زخمش از «زخم شمشیر» دردناک تر و خطرناک تر است. هر چند شمشیر از آهن و فولاد ساخته و در کوره گداخته می شود اما «زبان» که یک بافت گوشتی بیش نیست، زخم هایی بس عمیق تر و دیر التیام تر، بر جان ها می گذارد، شمشیر پوست و گوشت را مجروح و خون را بر جسم و تن جاری می کند، اما زبان تلخ و طعن زننده و نیش دار، روح و جان را نشانه می گیرد و «خون به دل»ها می کند، زخم آن آهن آبدیده تیز و گداخته پس از مدتی نه چندان طولانی، با «مرهم» و «بخیه» و دارو و درمان التیام می یابد، اما دل و جان جریحه دار شده از برخی زخم زبان ها گاهی خیلی دیر و گاه هیچ وقت رنگ التیام به خود نمی گیرد پس چرا برخی از ما آن قدر بی رحم شده ایم و «از خدا بی خبر» که اینچنین با زبان آلوده به تیغ طعن و نیش و کنایه به جان همنوعان و قوم و خویش و حتی بستگان نزدیک خود افتاده ایم، چرا به عاقبت تلخ نیش زدن و کنایه و طعن و زخم زبان زدن به این و آن کمی اندیشه نمی کنیم؟ چرا این زبان را که می تواند و باید «نوش» باشد برای جان این و آن، «نیش مار» می کنیم و به جان این و آن، زهر کین می ریزیم؟!

حتی اگر مومن و مسلمان نباشیم و ندانیم و نفهمیم که عزت و شرف و شخصیت انسان مومن از «خانه کعبه» که خانه خدایش می دانیم، بیشتر است (المومن اَعزّ من الکعبه) و بر اساس این حدیث نورانی درک نکنیم که هیچ کس در هیچ جایگاهی و به هیچ دلیلی نباید و حق ندارد به هیچ طریقی دل انسان مومنی را بشکند، اما هر انسانی حداقل به حکم برخورداری از وجدان و عاطفه انسانی، باید از شکستن دل و خرد کردن شخصیت و تحقیر دیگران و نیش و طعن و زخم زبان زدن به این و آن پرهیز کند. تنها کافی است هر کدام از ما، گاهی پای صحبت برخی «زخم زبان شنیدگان» بنشینیم و یا بعضی اوقات خودمان را جای آنان بگذاریم یا به عواقب سوئی که زخم زبان ها بر زندگی برخی افراد و خانواده ها گذاشته فکر کنیم و گاهی با نگاه عبرت آموزی، به زندگی و سرنوشت و حال و روز «زخم زبان زنندگان» بنگریم تا هیچ گاه به خود اجازه ندهیم به هیچ کس در هیچ شرایطی «زخم زبان» بزنیم و در جان کسی زهر کین و نفرت نریزیم.

بلکه با استعانت از خداوند و رجوع به وجدان و اخلاق و عاطفه انسانی از جمله کسانی باشیم که کلام و گفتار و رفتارشان، نوش است برای دیگران و چه حسن ختامی درس آموزتر از کلام امام معصوم(ع) برای این مقال «بهترین سخنی که دوست دارید مردم به شما بگویند به آنان بگویید، چرا که خداوند، لعنت کننده، دشنام دهنده، زخم زبان زننده بر مومنان، زشت گفتار، بدزبان و گدای سمج را دشمن می دارد».

پی نوشت:

۱ – امالی شیخ صدوق، ص ۳۲۶