همچون پرنده ای خوش خرام از بام ما پرمی کشد و «بدر» نگاهش به «هلال» می گراید، هلالی که آرزوی رؤیتش داشتیم و به عشق وصالش، لحظه می شمردیم و آن گاه که با هزار غمزه رخ نمود، چشم هزاران هزار دل را روشن کرد و نوید ضیافت داد، وه که چه ضیافتی!

میزبانش آفریدگار بی همتای مهربان، قادر بی نیاز، رب ودود، خدای علی اعلی همو که خوان کرمش گسترده و افاضه فیضش مدام است و اراده اش را خللی نیست، وعده اش حتم است و خلاف بدان راه ندارد، اجابت، سنت اوست و پذیرش انابت شان او.

همان خدایی که مستجمع جمیع صفات جمال و جلال است و برای رهنمون خلقش به «سعادت» به «قاعده لطف» عمل فرمود، انبیا را، و خاتم و سرور ایشان را، محمد مصطفی را برانگیخت و قلبش را مامن کلام خود قرار داد تا مردم بشنوند از زبان او همان چیزی را که حضرت حق اراده می فرماید و شاکله قرآن را به یکباره در مرتبه «نزول دفعی» از عرش اعلایش در «قدرترین» لحظات بر فرش دل حبیبش فرو نشاند تا که راهنمای خلق به سوی خالق باشد و «فرقان» برای تمیز حق از باطل، نور برای هدایت و کلام باشد برای قرائت و آیه برای تدبر اهل خرد. پس «قدر رمضان» به نزول قرآن منزلت یافت و در این شب ملائک فوج فوج به اذن ربشان بال می گشایند و اعمال بندگان و تقدیرشان را به امضاء صاحب امر می رسانند.

مردمان «بین الدفتین» را بر سرمی گذارند و نام آفریدگار بی همتا بر زبان می رانند و حضرتش را به چهارده نور عصمت قسم می دهند تا که حضرت باری خیر دنیا و آخرت را برایشان «تقدیر» فرماید و بندگان خدا بدان امید خواب از چشم سر و دل برمی گیرند تا که به اندازه وسعشان توشه بردارند و معرفت قدر برگیرند و این همه برای «احیای قلوب» است، برای زنده کردن و بیدارباش دل، تا که «زنگار» از رخش ممتاز شود و تجلی گاه حق گردد تاکه دل ضیاء حق گیرد و آینه حق باشد تا که دامن خودخواهی برچیند و بر «منیت ها» لجام بگذارد، تاکه خالص شود و «دلق ریا» بسوزاند و شعله برکشد و روشنایی بخشد و«باطل سوز» شود.

شب قدر ناب ترین لحظات آفرینش است، گاه یافتن و دریافتن و اوج هلهله ملائک و ضیافت الهی است، «قدر» گاه پیمان بستن بندگان با خداست تاکه به فکر و ذکر و عمل، بندگی به غایت رسانند و گرچه نمی توانند چون شهید لیالی قدر، مولای کونین علی مرتضی باشند اما گام به گام به او نزدیک شوند و مصداق «شیعه» باشند که از مولا در گفتار و کردار پیروی می کنند و زینت می شوند از برای شیعه و امامان شیعه. و نیز شب قدر برای قدرشناسی و قدردانی است.

شناختن قدر دین و مکتب و قرآن و پاسداشت سنت رسول الله که از اعظم آنها «خلق محمدی» است و این سنت جز به عمل و ملکه شدن فضائل اخلاقی در گفتار و کردار پاس داشته نمی شود و از جمله خلقیات نبی و وصی نبی حفظ کرامت و حرمت انسان است که این مهم باید از جانب پیروان ایشان به جد رعایت شود و در این میان وظیفه کارگزاران و مسئولان در حفظ کرامت وحرمت افراد جامعه بسیار خطیر است و شب قدر می تواند به درک هرچه بیشتر این معنا که مسئولیت، «طعمه» نیست مدد رساند. شب قدر یادآور این نکته نیز هست که مسئولان جمهوری اسلامی باید قدر فرصت خدمت به خلق را بشناسند و بدانند که این فرصت همیشگی نیست. این فرصت امانتی است که می بایست قدر آن دانسته شود و برای حفظ و ارتقاء جایگاه آن دلسوزانه تلاش کرد و نیز در سپردن این امانت به اهلش نهایت دقت انجام گیرد. و این که مسئولیت ها نباید ابزار کسب قدرت و ثروت و تحکم باشد بلکه باید ابزار خدمت باشد، خدمت به مردم ایران اسلامی که برای حفظ دین و میهن و پاسداری از دستاوردهای انقلاب اسلامی از بذل جان هم دریغ نکردند و هزاران شهید این مرز و بوم که به عشق عدالت شهید محراب و حریت سیدالشهداء، خون به پای دین و میهن ریختند شاهد صادق این مدعاست. همگان باید قدر مردم ایران زمین را بدانیم و برای اعتلای جایگاه و سرافرازی ایران و ایرانی بکوشیم و بدانیم و باور کنیم که استحقاق این ملت بزرگوار حقیقتا بیش از اینهاست پس فرصت خدمت را غنیمت بشماریم و فهم و خواست مردم را ارج نهیم و بدانیم که برای کسب رضای خالق باید بی منت، به خلقش خدمت کنیم و برنامه ریزان و مسئولان در عین توجه به زیرساخت ها درصدد رفع نیازهای جاری زندگی مردم باشند و در عین عنایت به توسعه اقتصادی وسیاسی به توسعه فرهنگی که می تواند «اصل» شمرده شود، توجه ویژه داشته باشند.  برای رفع «فقر و فساد و تبعیض» و رسیدن به توسعه همه جانبه، کشور از امکانات، منابع و اعتبار قابل ملاحظه ای برخوردار است، تنها عزم جدی می طلبد و مدیریت علوی.
والسلام