این مطلب در روزنامه خراسان شماره: ۲۰۸۴۵ – چهارشنبه ۱۵ دی ۱۴۰۰ با عنوان یادداشت روز به قلم کورش شجاعی چاپ شده است

وجود منصوره دو عالم هم بهانه آفرینش است و هم برکت و مایه حیات طیبه، هم حلقه وصل «رسالت» و «امامت» است و هم سند بی بدیل حقانیت امامت و ولایت و هم «شفیعه» روز جزا.
این کوثر همیشه جاری در دل تاریخ از ازل تا ابد که به فرموده حضرت ختمی مرتبت رضایتش، رضایت ختم رسل و اندوهگینی و غضبش، اندوهگینی و غضب رسول خاتم است در همه ابعاد وجودی هم خیر بی انتها و هم الگو و اسوه بی همتاست چه در جایگاه فرزندی برای پدر ومادر، چه در مقام همسری برای همسر، چه در جایگاه والای مادری برای فرزندان، چه در جایگاه ایمان و باورمندی و بندگی سراسر خلوص در درگاه حضرت رحمان، چه در هنگامه نماز که «زهره زهرا» و مایه غبطه جمیع فرشتگان و ملائک مقرب درگاه خداوندی است.
چه در مقام هدایت گری و روشنگری و صیانت از سنت نبوی و احیای کتاب خدا و مجاهده مومنانه در مسیر احقاق حق و اثبات حقانیت امامت و ولایت با یادآوری حدیث «دار» و «منزلت» و «ثقلین» و«ضربت علی فی یوم خندق» و… واقعه غدیر خم!
و چه آن گاه که بزرگ بانوی جهان، دخت گرامی و پاره تن پیامبر آخرالزمان به خاطر ناهمراهی مردمان، شبانه و غریبانه در کوچه های مدینه بر در خانه های انصار و مهاجر «دق الباب» بیدار باش و هوشیاری و طلب یاری می کرد و لبیک نمی شنید! وصف زهرای اطهر سینه ای به فراخی سینه پیامبر(ص) و امیرمومنان(ع) و ائمه معصومین (ع) و علمی به گستردگی اقیانوس می خواهد که مختص خود این حضرات است.
پس این کمترین بدین بسنده می کند و تنها از تاریخ و محضر اهل علم و باور و انصاف سوال میکند که چگونه می شود شفیعه روز جزا، پاره تن رسول خدا، کوثر قرآن، تنها بانوی اهل کساء و یگانه خانم همراه پیامبر در جریان مباهله، او که رضایتش رضایت رسول خدا و اندوه و غضبش، اندوه و غضب رسول خداست، همسر امیر مومنان، مادر دو سید و سرور جوانان بهشت و زینبین، او که اولین بانو و اولین کسی است که پس از پیامبر (ص) وارد بهشت می شود، این زهرای مرضیه که پیامبر(ص) «ام ابیها» میخواندش و بارها فرمود «فداها ابوها» چرا وفات سریع خویش را از خداوند مسئلت می کرد و چرا مظلومانه به امیرمومنان علی بن ابیطالب وصیت کرد که علی جان مرا شبانه غسل بده، شبانه کفن کن و شبانه به خاک بسپار و…
اللهم صل علی فاطمه و ابیها و بعلها و بنیها و سرالمستودع فیها به عدد ما احاط به علمک.