کمتر از دو ماه از اجرای طرح تعطیلی اصناف مشهد در ساعت ۱۲ شب می گذرد. اجرای این طرح از همان ابتدا در ذهن بسیاری از کسبه شامل طرح و برخی از مردم سوالاتی ایجاد کرد. بر طبق اسناد و آمار موجود تعداد قابل توجهی از مردم با ارسال پیام کوتاه و برقراری ارتباط تلفنی با روزنامه نارضایتی خود را از اجرای طرح به زبان های گوناگون و از زوایای مختلف مطرح کردند و مدتی است که هر روزه ده ها پیامک در اعتراض به این طرح و نارضایتی از اجرایی شدن آن به روابط عمومی روزنامه ارسال می شود.

البته در این میان، پیامک هایی هم با مضامین مختلف در دفاع و اعلام رضایت از این طرح ارسال شده است و اگرچه تعداد پیامک های مخالف طرح با پیامک های موافق طرح اصلا قابل قیاس نبوده اما تقریبا همه آن پیامک هایی که در موافقت با طرح ارسال شده در روزنامه به چاپ رسیده است و آن چه تاکنون درباره این طرح در روزنامه چاپ شده برآیند دیدگاه افرادی است که نظر خود را درباره این طرح به روزنامه ارسال کرده اند یا همان حرف هایی است که مردم یا مسئولان در مخالفت و یا موافقت با این طرح بیان کرده اند، اما این نوشته علاوه بر این که برآیند نظر و سوالات برخی از کسبه و مردم درباره این طرح است، به تبیین سوالات و نکاتی می پردازد که تاکنون پاسخ مستدل و روشنی برای آن ها از زبان طراحان و برنامه ریزان این طرح شنیده نشده است.

مروری بر چند سوال در این باره و دریافت پاسخ کارشناسی و روشن می تواند نقش به سزایی در اقناع افکار عمومی داشته باشد.

۱ – برای طراحی چنین طرحی که مستقیم با کسب و زندگی حداقل عده ای از کسبه و مردم مرتبط است چه میزان کار کارشناسی انجام شده است؟

۲ – اگر این طرح پشتوانه کارشناسی دارد آیا کارشناسان مسائل فقهی، کارشناسان امور اجتماعی و جامعه شناسی، کارشناسان روان شناسی، کارشناسان امور امنیتی و انتظامی در تهیه این طرح سهم و نقش موثری داشته اند؟

۳ – و اگر این طرح و طراحان آن از پشتوانه کارشناسی متقن برخوردار هستند چرا این عزیزان هیچ کدام تا به حال پا در میدان پاسخگویی به مخالفان این طرح نگذاشته اند و متاسفانه در این ماجرا هم بار سنگین اجرای طرح بر شانه های پلیس که علی القاعده تنها ضابط و مجری این طرح و قانون است گذاشته شده و هم ظاهرا دفاع و پاسخگویی به مخالفان این طرح خواسته یا ناخواسته به دوش پلیس گذاشته شده و کار سخت این عزیزان را سخت تر کرده است؟

۴ – آیا طرح ها و قوانین علاوه بر برخورداری از پشتوانه کارشناسی نباید توجیه عرفی و قابلیت اجرا و فایده حداکثری در مقابل هزینه حداقلی داشته باشد؟

۵ – آیا نباید طراحان به افکار عمومی و مخالفان این طرح پاسخ دهند که این طرح چه مشکلاتی از شهر و جامعه را حل می کند یا حل خواهد کرد؟

۶ – آیا نباید پیش از اجرای چنین طرح هایی ابتدا فرهنگ سازی کرد و با دلایل اقناعی، افکار عمومی را آماده پذیرش و پس آن گاه به همکاری صمیمانه دعوت کرد؟

۷ – آیا صلاح است و این کار بهره ای از صواب دارد که قبل از فرهنگ سازی و اقناع افکار عمومی برای همکاری در اجرای چنین طرح هایی، پلیس که ضابط و مجری قانون است در مقابل حداقل برخی از مخالفان این طرح قرار گیرد و بخشی از توانش مصروف کاری شود که فایده آن مشخص و روشن نیست. آن هم پلیس نظام اسلامی که به فرموده رهبری «در عین رافت با مردم باید مظهر اقتدار باشد» چرا طراحان این طرح همه این بار را بر شانه های مجریان گذارده اند و به جای میدان داری و پاسخگویی از منظر و مرآی افکار عمومی غایب اند؟

۸ – آیا بهتر نبود که این طرح ابتدا به صورت آزمایشی در برخی نقاط شهر اجرا و در صورت موفقیت آمیز بودن به تدریج در بقیه نقاط شهر اجرایی می شد؟

۹ – آیا بهتر نبود پیش از طراحی و اجرا برای مردم تبیین می شد که چنین طرحی در کدام یک از شهرهای کشور اجرا شده است و اگر اجرا شده است میزان موفقیت آن در رسیدن به اهداف طرح و میزان رضایت مردم چقدر بوده است؟

۱۰ – اگر چنین طرحی در شهر دیگری از ایران اجرا می شود اساسا مشهد با دیگر شهرهای کشورمان قابل مقایسه است؟ شهری که به عنوان پایتخت معنوی ایران و قطعه ای از بهشت میزبان وجود پربرکت هشتمین اختر تابناک آسمان امامت و ولایت سالانه پذیرای حدود ۲۵میلیون زائر است که در هر وقت از شبانه روز به این شهر می رسند.

۱۱ – آیا انجام یک نظرسنجی عمومی و علمی برای سنجش میزان موفقیت این طرح و رضایت مردم کار خیلی سختی است؟ و آیا حداقل طراحان این طرح نمی توانند به روزنامه خراسان به عنوان یکی از اثرگذارترین و پرنفوذترین رسانه های کشور و همچنین دیگر رسانه های مکتوب و غیرمکتوب مشهد و استان خراسان مراجعه کنند و از تمامی آرا و نظرات منتشر شده و نشده مردم درباره این طرح مطلع شوند؟

۱۲ – آیا طراحان این طرح از شایعات کذب و بی مبنا و همچنین حاشیه های بی ربطی که معدودی آگاهانه و از سر سوءظن و بدبین کردن مردم و بسیاری ناآگاهانه به آن ها دامن زده اند اطلاع دارند؟

۱۳ – آیا با برگزاری جلسات گفت وگوی منطقی و خیرخواهانه و مناظره های علمی نمی توان به تصمیمی جامع و مانع برای قطع یا ادامه اجرای این طرح رسید؟

۱۴ – اما یک سوال اساسی دیگر و آن این که چگونه می شود در مملکتی که نظام اسلامی با رای بیش از ۹۸ درصد مردم حاکم است و در حالی که اکثر قریب به اتفاق مردم این کشور اهل دین داری و اخلاق و رعایت موازین شرعی و نماز خواندن هستند و در حالی که پیامبر عظیم الشان(ص) اسلام و ائمه معصومین(ع) و بزرگان دین و اخلاق تاکید فراوان بر انجام فریضه در اول وقت و به جماعت دارند حتی در شهرهای مقدس مشهد و قم طراحان و برنامه ریزان طرحی برای سامان دهی نه تنها اصناف و دوایر بخش خصوصی بلکه حتی برخی دوایر دولتی برای اقامه نماز در اول وقت و به جماعت طراحی نکرده اند اما برخی طراحان و تصمیم گیران برای تعطیلی اصناف مشهد در ساعت دوازده شب آنچنان احساس دغدغه کرده اند که قبل از ارائه و تجمیع نظرهای کارشناسی و پیش از اقدام به فرهنگ سازی و اقناع افکار عمومی و حتی قبل از اجرای آزمایشی چنین طرحی را طراحی و اجرا می کنند.