داس مه نو دیگر بار در چرخش ایام خوشه خوشه «فرصت آسمانی» از پهنه سبز عرش چید.

این زیباترین و دلرباترین «هلال نور» چنان به غمزه بر بیکران آسمان خرامید و بر عرش و فرش، امید پاشید که ذره ذره هستی به اشتیاق درآمد و چشم عالم دیگربار به بازگشایی پنجره های نورانی، سفره ای آسمانی و میهمانی ویژه ربوبی روشن شد.

هلال ماه نو به غمزه نشانی بار عام یار را بر دیده همگان نشاند.

یک گوشه این هلال تابناک، نور امید بر جهان پاشید، دیگر گوشه این «کمان دلربا» به جهان نور رحمت پاشید و آن گاه طبق طبق نور، مائده آسمانی، جویبار بهشتی و ارمغان عرشی بر سفره دل این ماه خدا جاری شد تا جهان را نه به «بانگ صور» بلکه به «بانگ نور» بی صدا اما پر تلالو به «بزم نور» و سفره کریمانه «حضرت نور» میهمان کند!

وه چه ضیافتی!! میزبان خدا، آن یگانه بی همتا، آفریننده همه خوبی ها، بخشاینده جمله خطایا، آن خداوند و پناه و ملجاء و دادرس همه آدم ها، آن غنی و کریم بی نیاز و خالق بی همتایی که هستی را هستی بخشید و می بخشد، که جان ها را به نورش هدایت می کند و جمله خلایق از سفره رازقیتش، مرزوق و متنعم می شوند.

کدامین میزبان و دعوت کننده ای را می توان با او قیاس کرد؟ میزبانی که جان داده و جان ها را «تشنه نور» می کند و آن گاه هر تشنه جوینده ای را به لطف و کرم و جود و سخای بی مانند خود چنان سیراب و همراه و «همنشین نور» می کند که «حلاوت وصال» بر «کام جان» می نشیند.

پس میهمان این ضیافت الهی و سفره آسمانی می تواند هر تشنه جان امیدواری باشد که به خالق بی همتای خود، به آفریدگار و پروردگار یگانه خود، به رازق و معبود و خدای مهربان خود باورمند است و امیدوار.

که او هیچ دل به حق بسته ای را، هیچ دل شکسته و به حق پیوسته ای را، هیچ تشنه جوینده ای را، هیچ عاشق سرگشته ای را و هیچ جوینده نور و طالب وصلی را تشنه کام زلال وصال نمی گذارد!

بلکه همه گام در راه نور گذاشتگان و تشنگان وصال را با کشتی هدایت به دریای رحمت و ساحل امن نجات می رساند و گستراندن خوان کرم و سفره رحمت بی منتهای رمضان و دعوت از جمله خلایق برای حضور در این میهمانی آسمانی، خود نشان و آیت روشنی از لطف و کرامت بی منتهای حضرت خالق، آن غایت مهربانی به آدمیان است تا هر خواهنده و هر تشنه و هر جوینده ای اگر بخواهد به راحتی بتواند در مسیر نور گام بردارد و از دریای رحمت بیکران حق تعالی بهره برد و به «وصل دلدار» نائل آید.

اما، ارمغان بی بدیل و بی همتا و فرو فرستاده بی مثال رمضان و شب قدر آن، قرآن کلام خداست که سراسر نور و رحمت و هدایت و شفای دل هاست و کدامین بیان و قلم توان توصیف رمضان و این میهمانی آسمانی و آن میزبان و این ارمغان بی بدیل هدایت، قرآن مجید و کریم را دارد؟

رمضان را خدا سراسر «بهانه نزول رحمت» و «گسترش مغفرت» قرار داده و از این رو نفس روزه دار دوری گزیده از دروغ و غیبت و تهمت و بدخواهی و طالب جانان را تسبیح و خوابش را حتی، عبادت قرار داده است، ثواب خواندن هر آیه قرآنش را معادل ختم قرآن بر شمرده.

در این فرصت آسمانی و ماه میهمانی خدا، همه چیز را خود خدا دست در دست هم داده تا خلق با خویشتن خود، با فطرت خود، با صداقت، با اخلاص، با تقوی، با صله رحم، با خوبی به دیگران، با یتیم نوازی، خیرخواهی و دیگرخواهی با همه خوبی ها و فراتر از همه این ها با قرآن، با خدای رحمان و رحیم و بخشاینده همه خطایا از صمیم قلب و سویدای دل و جان آشتی کند تا پر پروازش به عرش بساید و در اوج ایمان و تقوی به خدا برسد.

گرچه برخی خیال کنند که دیر است و فرصت ها سوخته! اما بی گمان برای آشتی با تمام خوبی ها در ماه میهمانی خدا و در این فرصت آسمانی، هیچ گاه دیر نیست، حتی اگر تاکنون و تا این لحظه از عمر خویش به هر دلیلی از این فرصت آسمانی و ضیافت ویژه الهی خود را کم بهره  یا بی بهره کرده باشیم، هنوز دیر نیست!

چرا که اگر جان به زلال وضوی سحرگاهان تازه کنیم و به زمزمه مناجات سحر دل بسپاریم و پس آن گاه در هنگامه خرامیدن خورشید در غربی ترین کرانه آسمان زمزمه «ربنا» را به گوش جان نوش کنیم و آن گاه که بانگ توحید و یکتاپرستی از ماذنه ها تا عرش قد می کشد با شنیدن قد قامت  الصلاه به نماز بایستیم و مدال شکر و سجود و طاعت و اطاعت و عبودیت حق را بر پیشانی دل خود همچون «زهره» بر «گونه آسمان» درخشنده ببینیم هزاران سجده و شکر به جا می آوریم که بر سفره افطار و خوان کرم الهی بلکه بر «سفره دلدار» میهمان شده ایم.

و از آن پس که جاری حلاوت طاعت و اطاعت از معبود یگانه کام جان هایمان را شیرین و سیراب می کند هر آینه در اندیشه تمرین بیشتر برای خودسازی و اخلاص و تقوا و نزدیکی بیشتر به خدا خواهیم بود.

و هر روز و هر سال به درک درجات و مراحل و مراتب بالاتر روزه راغب و نائل می شویم و علاوه بر جسم و ظاهر روزه برای درک روح و «بطن های روزه» و رمضان و شب قدرش تلاش می کنیم و آماده تر می شویم تا به جزا و پاداش اصلی روزه نائل و واصل شویم که آن یگانه خود فرمود که جزا و پاداش روزه، خودم هستم!!!

و خدایا چه بلندمرتبه و عظیم کرامتی که جزا و پاداش روزه بندگانت را وصال حضرت ربوبیتت قرار داده ای و خدا نکند که بنده ای از بندگانت از اقیانوس بیکران رحمتت، لب تر نکند و بی بهره بماند !

پس چون پاداش روزه و رمضان خود خداست و این ماه، ماه میهمانی ویژه خدا و فرصتی آسمانی است هر عاشق امیدواری و هر بنده حضرت رحمان، حتی آنان که به دلیل ناتوانی و بیماری و هر علت دیگری معذور از کام بستن از آب و طعام باشند، به خاطر حرمت و شرافت و برکت و شب قدر و تقدیر این ماه خدا، برای رویت و رخ نمایی و غمزه هلال رمضان در عرشی ترین نقطه آسمان و آبی  بیکران لحظه شماری می کنند.

خدایا به حرمت دعای افتتاح امام سجاد(ع) به گاه حلول ماه مبارک و آن دلنواز و غمین دعای حضرتش به هنگام وداع با رمضان، ما را نیز بر خوان گسترده این ضیافت الهی و بزم آسمانی میهمان کن.