حضرت حق که یگانه است و مستجمع جمیع صفات جمال و جلال و کمال، همو که لطف و افاضه فیضش بر خلق مدام است و هستی هرچه هست، از اوست او که «کفو» و «همتایی» ندارد، هستی مطلق است و غنی به ذات، صمد و بی نیاز است و ذره ذره عالم، فقیر درگاهش و بدو نیازمند، از آن روی که رحمان است و رحیم، لطیف است و خبیر به «قاعده لطف» برای روشن کردن طریق کمال و سعادت خلق، علاوه بر عقل که هادی و پیامبر درونی هر انسانی است، هادیان و پیامبرانی از جنس خود ایشان برای هدایتشان برانگیخت، پیامبران عزیز و بلندجایگاهی که هر یک در مرتبت خود سهم و نقشی ارزنده در هدایت خلق به سوی کمال و سعادت داشتند و صدالبته که حضرت نوح نبی ا…، حضرت ابراهیم خلیل ا….، حضرت موسی کلیم ا…، حضرت عیسی روح ا… و خصوصا اعظم و خاتم ایشان حضرت محمد حبیب ا… خاتم النبیین در هدایت و رهنمونی انسان به مسیر سعادت از جایگاه ویژه و منحصر به فردی برخوردارند.

این پیامبران عظیم الشأن در مقام اثبات نبوت خویش به اذن آفریدگار معجزاتی برای مردم آوردند و علاوه بر آن هر آنچه که حضرت حق بر آنان وحی فرمود به امت خویش ابلاغ کردند تا مردمان به صراط حق درآیند و بر آن مقیم و استوار باشند تا سعادتمند و رستگار شوند. اما با گذر زمان، کتاب و شریعت انبیا قبل از خاتم نیز همانند سیره و روش ایشان از گزند تحریف در امان نماند.

و آن گاه که به اراده حضرت حق نوبت نبوت به سیدالمرسلین، خانم النبیین حضرت محمد مصطفی صلی ا… علیه وآله وسلم رسید گرچه «شق القمر» و مانند آن معجزات و نشانه هایی شد از برای اثبات نبوت حضرتش اما برترین نشانه و معجزه؛ همانا «انزال» و «تنزیل» مجموعه آیات هدایت الهی در قالب «قرآن مجید» بر قلب مبارک پیامبر عظیم الشأن اسلام بود که معجزه جاویدان است و خورشید پرفروغ و بی غروب هدایت انسان برای رسیدن به کمال سعادت. قرآن که فروفرستنده اش خود حافظ آن است، بر وجود مطهر خاتم الانبیاء محمد مصطفی نازل شد تا استوارترین ابزار هدایت انسان باشد و امر و نهی آن، محکم و متشابه اش و «ناسخ و منسوخ» آن را «امین وحی» برای امت شرح و تفسیر کند و حبیب خدا به راستی که این امانت الهی را به درستی امانت داری کرد و بر امتش برخواند و ابلاغ فرمود و لحظه ای از لحظات عمر سراسر برکتش خالی از امتثال امر مولا نبود، در «حجه الوداع» نیز به فرمان خدای قرآن آیه «اکمال دین» و «اتمام نعمت» را بر امت تلاوت فرمود و بر جهاز شتران فراز آمد و در جمع هزاران هزار مسلمان طواف کعبه به جا آورده، مردمان را به شهادت طلبید که آیا حضرتش برمومنان اولی و سزاوارتر از خودشان نیست و آنگاه که ندای آری، آری جملگی مردمان در فضا طنین افکن شد، حضرتش در حالی که دست سیدالوصیین -علی بن ابی طالب را به گرمی در دست مبارکش می فشرد، فرمود: هر که من مولای او هستم، این علی مولای اوست.  بی گمان پیامبر عظیم الشأن راست گفتار و درست کردار در آن صحرای گرم و سوزان مردمان را در غدیر گرد هم نیاورد تا بگوید که علی را محب است و علی نیز محب مومنان است، بلکه رسول پیش از این به صراحت بارها فرموده بود که علی از من است و من از علی، همچنین فرموده بود که یا علی تو برای من به منزله هارون برای موسی هستی الا این که بعد از من دیگر پیامبری نخواهد بود (حدیث منزلت)، حضرتش در اوایل بعثت نیز در روز انذار در حدیث معروف «دار» با اشاره به علی فرموده بود: «این برادر من، وصی من و جانشین من بعد از من است پس به او گوش دهید و از او اطاعت کنید. پس بی گمان پیامبر صلی ا… علیه وآله وسلم، مردم را در واپسین حج خود در غدیر، گردهم آورد که در آستانه لبیک دعوت حق برای همجواری و لقای دائمی حضرتش تا ابد، دیگر بار بر وصایت و ولایت و امامت سیدالوصیین علی بن ابی طالب تاکید کند و راز پیوند «غدیر و کوثر» را بر مردمان آشکار نماید.

رسول مکرم اسلام پیش از آن که از میان امتش رخت بربندد و به لقای دائمی حقش بپیوندد، بارها و بارها تکلیف ولایت و امامت امت را روشن کرده بود. حضرت مصطفی دعوت حق را اجابت کرد در حالی که «ثقلین» را؛ «ثقل اکبر و ثقل اصغر» را؛ «قرآن» و «عترت» را برای تداوم هدایت امت به یادگار و امانت گذارد تا که قرآنش تفسیر به رأی نشود و برخی «اجتهاد» در مقابل «نص» را ترویج نکنند. رسول ختمی مرتبت به فرمان خدایش امانت گرانسنگ ولایت و امامت امت را برعهده علی(ع) و پس از او با احصاء اسماء مبارک اولاد طاهرینش، آن بزرگواران را امانتدار ولایت و امامت امت قرار داد تا که زمین و زمانش هیچگاه خالی از حجت حق نباشد و به قائم آل محمد، ختم شود.

رسول که حبیب خدا بود و به معراج رفته تا سدره المنتهی و مدرک قاب قوسین آنجا که حتی جبرئیل از ورود به آن منع شد، مزدی برای رسالتش نخواست مگر مودت ذی القربی. پس خدایا به حرمت حبیبت همو که درباره اش فرمودی: «لولاک لما خلقت الافلاک» نام ما را در زمره عاملان به قرآن و وفاداران به سیره و سنت رسول و محبان علی و اولاد علی، همانان که آل ا… هستند، ثبت و ضبط فرما.