بیانات اخیر رهبری در جمع کارگزاران نظام در چند بخش مهم توصیه به تقوا، مسائل داخلی، بحث مذاکره با آمریکا، مسئله هسته ای و برخی مسائل بین المللی دسته بندی شده بود که بی گمان توجه اساسی به آن ها خصوصا توسط مسئولان می تواند راه گشای بسیاری از مسائل اساسی کشور باشد. از جمله مهم ترین فرازهای این سخنان سفارش، توصیه و تاکید صریح ایشان به استفاده و بهره گیری از فرصت بسیار مناسب ماه مبارک رمضان برای «توبه و انابه»، «کظم غیظ»، «اطفاء النائره» ، «اصلاح ذات البین»، «ضم اهل الفرقه» و «گستردن عدالت» و هم چنین تاکید بر اتحاد و همدلی مسئولان و هم چنین تبیین مبانی دینی جذب حداکثری و دفع حداقلی بود فرازها و سخنانی که به تصریح خود ایشان، «حرف اصلی» این جلسه بود و به تعبیری می توان از آن به عنوان «رمضانیه رهبری» در جمع کارگزاران نظام نام برد. ایشان با بیان این که «توبه یعنی بازگشت از یک راه غلط، از یک کار غلط، از یک فکر غلط» و «انابه یعنی رجوع الی الله، بازگشت به سمت خدا» گفتند که برگشت از خطا پیش از هر چیز نیازمند شناسایی نقطه خطا و راه خطا است و این نیز نیازمند محاسبه فکر و نفس و کلام و عملی است که انجام می شود و باید اول شخص خود را مورد محاسبه قرار دهیم و ببینیم که کجا اشتباه کردیم. رهبری افزودند «این وظیفه همه است، از ما آدم های معمولی که تقصیر و گناه و خطا در کارمان زیاد است بگیرید تا انسان های برجسته، تا بندگان صالح، حتی تا اولیاءا…، آن ها هم احتیاج به استغفار دارند، آن ها هم احتیاج به توبه دارند» ایشان سپس با بیان روایتی از پیامبر مکرم اسلام که فرموده اند در هر روزی من هفتاد مرتبه استغفار می کنم، افزودند که، پیامبر که معصوم است از چه چیزی استغفار و توبه می کند؟ و سپس به نقل از مرحوم فیض  چنین ادامه دادند که: ممکن است در کوچه و بازار و زندگی معمولی برای نبی و ولی لحظه ای غفلتی پیش بیاید، آن چیزی که اکثریت زندگی ما را تشکیل می دهد، برای او ممکن است یک لحظه ای پیش بیاید، مشغول و سرگرم به یک امر «مباحی» بشود، خود همین برای پیامبر استغفار دارد، تبیین این نکات مهم توسط رهبری در جمع کارگزاران نظام و در حضور رسانه ها و نه در یک جمع خصوصی بی گمان نشان از لزوم توجه جدی مسئولان به این نکته مهم دارد که به هر صورت هر انسانی با هر درجه ای از دقت و تقوا، خواسته یا ناخواسته مرتکب اشتباه و خطا در فکر، راه، گفتار و عمل می شود پس لازم است که پیش از هر کسی خود افراد به محاسبه دقیق گفتار و اعمال خود بپردازند و عیب و نقص و ایراد کارها را بیابند و جبران آن را در دستور کار خود قرار دهند و تذکرات دیگران را نیز در مورد ایرادها و خطاها و اشتباهات احتمالی گفتار و اعمال خود، حداقل مورد بررسی منصفانه قرار دهند اما متاسفانه آن چه در برخی موارد خصوصا پس از حماسه شورانگیزی که مردم در جریان حضور ۴۰ میلیونی در انتخابات ریاست جمهوری دهم از برخی افراد، جریانات، گروه ها، مدعیان و متوهمان و مسئولان دیده می شود بیش از آن که تلاش برای شناسایی کوتاهی ها، اشتباه ها و یا خطاها باشد تلاش برای عین حق نشان دادن راه، کلام و رفتار خود بوده است و کمترین اثری از قبول خطا و اشتباه در برخی دیده نمی شود که بماند بلکه اصرار بر مواضع و رفتار و گفتار و ادعاهای خلاف و خطا نیز دیده می شود، خطاها و اشتباهاتی که امروز دیگر برای اکثریت مردم واضح و روشن است

با این حال تاکید رهبری بر استفاده از فرصت و برکت ماه رمضان برای توبه و انابه می تواند از این نکته حکایت کند که هنوز فرصت باقی است و جدا افتادگان و عقب افتادگان از آحاد و توده های مردم علاوه بر فرصت توبه و استغفار به محضر حق فرصت بازگشت و پیوستن به بدنه ملت و مردم را نیز دارند.

هم چنین بیان این مطالب در جمع کارگزاران و مسئولان اشاره به این نکته دارد که هیچ یک از کارگزاران و مسئولان نمی تواند ادعای مصونیت از اشتباه و خطا داشته باشد و آنان در هر رده ای باید به دنبال پیدا کردن اشتباه و خطاهای خود و جبران آن ها باشند و هم چنین از فرصت رمضان برای توبه و استغفار به درگاه خداوند استفاده کنند. فراز دیگر سخنان رهبر فرزانه انقلاب تاکید بر آیه شریفه «… لعلکم تتقون» بود، ایشان با اشاره به این که غالبا وقتی گفته می شود تقوا و پرهیزگاری، ذهن انسان به رعایت ظواهر شرع، محرمات و واجباتی از جمله نماز، وجوهات شرعی، روزه و دروغ نگفتن که البته همه این ها مهم است متوجه می شود تاکید کردند که تقوا ابعاد دیگری هم دارد که غالبا ما از این ها غفلت می کنیم و با اشاره به دعای شریف مکارم الاخلاق امام سجاد(ع) گفتند که فقره ای از این دعا ابعاد دیگر تقوا را توضیح می دهد، امام در این فقره از خدا می خواهد که «پروردگارا، مرا با زیور صالحان، زیور بده و با لباس پرهیزگاران ملبس کن»، خوب، این لباس پرهیزگاران چیست؟ آن وقت شرح آن جالب است که می فرماید: «فی بسط العدل»، لباس پرهیزگاران در گستردن عدالت، و «کظم غیظ» در فرو بردن خشم ، «اطفاء النائره» در فرو نشاندن آتش ، آتش هایی که بین افراد جامعه بر می افروزند، این ها تقوا است و «ضم اهل الفرقه» افرادی که از شمایند اما جدا شدند،

سعی کنید این ها را گرد بیاورید، این جزو موارد تقواست. رهبری سپس با تاکید بر این که این دعا، بسیار دعای مهمی است افزودند که من عقیده ام این است که همه به خصوص کارگزاران باید این دعا را بخوانند و در مضامینش دقت کنند، تعلیم دهنده است و آن گاه به صراحت اضافه کردند که «اصلاح ذات البین»، یعنی به جای آتش افروزی، خبرچینی، این را به جان آن انداختن و آن را در پوستین این انداختن، اصلاح ذات البین کنند، بین برادران مومن، برادران مسلمان، ایجاد ائتلاف کنند، این ها تقواست.

این بیان و تاکید رهبری بی گمان حکایت از نکات و توقعاتی دارد که اگر خصوصا در میان سطوح  عالی مسئولان و موثران بر گروه های اجتماعی گوناگون جامعه آن گونه که باید رعایت می شد ایشان این چنین صریح بر رعایت ابعاد اساسی تقوا- آن گونه که در دعای شریف مکارم الاخلاق آمده- تاکید موکد نمی کردند!

جملات بعدی رهبری موید این ادعا است، آن جا که به صراحت می گویند: «بعضی ها آتش افروز ی های سیاسی و جناحی می کنند. عده ای کانه برای این کار ماموریت دارند، من می بینم در داخل کشور خود ما که یک عده ای می خواهند اصلا عناصر گوناگون را، جناح های مختلف را، افرادی از هر یک از جناح ها را به جان هم بیندازند و اختلاف ایجاد کنند، کأنه از این آتش افروزی خوششان می آید این خلاف تقواست.» فراز دیگر سخن رهبری اشاره مجدد به سیاست « جذب حداکثری ، دفع حداقلی بود»، ایشان با تاکید بر این که «البته معیار و میزان، اصول و ارزش هاست گفتند: انسان ها از لحاظ ایمان در یک حد نیستند، ما در بین خودمان آدم هایی داریم ضعیف الایمان، آدم هایی داریم که ایمانشان قوی تر است، باید راه بیاییم، نمی شود ضعیف الایمان را دفع کرد نمی شود فقط به کسانی چشم دوخت که قوی الایمانند، ضعفا را هم باید در نظر داشت، کسانی که خودشان را قوی می دانند آن کسانی را که ضعیف می دانند ملاحظه کنند، مراعات کنند، دفع نکنند آن کسانی که جزو مجموعه هستند لیکن بر اثر اشتباه و غفلت کنار افتادند، جدا افتادند، این ها را به خود بیاورند، این ها را نصیحت کنند، دلالت کنند، راه را به آن ها نشان بدهند، آن ها را برگردانند این ها مسائل اساسی است» حال حداقل بعد از این سخنان صریح رهبری انتظار مردم این است که دوباره هر جناح و گروه و فردی، انگشت اتهام و اشاره خود را به سوی دیگری نشانه نرود و هر کسی منصفانه و تقوامدارانه میزان اشتباه، قصور یا تقصیر خود را بپذیرد و بر گردن بگیرد و تا آن جا که می تواند به جبران خطاها و اشتباهات اقدام کند و علاوه بر این که اگر خود به آتش افروزی جناحی و گروهی و باندی و فردی پرداخته از تکرار آن جدا پرهیز کند، تلاشی موثر نیز برای دور کردن و پرهیز همفکران و هم جناحی های خود از آتش افروزی انجام دهد.

اگر احدی ازاین افراد و گروه ها فکر می کنند که ملت و برآیند افکار عمومی جامعه، آتش افروزان و آتش بیاران و کینه توزان را و قصد و پروژه های آنان را نمی شناسند سخت در اشتباهند! با این حال برای اینان نیز که خواسته  یا ناخواسته در چرخه باطل آتش افروزی و آتش بیاری معرکه اسیر شده اند، هنوز فرصت توبه و انابه و بازگشت و پیوستن به بدنه ملت وجود دارد. آیا وقت آن نرسیده که همگان از مدعیان و متوهمان و مسئولان، مواضع و رهنمودهای رهبری را نه در شعار و گفتار و لقلقه زبان بلکه در باور و عملکرد و مواضع خود «فصل الخطاب» بدانیم و از پرچم دار انقلاب و نظام جمهوری اسلامی و خلف صالح امام (ره) نه یک قدم پیشی بگیریم و نه گامی عقب بمانیم؟ آیا آن تجربه تلخ حوادث سال گذشته که پس از آن حماسه پرشکوه و حضور ۴۰ میلیونی مردم در صحنه انتخابات رخ داد و آن طمع ها و سوء استفاده ها و تحریم ها و تهدیدهای دشمنان و بدخواهان دین و میهن هنوز کافی نیست که این مهم را همگان درک کنیم که هر کشتی برای رسیدن به ساحل نجات هم ناخدای باخدایی می خواهد و هم خدمه و کشتی بانان و همسفرانی همدل و متحد.

آیا هنوز کسی می تواند مدعی پیشرفت و سلامت و سعادت معنوی و مادی ایران عزیز اسلامی باشد و این کلام رهبری که تاکید کرده اند «من روی اتحاد تکیه می کنم اتحاد و همدلی بین مسئولین کشور یک فریضه است تعمد در مخالفت با آن، امروز یک خلاف شرع است به خصوص در سطوح بالا» را نادیده بگیرد یا بر خلاف آن عمل کند.

آیا پس از این بیانات باز هم فرد یا افرادی یا گروهی یا جناحی به خود اجازه می دهد که این بیانات صریح را تفسیر به رای کند و گام برداشتن صحیح در مسیر روشن انقلاب و خواست مردم را وجهه همت خود قرار ندهد.