شادی و شادابی، طراوت و سرزندگی، ورزش و تفریح سالم از جمله نیازهای طبیعی و ضرورت هایی است که تمامی افراد جامعه بشری برای برخورداری از یک زندگی سالم، پرنشاط و امیدوارانه بدان ها نیاز دارند. بی گمان در ایجاد چنین روحیه و فضایی، علاوه بر محیط اجتماعی، تک تک افراد می توانند نقش ایفا کنند و از آن مهم تر مجموعه حاکمیت، دولت و خصوصا وزارت خانه ها، سازمان ها، دستگاه ها و نهادهایی که مسئولیت هایی مرتبط با مسائل فرهنگی و اجتماعی دارند، باید به وظیفه خود در این زمینه عمل کنند و البته رسانه ها و خصوصا صداوسیما و صنعت سینما ضمن این که باید بیش از پیش از ظرفیت های خود در به وجود آوردن و تثبیت روحیه شادابی و نشاط و امیدواری در جامعه استفاده کنند می بایست به افزایش قابلیت ها و توانمندسازی خود در این زمینه همت گمارند.

گرچه در صداوسیما، تلاش هایی برای تولید برنامه های شاد و نشاط آور و سرگرم کننده انجام شده و می شود، اما حتی نگاه اجمالی به بروز برخی مسائل و بداخلاقی ها در جامعه در سطوح مختلف و همچنین مراجعه برخی از مردم که تعداد آنان کم هم نیست! به تلویزیون ها و شبکه های ماهواره ای برای دیدن سریال ها و فیلم های دوبله شده به زبان فارسی که فاقد هر گونه محتوا و ارزش های هنری است و صرفا جنبه سرگرم کننده و البته تخریبی دارد، به خوبی می تواند بیانگر وجود برخی کاستی های قابل تامل در برنامه های صداوسیما و حتی صنعت فیلم سازی کشورمان باشد.

به هر صورت همه افراد از کودکان گرفته تا جوانان و میان سالان و حتی افراد مسن جامعه در کنار دیگر امور زندگی به نشاط و سرزندگی، سرگرمی و تفریح سالم نیاز دارند و بیراه نیست اگر بگوییم زندگی سالم و امیدوارانه بدون برخورداری از روح و روان سالم و نشاط وطراوت لازم امکان پذیر نیست و از آن جا که صداوسیما امروز پرمخاطب ترین و گاه پرنفوذترین رسانه در ذهن و فکر و زندگی مردم است می تواند و باید نقش به سزایی در ایجاد و تثبیت روحیه شادی و نشاط و تولید برنامه ها و سریال های متناسب با ایجاد چنین فضایی در قالب و چارچوب فرهنگ غنی ایرانی اسلامی داشته باشد، انجام چنین وظیفه ای و تولید برنامه های مفرح و سرگرم کننده حتی در شمار دیگر کارکردهای رسانه از جمله اطلاع رسانی، آموزش، تهییج و اقناع افکار عمومی، دیده بانی اجتماعی نیز محسوب می شود، بنابراین صداوسیما و خصوصا سیما می تواند در کنار و همزمان با تولید فیلم ها و سریال های «فاخر» و «ماندگار» و تولید «طنز فاخر» به ساخت برنامه های سرگرم کننده، شادی آفرین و نشاط آور نیز اقدام کند.

توجه جدی به ایجاد روحیه و فضای نشاط و شادابی در مدارس و دانشگاه ها و دیگر محیط های آموزشی با رعایت موازین شرعی و قانونی نیز از جمله مسائلی است که بیش از پیش باید مورد اهتمام مسئولان قرار گیرد.

بی گمان ایجاد روحیه و فضای مناسب و پرنشاط در محیط های گوناگون کاری نیز علاوه بر این که بر سلامت روحی روانی و حتی جسمی کارگران و کارمندان تاثیر به سزا می گذارد، موجب افزایش انگیزه، توان، قابلیت ها و افزایش همگرایی ، رضایت شغلی و حتی افزایش بهره وری می شود.

توجه جدی به چنین مسائلی علاوه بر این ها به تولید و افزایش «نشاط جمعی»، همگرایی بیشتر جامعه و ایجاد و تثبیت «نشاط اجتماعی» و امیدواری هر چه بیشتر جامعه کمک می کند و همچنین میزان تحمل هر گونه سختی و فشار اقتصادی و غیراقتصادی را در جامعه افزایش می دهد .

این در حالی است که علی الظاهر نه تنها مسئولان، صداوسیما و دیگر سازمان ها و نهادهای مرتبط آن چنان که باید به مقوله ایجاد و تقویت روحیه نشاط در جامعه توجه نمی کنند بلکه حتی برخی خانواده ها و خصوصا برخی پدران و مادران خواسته یا ناخواسته آن چنان درگیر مسائل گوناگون از جمله مسائل اقتصادی شده اند که گویی هیچ فکر و برنامه ای برای ایجاد روحیه نشاط و سرزندگی و امیدواری حتی در خانه های خود ندارند!

البته کم توجهی برخی کارشناسان و صاحب نظران امور دینی در روشن کردن زوایای گوناگون مقوله شادی و نشاط و تفریح و سرگرمی و تبیین مرزها و بایسته های این امور از منظر و نگاه دینی، خود عامل موثری در جلوگیری از گسترش، تعمیق و تثبیت فضای نشاط و طراوت در نزد بسیاری از مردم شده است، به گونه ای که حتی در مراسمی که به عنوان جشن و شادی برگزار می شود تکلیف مردم روشن نیست!

و نتیجه این که متاسفانه حتی در اعیاد بزرگ و اصیل ملی مانند عید نوروز و حتی اعیاد آسمانی و مناسبت های دینی بسیار مبارک، شریف، گرانسنگ و بی همانندی همچون ولادت و بعثت حضرت ختمی مرتبت و ولادت ائمه اطهار و اعیاد بزرگ و بسیار مبارکی مانند عیدغدیر و عیدفطر نیز فضای جامعه آن چنان که باید بهجت بخش، پرطراوت ،پرنشاط و شادی آفرین نیست.

و از آن جا که مرز شادی، نشاط ، جشن و سرور ، سرزندگی ، لطیفه و مطایبه با لهو و لعب، هجو، هزل و گناه آن چنان که باید توسط صاحب نظران و کارشناسان برای سطوح مختلف جامعه روشن نشده، برخی مجالس به جای مجلس جشن و نشاط و سرزندگی خواسته یا ناخواسته به «مجلس گناه» تبدیل می شود و در برخی موارد نیز به خاطر این بلاتکلیفی ها و روشن نبودن حد و مرزها مشاهده می کنیم که برگزاری مراسم یک جشن ازدواج و عروسی تفاوت چندانی با یک «مجلس ترحیم و عزاداری» ندارد.

ودر مقابل متاسفانه به خاطر روشن نبودن دقیق برخی مسائل و وجود افراط و تفریط از یک سو و بی بندوباری و لاقیدی و حرمت شکنی عده ای از دیگر سو ،برخی مجالس عروسی به «مجلس گناه» تبدیل می شود و برکت ها از زندگی ها رخت بر می بندد.

به هر صورت اهل فکر و نظر و کارشناسان امور دینی ، جامعه شناسان و روان شناسان باید به مقوله ایجاد روحیه و فضای شادی و نشاط و تفریح و سرگرمی سالم در جامعه بیش از پیش توجه کنند وضرورت های این مهم را از نظر علمی بررسی وتبیین کنند، مسئولان نیز ضمن تلاش بیشتر در جهت ایجاد رفاه نسبی برای اقشار مختلف جامعه به برآورده کردن نیاز مردم به فضای پرنشاط و امیدوارانه نیز توجه جدی کنند و برای برگزاری جشن های بزرگ ملی و مذهبی با هدف افزایش معرفت و شناخت هر چه بیشتر جامعه نسبت به معارف دینی و مفاخر تمدنی و فرهنگی و ایجاد روحیه نشاط و امیدواری به شکلی اساسی برنامه ریزی کنند.

بی گمان نمی توان و نباید نیاز انسان و جامعه انسانی به طراوت ، نشاط و سرزندگی و شادی و امیدواری را نادیده گرفت.