ای فروبارنده باران، فرمانفرمای زمین و آسمان،‌ای رحمت بی پایان، خداوند بی همتای مهربان.‌ای فروزنده خورشید و ماه و ستارگان، روشنی بخش دل‌های عاشق اهل ایمان، خدایی که هم در آفرینش هم در علم و ذات و حکمت و هم در «سخا» و «جود» و هدایت و هم در همه خوبی‌ها بی همتایی، وجود مطلق بی مانندی که تنها به اراده و مشیت خداوندگاری تو صدها میلیون کهکشان و ستاره و خورشید و ماه و قمر در نزدیکی «زمین» و در هفت آسمان و میلیون‌ها «سال نوری» آن سوتر می‌چرخند و می‌تابند و همه به امر تو در مداری «مستقر» و معین بر محور علم و اراده خداوندیت در گردش اند.

ای آفریننده و «مالک» و «مدبر» عالم هستی،‌ای فرو فرستنده قرآن و آیه الکرسی، زمین و زمان و همه کائنات به اراده تو پابرجاست و البته تسبیح گوی ذات بی همتایت.

ای شکافنده حب و دانه و «نبات» از دل تیره خاک،‌ای به شیرآورنده سینه مادران از برای تازه به دنیا آمدگان، خداوند رحمان به جهانیان، روزی دهنده، رازق رزق همه آدمیان و جنبندگان.

آفریننده زمین و زمان و «بحر» و «بَرّ» و «بِرّ» و نیکی و احسان، چه نیکو آفریدستی تو انسان و زمین و آسمان را، چه نیکو آراستی تو کوه و دشت و دمن را، چه زیبا و فریبا «داشتی» و «خواستی» طبیعت را و چه حکیمانه «وابستی» همه هستی را به آب زلال چشمه ساران و برف و باران، و پس آن گاه که قوام حیات و هستی را به آب وابستی و اراده فرمودی « مِنَ الْمَاءِ کلَّ شَیءٍ حَی» باشد اما «کُلُوا و اشرَبُوا و لا تُسرِفُوا»را هم به حکمت برای بقای انسان و طبیعت مقرر داشتی و گویا برخی از ما. ..

بارالها‌ای مست و هوشیار و بیدارکننده جان و جهان و شاخساران و بلبلان به «می» آب برف و باران.

می دانیم اگر «خُم» باران رحمتت از آسمان سوی زمین سرازیر نشود همه دانه‌ها در دل خاک می‌ماند و هیچ نهالی نمی‌روید، غنچه‌ای بر شاخساری نمی‌شکفد، هیچ درختی «ثمر» و حتی سایه‌ای هم نخواهد داشت. گنجشک و بلبلی هم «نی» و «نایی» برای خواندن و نغمه سرایی نخواهند داشت، و در «قحط سالی» و «خشک کامی» زمین و طبیعت و کوه و دشت و دمن‌ها دیگر کم کم فرصت شادابی و طراوت و حتی زیستن آدمیان آرزو می‌شود و شاید رویا، اما باز این لطف بی حد توست‌ای یگانه آفریدگار بی همتای هستی که از دیرسالان و از پس پنج میلیارد سال عمر زمین همچنان از آسمان فرو می‌ریزی و می‌فرستی آب زنده کننده هستی را برای مجموعه آن چه آفریدی، در مناطقی به فراوانی، در جاهایی به کم بارشی، سالی و چند سالی به زیادت و سالی و چند سالی به ندرت. اما همه و همه هم به حکمت و مصلحت و هم به تغییرات اقلیم و جراحت لایه ازن و گرم کردن بی محابای زمین به دست بی کفایت آلوده کنندگان محیط زیست و طبیعت و هم اما به «عبرت» و قناعت و استفاده درست بهینه از مایه حیات.

خداوند رحمت و مهر و باران، خداوند «نام» و خداوند «جای» خداوند روزی ده رهنمای تو را به پاس همه نعمت‌های بی کران و بی پایانت، غیرقابل احصایت و به شکرانه بارانی که این روزها پس از «زمستان خشک» امسال خراسان، روزی مردمان این سامان و دیار خورشید تابان فرمودی به عدد میلیاردها میلیارد قطره بارانت شکر می‌گزاریم و پیشانی به خاک می‌ساییم و سجده شکر به جای می‌آوریم تا بگوییم و نشان دهیم تا زنده ایم، بنده و شاکر درگاه کبریایی حضرت بی همتای تو هستیم.