خیلی  ها کوتاهی کردند، عده زیادی مقصرند، شاید عظمت و بزرگی واقعه را درنیافتند و درنیافتیم، شاید سامانه های تغییر ذائقه ها دقیق عمل کرده و راه از بیراه آن چنان که باید مورد شناسایی قرار نگرفت، شاید حماسه آن چنان عظمت داشت که نه تنها منطقه و جهان را مبهوت کرد بلکه برخی از مسئولان و مردم هم، به نوعی دچار شگفتی از آن «شگفت  حماسه» شدند، و شاید از آن جا که افتخار به دست آمده آن چنان تاریخی و سرنوشت ساز بود که به خاطر عزت و غرور و سرافرازی به دست آمده چندان فرصت نیافتیم از لایه های سطحی و روبنایی به واکاوی عمق این حماسه که بی شک جلوه ای از کرامت ها و الطاف الهی به مردم ایران زمین بود بپردازیم وگرنه چگونه می شود که پس از گذشت ۲۷ سال از آن واقعه مبارک تاریخی هنوز روز آزادسازی پاره تن میهن یعنی آزادسازی‌خرمشهر عزیز به عنوان «روز ملی…»، «روز ملی سرافرازی‌ایران»، «روز ملی آزادسازی خرمشهر»، «روز ملی حماسه آزادسازی خرمشهر»، «روز ملی حماسه خرمشهر» و یا هر اسم و عنوان زیبنده شان چنین حماسه ای نام گذاری نشده است.

چگونه می شود با وجود این همه تحصیل کرده دانشگاه و حوزه و شاعر و ادیب و رمان نویس نویسنده و روزنامه نگار تاکنون نامی درخور این واقعه و حماسه ملی که بی گمان امنیت و سلامت و استقلال ،تمامیت ارضی و پایداری و مانایی و شکوفایی امروز دین و میهن مرهون آن روزهاست نام و عنوانی بدیع و درخور آن حماسه انشا نشده است، شگرف حماسه ای که با اتکا به لطف الهی و تمسک به عاشورای حسین بن علی و توسط مردانی برخوردار از باورهای عمیق و اراده پولادین یعنی سربازان و امیران و پاسداران و بسیجیان و سرداران و عشایر که از بهترین فرزندان این ملت و بلکه از والاترین و بزرگ ترین انسان های عصر حاضر محسوب می شوند و از آن روز که شربت شهادت نیوشیدند تا امروز و تا ظهور آقا «شاهد» ما هستند، رقم خورد و در تاریخ جهان ثبت شد.

ولی هنوز اقدامی درخور و شایسته و در شان آن روزها انجام نداده ایم، مگر خدای ناکرده چشم شهیدان شاهد را دور دیده ایم یا بسته می دانیم که این گونه عمل کرده ایم و یا شاید…

چگونه می شود حماسه ای که امنیت، اقتدار و عزت و شرف و ناموس ایرانی را پاس  داشت ثبت ملی و جهانی نشده است، اسفناک تر که چرا زوایا و ابعاد گوناگون این افتخار عظیم که با ایستادگی و جان فشانی فرزندان وطن در مقابل ماشین جنگی صدام و رژیم بعث با همه عقبه های حمایتی اقتصادی، سیاسی، تسلیحاتی آمریکا، شوروی (آن روز)، بسیاری از کشورهای اروپایی، عربی و منطقه ای و در عین تحریم جهانی آفریده شد که هر روز آن «روزهای خدایی» در دفاع از آن «شهر خدایی» چنان ظرفیتی دارد که می تواند موضوع بیشترین و بهترین پژوهش و تحقیقات علمی در زمینه های اجتماعی، فرهنگی، امنیتی، دفاعی و … باشد و می تواند بر خامه قلم نویسندگان توانمند‌قرار گیرد و می تواند سوژه آثار فاخر سینمایی و تلویزیونی قرار گیرد و به عنوان برترین های جهان مطرح شود.

اما افسوس…افسوس که قدر این حماسه بزرگ و جان فشانی های فرزندان ایران چنان ناشناخته ماند که نه تنها جایگاهی در واحدهای درسی دانشگاهی نیافت که جایگاهی شایسته نیز حتی در کتاب های درسی مدارس ما پیدا نکرد و متاسفانه آن سند افتخار و عزت ملی بهانه ای شد که فقط به‌عنوان یک مناسبت در سالروز آزادسازی خرمشهر مطرح شود تا یادی از آن در خاطره بماند یا نماند!

در صورتی که مقصران و کوتاهی کنندگان گویی فراموش کرده اند که رژیم بعثی و صدام که رویای سردار قادسیه شدن را در سر می پروراند در شرایطی با چراغ سبز آمریکا و دیگر حامیانش مرزهای کشورمان را مورد تجاوز قرار داد و پاره تن ایران زمین را اشغال کرد که هنوز ۲ سال از انقلاب بزرگ مردمی و روی کارآمدن نظام اسلامی با رای قاطع مردم نگذشته بود، بسیاری از نهادها هنوز شکل نگرفته، ارتش انسجام لازم را نداشت، مسئولان تجربه لازم را کسب نکرده بودند، چهره کریه خیانت ها هر آن خودنمایی می کرد، ستون پنجم و منافقین خلق ،کمرخیانت به ملک و ملت را محکم بسته بودند، آمریکا زخم خورده و عصبانی از انقلاب مردم و از دست دادن سلطه و منافع خود بود و …با این همه دلاور زنان و مردان خرمشهر حدود ۳۵ روز با دست خالی در مقابل دشمن مقاومت کردند.

آیا آن مقاومت ها با دست خالی در مقابل ماشین جنگی عراق هزاران حماسه نوشتنی، ده ها اثر فاخر سینمایی و ده ها واحد درسی در دل خود ندارد؟

و البته که دارد اما کجاست آن همت و هوشیاری؟!گویی برخی فراموش کرده اند خرمشهر عزیز حدود ۱۹ ماه در اشغال دشمن متجاوز بود و گرچه این نماد مقاومت ملی اشغال شد و تن به تسلیم نداد، اما این که در این مدت متجاوز چه بر سر مردم این سامان آورد در کجا و توسط چه کسانی ثبت شده؟

آیا «تاریخ شفاهی» دوران اشغال و دوره دفاع مقدس با وجود این همه امکانات و فناوری های پیشرفته به شکل «دایرهالمعارفی» جامع و کامل درآمده است؟

گویی برخی فراموش کرده اند که حماسه آزادسازی خرمشهر و دوران دفاع مقدس شاید بی بدیل ترین واقعه منحصربه فرد در تاریخ ایران باشد که با وجود حمله همه جانبه رژیم عراق برخوردار از ماشین پیشرفته و مجهز جنگی و برخوردار از حمایت های سیاسی، اقتصادی، نظامی اکثر کشورهای جهان و حتی برخوردار از حضور نظامیان بیش از ۴۰ کشور در کنار نظامیان خود و با وجود اشغال برخی نقاط مرزی و برخی شهرهای کشورمان به خاطر مقاومت و جان فشانی فرزندان وطن حتی وجبی از خاک وطن در دست متجاوز باقی نماند، تا خاطره تلخ عهدنامه های ذلت باری‌چون «ترکمان چای» ها و «گلستان»ها‌صفحات تاریخ ایران را سیاه کند، آیا با وجود چنین‌عظمتی به آن «حماسه» «جفا» نشده است؟

آیا فراموش کرده ایم که دشمن متجاوز با مورد حمله قرار دادن مناطق غیرنظامی و حمله به شهرها، موشک باران مناطق شهری، استفاده از سلاح های شیمیایی و میکروبی، انجام جنایت های جنگی و جنایت علیه بشریت به خاطر برخورداری از حمایت حامیان جهانی خود تمامی قوانین و کنوانسیون های بین المللی را در سایه سکوت مرگبار سازمان های بین المللی حقوق بشر و در راس آن ها سازمان ملل متحد زیرپا گذاشت و این سازمان تا زمان قطعنامه ۵۹۸ و برقراری حالت آتش بس، حتی از اعلام طرف متجاوز این جنگ خودداری کردند .

امروز نباید علیه آن حامیان و این سازمان ها و کشورهای مدعی حقوق بشر که سلاح غیرمتعارف شیمیایی ومیکروبی در اختیار صدام قرار می دادند به شکلی اساسی، مدون وبرنامه ریزی شده برای استیفای حقوق ملت «اقامه دعوا» کرد؟

آیا امروز نباید عراق و حامیان آن روز رژیم بعث صدام همان گونه که خسارت کویت را در جریان حمله عراق به آن کشور پرداخت کردند خود را مکلف و متعهد به پرداخت غرامت و خسارت های ناشی از تجاوز عراق به ایران که رقمی در حدود هزار میلیارد دلار است بدانند؟

آیا مسئولان در این زمینه و برای استیفای این حق مسلم مردم کاری درخور و شایسته انجام داده اند؟

گرچه میلیاردها میلیارد دلار دریافت غرامت در مقابل قطره‌ای ازخون یک شهید این دیار رنگی ندارد، چه رسد به این که این تجاوز بی شرمانه و بی رحمانه حدود ۲۵۰ هزار شهید و هزاران جانباز و آزاده و هزاران هزار خون به دل ملت ایران کرد‌وتنها چیزی که تحمل این همه را ممکن‌می سازد آن بزرگ دستاورد و بلندمرتبه افتخاری است که دین و میهن از تجاوز رهایی یافت، عزت و شرف و اقتدار ملت بازیابی شد «ایران»، علی رغم میل دشمنان «ایرانستان» نشد، خرمشهر عزیز آزاد شد، نام ایران و ایرانی در جهان پرآوازه تر شد، استقلال ایران عزیز پایدارتر شد.

انسجام و اتحاد ایرانیان مستحکم تر شد، شکوفایی علمی ایران در زمینه های مختلف به منصه ظهور رسید، خوداتکایی دربسیاری از نیازها از جمله مسائل و تجهیزات دفاعی حاصل شد، و از همه مهمتر «زرین ترین برگ تاریخ ایران» ورق خورد هر چند برخی از آنان که خواسته و ناخواسته کوتاهی و یا قصور کردند، نام و یاد بزرگ داشت شهیدان و جان فدایان دین و میهن را، جانبازان و آزادگان و رزمندگان را فراموش کردند و یا به فراموشی سپردند که امروز برخی از نسل سومی های ما شاید صیاد شیرازی، جهان آرا، کاوه، همت، فکوری، فلاحی، آبشناسان، باکری،برونسی، فهمیده و… را حتی به نام نشناسند.

آیا نام ما در لیست کسانی قرار خواهد گرفت که به آن حماسه ملی و آن دفاع مقدس جفا کردیم؟