خون از لب و دهانش جاری بود، گر چه به قول بچه ها فقط باد ترکش، صورت رجب علی را گرفته بود اما بالاخره ترکش است و پوست و گوشت آدمیزاد، آن هم پوست و گوشت نازک صورت. سال ۶۵ بود و عملیات کربلای پنج، یکی از همرزمان رجب علی می گفت آن زمان وقتی او را در آن حالت و آن خونریزی شدید دیدم، گفتم: فلانی زود برگرد عقب تا بچه های امداد جلوی خونریزی را بگیرند اما او در جوابم گفت: سعید جان، لب و دهانم مجروح شده، دست و پایم که سالم است و هنوز می توانم سلاح در دست بگیرم و بجنگم.

 هر چه اصرار کردم فایده نداشت، تیراندازی و آتش ریزی دشمن شدیدتر شد، دقایقی بعد با این نیت که شاید بتوانم او را برای انتقال به پشت خط راضی کنم، سراغش رفتم اما این بار او را افتاده روی خاک ها دیدم، گمان کردم از شدت خونریزی از حال رفته. نزدیک تر که شدم جای یک گلوله را روی پیشانی اش دیدم!

 رجب علی عزتی پرکشیده بود از خاک های داغ شلمچه تا عرش خدا، او که آن روزها تازه ۲۰ ساله شده بود مانند هزاران سرباز و بسیجی همرزم دیگرش با اقتدا به سیدالشهدا و علی اکبرش، جان و جوانی و خون خود را دلاورمردانه پای دفاع از حریم دین و میهن و ناموس وطن ریخت تا امروز و تا همیشه تاریخ به همه انسان های آزاده و عاشق دین و قرآن و وطن، درس ایثار و جوانمردی و صلابت و شجاعت بدهد تا پرچم ایران اسلامی عزت و استقلال میهن با سرافرازی در اهتزاز بماند و تا امنیت و قدرت و اقتدار این سامان آنچنان پایدار شود تا از این پس نه امثال صدام خونخوار متجاوز بلکه حتی ابرقدرت های جهانی حامی او از حمله مستقیم و تجاوز به ایران ابا داشته باشند.
و اما آن روزها آن دلاورمردان بسیجی و ارتشی و سپاهی از شهرها و کنار مرزهای خودمان از حریم ایران دفاع کردند ولی این روزها فرزندان غیور ایران صدها کیلومتر آن طرف تر از مرزهای کشورمان در مقابل تجاوز و ترور و آدم کشی داعشیان و تکفیریان و حامیان سعودی و عربی و غربی آنان، غریبانه جان عزیزشان را در راه دفاع از دین و حریم و حرم اهل بیت در دست گرفته اند تا قرآن و آیین ناب اسلام محمدی(ص) پایدار بماند تا ایران همچنان ایران امن و با اقتدار بماند. عزت شان مستدام باد و یادشان گرامی و راهشان چراغ راهمان.