حمد و سپاس آفریدگاری را سزاست که از سر لطف افزون بر حجت باطن ، حجج ظاهر را نیز برای هدایت خلق آفرید و برای رهایی انسان از تحیر، پیامبرجانش را به پیام آوران وحی سرمد، مرید فرمود.

ستایش، مختص ذات آن یگانه بی همتایی است که برای نورافشانی طریق حقیقت، حکمت و شریعت را بر جان و لسان پیامبران جاری ساخت تا وجودشان از معرفت حق «تراوا» شود و بر صراط نور رهنمون باشند. سجده شکر و شکرانه گزاردن بر آستان آن عزیز مقتدری رواست که سعادت خلق را «فنا» و «بقای» در ذات خودش قرار داد و برای پیمودن این طریق جمع وجان خلایق را به نیوشیدن پیام پیام آوران الهی لایق وشایق فرمود. عبادت، محضر آن حاضر از «ازل» تا «ابد» ناظر سرمدی را سزاست که پیامبران را از «آدم» تا «خاتم» مجرای فیض خاص ربوبی اش قرارداد و خاتمیت شریعت حضرت احمد را به تمامی پیامبران صاحب شریعت سلف حضرتش نوید داد. و خدا را به بیکرانی رحمت بی منتهایش سپاس که محمد را ، آن ستایشگر ستوده را، آن مظهر اسمای حسنای الهی را، آن خلق عظیم، آن دریای رحمت و بلندای عزت را ، از پس نوح نبی ا…، ابراهیم خلیل ا…، موسی کلیم ا… و عیسی روح ا…، مصطفی و حبیب ذات حضرتش قرار داد و به خاتمیت حبیبش طریق هدایت و دین را به اکمال رساند. حمد کثیر، بزرگ خدایی را سزاست که کلام و کلمه را «قرآن» را بزرگترین معجزه و آیت و مثبت رسالت حبیبش قرار داد و کسوت فرقان و ممیز حق از باطل بر کلام الهی نازل شده بر قلب مصطفی درپوشانید و خود نیز حفاظت از کلامش را وعده و محقق فرمود تا مردمان بدین ریسمان «آویخته» و نه «انداخته» عارفانه و عاشقانه درآویزند و بر طریق حقیقت و صراط هدایت ره به صواب پیمایند. محضر کبریایی حضرت باری را «ازل» تا «ابد» تسجید وتهلیل و تحمید سزاست که برای هدایت و سعادت انسان از بین ایشان محمد را، بهانه آفرینش را، عصاره فضائل را، مظهر خلق خدایی را، گنجینه اسرار الهی را ، مظهر لطف و رحمت و عزت ربوبی را، حضرت احمد را، سیدالمرسلین را، اشرف الانبیاء را خاتم الانبیاء برانگیخت تا «اسوه حسنه» باشد برای همه ابنای بشر که به مقتضای فطرت الهی جانشان تشنه معرفت و حقیقت و کمال و سعادت است و ندای توحید هر دم در سراچه وجودشان طنین انداز است و برای پیمایش طریق حق وحقیقت علاوه بر بهره جستن از پیامبر درون و حجت باطن خود را نیازمند مریدی مکتب حجج بالغه و مظاهر حکمت الهی می دانند و این است که پیامبر اعظم حضرت محمد مصطفی همانگونه که از جانب حقش مامور شده خود را به مردمان تمامی اعصار عرضه و پیام حضرت حق جل واعلا را ابلاغ می کند و به روشنی می فرماید که اکراهی برای پذیرفتن دینش نیست و لازمه پذیرش کلام الهی اش را «رشد» جان آدمیان می داند و زدودن زنگار از آینه دل برای غمازی حقیقت و فطرت الهی در آن.

و امروز هنوز و بیش از دیروز و روزهای پیشین جهان و انسان پاگذارده در عصر مدرن برای چشیدن طعم شیرین صلح و دوستی و وفق و مدارا و بسط عدالت و دستیابی به آرامش قلبی و رسیدن به کمال و سعادت واقعی نیازمند نیوشیدن کلام ربوبی و تمسک به حبل المتین وحی و پیروی از پیامبران الهی و اعظم ایشان حضرت محمد مصطفی است که این خود اولا نیازمند بازشناسی شخصیت والای پیامبران الهی و اشرف ایشان حضرت ختمی مرتبت است و ثانیا نیازمند شناخت، تعمق و تامل بیشتر در آموزه های وحیانی و مکتب توحید نبوی است. و ثالثا نیازمند باور وعمل صادقانه و بی ریا و مؤدب شده به ادب نبوی است.