سزاوار است هر مسئولی در هر مسئولیتی و هر فردی در هر جایگاهی که هست هر لحظه نسبت خود را با شهیدان و آرمان های والایشان بازخوانی و بازشناسی کند و خود به محاسبه خویشتن همت گمارد قبل از آن که در محضر خلق و خالق به محاسبه کشانده شود.