همه جای ایران زمین، گهرنشان و دوست داشتنی است، تمامی ملک و گستره ایران، عزیز و بر چشم گذاشتنی است، کوه و دشت و دمن و شهر و روستای ایران، شرق و غرب و جنوب و شمال و مرکز ایران مامن عشق و آزادگی و دلدادگی است و این حقیقت را مگر تاب مستوری است؟

اما یک نقطه ایران، بخشی از سرزمین مادری ما ایرانیان، کمترین فاصله را با آسمان دارد، جایی که قلب ایران در آن می تپد،خراسان را می گویم، مشهد حضرت رضا را می گویم، قبله هفتم را نشانی می دهم، روضه منوره فرزند زهرا را می گویم، حریم ملکوتی فرزند علی را می گویم، مشهدالرضا، قبله دل های عاشق را، گنبد و گلدسته و سقاخانه و حرم حضرت علی بن موسی الرضا را اشارت می کنم، مشهدالرضا، همانجا که خورشید، بی اذن و رخصت مولای دل های عاشق، پرده از رخ برنمی گیرد، خراسان و مشهد را همه ایرانیان، عارفان، عاشقان، زن و مرد و پیر و جوان، چونان جان ، عزیز می دارند.

آخر اینجا خورشید از حرم آقا، تابیدن آغاز می کند، اینجا همیشه فوج فوج فرشته بین آسمان و زمین پر می گشایند، فضای مشهد همیشه عطرآگین به شمیم سلام و صلوات است. همه می دانند اینجا همه چیز گرانسنگ و گران مقدار است، اینجا حتی غبار کفش زائر امام رضا قیمت دارد، آری همه می دانند از مشهدالرضا از حرم آقای رئوف تا عرش «حضرت ودود» فاصله ای نیست، آری اینجا از نقاط وصل و پیوستگی زمین و آسمان است، گمانم نیست کسی را این باور نباشد! مگر عارف به حق رضا نباشد؟

اینجا حرم علی بن موسی الرضا فرزند حبیب خدا، دردانه عالم خلقت، بلندمرتبه ترین انسان عالم وجود، حضرت محمد مصطفی جناب خاتم الانبیاء است و مگر می شود مشهد و حرم امام معصوم و منصوب و منصوص تماما پنجره های همیشه باز به عرش خدا و آسمان حضرت دوست نباشد؟

اصلا اینجا نور از وجود حجت حق حضرت علی بن موسی الرضا، «روشنی» می گیرد، اینجا، آب وضو می سازد به طهارت وجود آقا، آری اینجا نور از وجود مولا، ضیاء می گیرد، اینجا مهر و رافت از سرچشمه وجود علی بن موسی نشات می گیرد، اینجا رحم از ساحت رحمت و مهررضا جوشش آغاز می کند، اینجا صبر در مقابل حلم آقا زانو می زند، ای همه بیداردلان و دلدادگان، اینجا مدرس عشق و صفا و آینه بندان مهر و وفا است، مشهدالرضا مهبط فرشتگان و عرشیان و آسمانیان است.باور داریم اینجا نبض هستی به عشق رضا می زند.

خاک مرقد آقا، توتیای چشم عرشیان و فرشیان است، مشهدالرضا «پایتخت دلها» است، مامن دل های با صفاست، سرزمین خورشید و دیار آفتاب همیشه تابان است، در این سرزمین هیچ گاه خورشید از تابش و تابیدن باز نمی ایستد، باور کنیم در این سرزمین خورشید هیچ گاه به غروب نمی نشیند، مشهدالرضا سرچشمه جوشش نور عالم وجود است، خاک اینجا ضیاء دیدگان اهل سجود است.

حرم مولا زینت و گوهر عرشی ایران زمین است، حرم علی بن موسی الرضا قلب و جان ایران و ایرانیان و پاکدلان اهل زمین و زمان است. این جا در حرم مولا دمادم قلب لحظه ها و ثانیه ها به عشق رضا می تپد ، این جا ساعت عشق با عقربه ساعت گلدسته های حرم امام، تنظیم می شود. این جا هر آینه، کشتی کشتی دل در ساحل بی کران دریای مهر و رافت رضا آرام می گیرد، این جا آرام جانمان آرمیده، این جا میوه دل رسول خدا آرمیده، این جا فرزند علی و زهرا به شهادت رسیده، این جا آیت حق، حجت حق ، ولی حق ، امام حق حضرت رضا، ما را شاهد است. وای بر ما اگر محضرش را درنیابیم و حرمت حضورش را پاس نداریم!

مگر می توان در «دیار خورشید» در «سرزمین بی غروب» در این ناب ترین و نازترین قطعه بهشتی به نماز و ناز و نیاز و دعا و التجا دل نسپرد و امیدوار نبود؟ درحرم مولا همیشه و هر لحظه ابواب رحمت و رافت و کرامت آقا باز است، کجاست آن که خواسته و تمنا کرده و آقا اجابتش نفرموده؟ آیا از التجای به این درگاه کسی ناامید بازگشته؟

این جا برخی آقا را به دردانه اش به جوادش سوگند می دهند، برخی به پدرش علی و برخی به مادرش زهرا و برخی به جد اعظم و اطهرش رسول خدا سوگند می دهند، از این بی کران رحمت و رافت، هیچ صاحب دلی و دل شکسته ای ، دست خالی برنمی گردد.امام رئوف، مولای مهربانی و صفا حضرت ضامن آهو هیچ سلامی را بی جواب نمی گذارد؟ «السلام علیک یا علی بن موسی الرضا ، السلام علیک یابن رسول ا…»

مشهدالرضا نه تنها مرکز ایران، پایتخت معنوی ایران، شهر ملی، وکلان شهر مذهبی دنیا بلکه قلب و جان ایران و ایرانیان و همه صاحبدلان است، حرم آقا سرچشمه همیشه فیاض ایمان و یکتاپرستی و معنویت، اخلاق و عشق و دلدادگی و وفاق و هم دلی است. حرم مولا واسطه فیض مدام الهی است. این جا به اذن حضرت حق و خالق همه مهربانی ها سلسله معجزات انبیاء الهی به سلسله کرامات بی منتهای رضوی پیوند خورده است.

حرم آقا نه تنها محل آمد و شد فرشتگان که سرای صلحا و اولیا و بلکه انبیا است. آیا صدای تسبیح حق از زبان علی و فاطمه را اینجا با گوش جان نمی توان نیوشید؟

آیا تسبیح حق از زبان حبیب خدا در این حرم با گوش جان قابل شنیدن نیست؟ و آیا تشرف حضرت صاحب زمان ، آن امام انس وجان این جا در حرم علی بن موسی الرضا برای ایران و ایرانیان کم موهبتی است؟

با این اوصاف آیا مسئولی از سر قصور یا غفلت می‌تواند و اجازه دارد از کنار چنین نعمت های خاص و منحصر به فردی عبورکند؟ و مشهدالرضا را آن گونه که شایسته است در برنامه ریزی ها و سیاست گذاری ها به عنوان اولویت اساسی کشور و پایگاه عزت و معنویت و تمدن سازی و فرهنگ پروری در نظر نگیرد؟

پس امروز هر رئیس جمهور و وزیر و وکیل و استاندار و مسئولی در این مملکت باید برای رساندن پایتخت معنوی ایران وکشور امام رضا به جایگاه شایسته خود، سعی بلیغ، تلاشی حق باورانه و متعهدانه را در اولویت کاری خود قرار دهد و لااقل در آستانه سالروز ولادت آقا درصدد جبران تمام قصورها و تقصیرها برآیند.

زآستان رضایم خدا جدا نکند

من و جدایی از این آستان خدا نکند

آیا بود که نام و جان ما به نوکری و خدمتگزاری آقا و زائران آقا، مقام و منزلت یابد؟