حالا پس از سی و سه سال از پیروزی انقلاب دیگر کم نیست خانه های مجلل و آن چنانی و خانه هایی که با انواع سنگ های مرمر، مبلمان ها، پرده ها، لوسترها و دیگر تزئینات گران قیمت تزئین می شود و همچنین خانه ها و آپارتمان های بزرگی که سونا و جکوزی و استخر خصوصی دارند. حالا دیگر مبلمان ها و تزئینات آن چنانی در برخی ادارات، سازمان ها و دوایر دولتی و خصوصی فراوان یافت می شود پای تزئینات لوکس و هزینه های چند ده و چند صد میلیون تومانی حتی به برخی نهادها و سازمان هایی که انتظار نمی رود نیز باز شده است. گر چه چنین جاهایی را بیشتر در تهران به عنوان پایتخت می توان سراغ گرفت اما در شهرهای دیگر از جمله مشهد نیز پیدا کردن این گونه اماکن کار مشکلی نیست. قصه حقوق های چند میلیونی و پاداش های چند ده و چند صد میلیونی برخی از مدیران برخی جاها هم که پیش از این نقدی بر آن نوشتم از قرار معلوم از نظر برخی آقایان، قانونی و کاملا پذیرفته شده است! آن هم در حالی که کم نیستند افرادی که برای تأمین حداقل معیشت زندگی و اجاره خانه خود، مشکل ها دارند و خون دل ها می خورند. بگذریم، خواستم کوتاه و مختصر بنویسم که در کنار همه این واقعیت ها در گوشه و کنار بسیاری از شهرهای ایران و همین مشهد خودمان جاهایی هست که کارهای زیادی برای رضای خدا، ترویج معنویت، فرهنگ و دینداری، انسانیت و عشق به اهل بیت و مردم انجام می شود می خواهم هر چند خلاصه اما از زنان و مردانی بنویسم که بی هیچ چشمداشتی و بدون این که حتی حقوقی دریافت کنند و پاداش های چند میلیونی بگیرند تنها به عشق جلب رضایت خداوند و به عشق خدمت به مردم کارهای معنوی، فرهنگی، انسان دوستانه را با عشق و علاقه انجام می دهند از این گونه آدم ها و جمع هایی که کارهای خیر اینچنینی انجام می دهند و گمنام و ناشناس در گوشه ای بی ادعا، خدمت می کنند کم نیستند. بسیاری از نیکوکاران، خیران مدرسه ساز آنان که درمانگاه و بیمارستان می سازند، آنان که بی هیچ سر و صدایی چاردیواری هر چند کوچکی برای پناه دادن خانواده های ضعیف مهیا می کنند، آنان که در آسایشگاه ها و مراکز نگهداری کودکان یتیم و معلول و… عاشقانه خدمت می کنند، پزشکانی که به نیازمندان خدمات رایگان می دهند، عاشقانی که بی ریا مسجد و حسینیه و تکیه بنا می کنند، آنان که وقف ها و نذورات و وجوهاتی برای حرم ها و بقاع متبرکه هدیه می کنند و… .

از این گونه آدم های خیرّ و نیک اندیش کم نداریم به عنوان مثال در گوشه ای از شهر خودمان مشهد عزیز در طبقه فوقانی ساختمانی مخروبه که با برداشتن دیوارهای سه اتاقک یک اتاق حدود ۲۴ متری برای مسئول آن جا و برگزاری جلسات تهیه شده است، که باید از راه پله تنگ آن ساختمان به زحمت بالا بروی تا خود را به آنجا برسانی، ساختمانی که اتاق روابط عمومی آن یک اتاقک ۲.۵×۱.۵ متر بیشتر نیست و اصولا سقف مستحکمی هم بالای سر این ساختمان قدیمی و فرسوده، پابرجا نیست که با کوچکترین لرزش زمین بر سر ساکنانش آوار خواهد شد ساختمانی که تازه شهرداری یکی از مناطق مشهد که خدا خیرشان دهد آن را در اختیار این چند نفر گذاشته است که مسئولشان رزمنده سابق و جانباز امروز و برادر سه شهید است و چهار پنج نفر دیگر همکار در این مجموعه نیز همه از جانبازان ۵۰ و ۷۰ درصد دوران دفاع مقدس هستند که بدون دریافت هیچ حقوق و پاداشی مثل خیلی دیگر از نیکوکاران و خیراندیشان و عاشقان اهل بیت مظلومانه و غریبانه در ساختمانی اینچنینی خدمتی صادقانه و بی منت ارائه می کنند آن هم خدمتی نه تنها به نسل امروز بلکه خدمتی به نسل های آینده و فرهنگ و دین و ترویج معارف اهل بیت. این جمع عاشق و بی ادعا در ستاد و ساختمانی که فقط اسم آن «ستاد» و ساختمان است گرد هم آمده اند و در مجاورت حرم مطهر رضوی در نزدیکی میدان طبرسی هدایا و نذورات مردم شیفته اهل بیت این سامان را مجموع می کنند و امانت دارانه همه آن ها را صرف و خرج بازسازی، نوسازی و توسعه حرم ها و صحن های مطهر امام علی(ع) در نجف اشرف، امام حسین(ع) و قمر بنی هاشم در کربلا، امام موسی کاظم(ع) پدر بزرگوار امام هشتم و امام جواد(ع) فرزند دلبند امام هشتم در کاظمین و امام هادی(ع) و امام حسن عسگری(ع) در حرمین عسگریین می کنند و همین نذورات و هدایای خالصانه مردم و جمع آوری و صرف و خرج آن ها توسط این ستاد برای عتبات عالیات امروز باعث شده است این حرم های شریف و صحن ها و رواق های آن ها بتوانند لااقل ظرفیت پذیرش تعداد قابل توجهی از خیل شیفتگان زائر اهل بیت را داشته باشند و محلی مناسب و شایسته که البته هنوز نیاز به نوسازی و توسعه فراوان دارد برای عبادت خداوند و زیارت اهل بیت فراهم شود.

انگیزه و هدف این نوشته این است که یادآوری کنم هنوز هستند اتاقک های کوچک و بی تجملات و آدم های بزرگ و خیراندیش و بی ادعایی که در جای جای این کشور خدمت هایی چنین خالصانه انجام می دهند و هستند مسئولینی که متأسفانه بخشی از بودجه ها، امکانات و سرمایه های کشور را در جاهایی که نباید صرف و خرج می کنند، و نه تنها بودجه و امکانات و تسهیلاتی در اختیار این گونه افراد و خدمات آنان نمی گذارند بلکه حتی قدمی برای همدلی و همیاری معنوی آنان برنمی دارند. با این همه آنان که قدم در عرصه خیر و خیراندیشی و نیکی و نیکوکاری می گذارند فقط به فضل خدایشان و رحمت حضرتش و مغفرت بی منتهایش دل گره زده اند. خداوندی که صاحب ملک و ملکوت و منعم همه نعمت های بی شمار است بر عمر و عزت چنین افرادی بیفزاید و همنشین و همدم صدیقان و محبوبان درگاهش فرماید.