شماره : ۲۰۳۳۶ -۱۳۹۸ دوشنبه ۱۹ اسفند

عشق با علی(ع) آغاز شد
نویسنده : کورش شجاعی shojaee@khorasannews.com
مکانت و جلالت خانه کعبه نزد همه ادیان الهی و از آن مهم تر در پیشگاه ذات کبریایی آن چنان است که نه تنها «قبله» بلکه متصف به نام حضرت آفریدگار و «خانه خدا» نامبردار است و چنین جایگاهی که به لحاظ نشانی «محاذی» «بیت معمور» عرش است فقط مهد و زادگاه یک انسان در جهان بوده و آن هم انسانی که برترین و والاترین بعد از رسول خاتم است. خداوند حکیم که دنیا را به وجود انبیا و اعظم شان حضرت محمد مصطفی زینت داد و رهنمون تکامل و خیر و سعادت شان فرمود برای ادامه راه انبیا و خالی نماندن زمین و زمان از حجج الهی، وجود علی(ع) و اولاد طاهرینش را مقدر فرمود و آن حکیم مطلق زادگاه آن یگانه بر حق ولایت و امامت و وصایت حضرت ختمی مرتبت را «خانه خود» یعنی خانه حق اراده فرمود تا مولی الموحدین در مهد و زادگاه هم متفاوت از همه خلق و مدعیان حق باشد.
مولود کعبه نه تنها در زادگاه که در نامگذاری و نامبرداری با دیگران تفاوت داشت چرا که خدای علی اعلی فرزند کعبه را «علی» نامبردار فرمود.او در ایمان آوری و باور به دین پیامبر خاتم نیز مرتبه ای خاص داشت و اولین مرد ایمان آورنده به رسالت حضرت مصطفی و اولین اقتداکننده به نماز پیامبر بود.دامانی که علی(ع) در آن پرورید نیز با همه متفاوت بود که علی پس از دامان مبارک فاطمه بنت اسد در دامان عرشی و قدسی حبیب خدا با پیامبر رحمت هم نفس شد و بالید.علی(ع) در حمایت و جانفدایی برای ختم رسل نیز، یگانه زمان بود هم در بدر و اُحد و … هم پیش از آن در «لیله المبیت» آن زمان که کفار قریش قصد جان پیامبر کردند.فرزند ابوطالب در شجاعت و دلاوری نیز بی بدیل بود که ندای عرشی لافتی الاعلی لاسیف الاذوالفقار فقط در شأن او از آسمان نازل شد.ضربه علی(ع) بر سر دشمنان دین خدا نیز از همه ضربه ها برتر و والاتر بود که رسول خدا در جنگ خندق ضربه علی(ع) را نه از تمامی ضربه ها و شمشیرها بلکه افضل از عبادت جن و انس برشمرد.
علمِ زاده کعبه نیز جدا از علم و دانش دیگران بود که رسول خدا، علی را باب و دروازه شهر علم خود معرفی فرمود.جایگاه علی(ع) نزد پیامبر نیز جایگاهی بی نظیر بود که حضرتش چندین بار او را برادر و جانشین خود معرفی فرمود چه در «حدیث دار» و «حدیث منزلت» و … و چه آن گاه که در غدیر خم خداوند علی اعلی اکمال رسالت حضرت مصطفی را به ابلاغ ولایت امیرمومنان اراده فرمود و رشحه ملکوتی من کنت مولاه فهذا علی مولاه از زبان پیامبر در گوش زمین و زمان پیچید.علی(ع) جان پیامبر بود و نشانه صریح آن آیه مباهله قرآن.
زهد و ایمان و باور عمیق امیرمومنان علی(ع) نیز در اوج بود آن چنان که خود می فرمود اگر همه پرده ها کنار رود، ذره ای به ایمان علی اضافه نمی شود.وصی بر حق رسول خاتم در بخشندگی و کرم نیز همتا نداشت همو که قرآن کریم به انگشتر بخشی شاه مردان این بنده خاص و خالص خدا و امیرمومنان شهادت می دهد.در یتیم نوازی و حرمت نگاهداری و اطعام مسکین و اسیر نیز علی(ع) و خاندانش یگانه دهرند که به گواه قرآن سه شب متوالی همان افطار ساده خود را به ایشان می بخشند.امیرمومنان در نماز و عبادت و دعا نیز آن چنان بود که دعای کمیلش همچنان یک دوره معرفت الهی و استغاثه و نشانه بندگی بهترین بندگان خداست.
پند و موعظه و حکمت و خطابه مولا نیز پس از رسول خدا بی همتاست که نهج البلاغه او «اخ القرآن» و تجلی حکمت الهی در قلب و زبان و «نهج» امیرمومنان است.جایگاه مولی الموحدین در پیشگاه حضرت ذوالجلال البته پس از شأن و جایگاه حضرت ختم المرسلین آن چنان والا و بلند مرتبه است که اهل علم و تفسیر از سنی و شیعه، ۳۰۰ آیه قرآن کریم را در شأن و منزلت و جایگاه امیرمومنان برمی شمارند و شاید اوج بیان این جایگاه آیه آخر سوره رعد باشد که «سرالاسرار» رسالت حضرت ختمی مرتبت و ولایت امیرمومنان باشد.مظلومیت امیرمومنان نیز وصف ناشدنی و بی بدیل است چه آن جا که آتش بر در خانه فاطمه اش زدند چه آن جا که به حدیث «دار» و «منزلت» و … و میثاق الهی غدیر خم پشت پا زدند. چه آن جا که گفتند مگر علی نماز می خوانده؟!! چه آن جا که «سبّ اش» کردند چه آن جا که «قاسطین» و «ناکثین» و «مارقین» شمشیر جهل، ظلم و عناد به روی مبارکش کشیدند و چه آن گاه که صد سال قبر مطهرش پنهان ماند و چه …اما قتلگاه و شهادتگاه امیرمومنان نیز با دیگران متفاوت بود، یگانه مولود و زاده خانه خدا در اوج مظلومیت به شمشیر جهالت در محراب عبادت در مسجد کوفه آن خانه خدا به شهادت رسید تا هم در ولادت هم در وصایت و امامت و هم در شهادت یگانه باشد و تا ابد تنها «امیرمومنان».