بنده خدا هنوز ۴۳ بهار بیشتر از عمرش نگذشته بود که در آستانه دومین ماه پاییز، همین چند روز پیش ناگهان گل وجودش پژمرد و از خانه کوچک اما پر مهر و محبتی که در آن با همراهی مهربانانه و فداکارانه همسر نجیب و زمانه سازش، دو دختر خوب و مهربان پرورانده بود-  حتی بی فرصت خداحافظی – راهی خانه ابدی شد. قلب حمید به باتری تقویت کننده نیاز داشت و اگرچه پزشک برای تهیه این وسیله تاکید می‌کرد اما گویا او چندان جدی نمی‌گرفت، تعدادی از بستگانش در حاشیه مجلس ترحیم می‌گفتند هزینه دستگاه و عمل جاگذاری آن، علت اصلی امروز و فردا کردن خدا بیامرز در انجام آن عمل بوده است! بگذریم، چند روز پس از مراسم دفن و تعزیه، چند نفر از اقوام نزدیک حمید، بی ریا و بی سروصدا از بین خودشان مبالغی جمع کردند برای تامین هزینه‌های مراسم ، تا شاید لااقل در همین ابتدای فقدان پدر جوان، بخشی از فشار اقتصادی از دوش خانواده مرحوم برداشته شود، این جریان را که شنیدم به خاطر این همراهی بی ریا و صادقانه خوشحال شدم اما با خود گفتم‌ای کاش همین اقوام خوب و دلسوز، کمی زودتر به فکر کمک، همراهی و مهربانی کردن با حمید و خانواده اش می‌افتادند، و چه بسا که اگر این خویشاوندان برای تامین هزینه باتری قلب حمید، عزم جزم می‌کردند شاید سال‌های سال قلب حمید در سینه اش و در کنار همسر و دختران عزیزش می‌تپید، شاید! آیا در بین خویشاوندان ما یا در میان همسایگان و همشهریان و هموطنانمان، بیمار سخت احوالی وجود ندارد که کمک و همراهی ما بتواند زندگی دوباره به ایشان ببخشد یا لااقل رنجی از رنج هایشان یا دردی از دردهایشان بکاهد آیا واقعا تا زنده‌ایم و نفس می‌کشیم نمی‌توانیم در ادامه نفس کشیدن و تداوم تپش قلب همنوعان بیمار خود سهم و نقشی داشته باشیم؟!