مدینه منوره  /

می گویند بهشت در این سرا تجربه کردنی نیست، اما به جرات می توان گفت اگر «آقا» بطلبد و مشتاقان و اهل دل، توفیق حضور در مدینه النبی را بیابند، حتی اگر چشم و گوش ظاهریشان توان دیدن و شنیدن نداشته باشد تا پلک از «چشم دل» برگیرند و «گوش جان» بگشایند بی گمان تمامی وجود خود را یکباره در بهشت «دردانه» عالم وجود، حبیب رب ودود، غرق شیدایی و شیفتگی می یابند، در چنین حالتی ذره ذره وجود زائر حضرت رسول، نجوای عاشقانه حبیب  خدا، حبیب خدا سر می دهد، جان ها به عطر محضر و حضور «بهانه خلقت» سرشار از شمیم خوش جنت می شود و این چنین است که بهشت در «روضه رضوان» و شبستان ها و صحن و سرا و حریم مسجدالنبی، تجربه می شود.

وه که چه ملکوتی نکهتی، مشام دل اهل معنا و ذکر و دعا را در این حریم و حرم عرش پیما می نوازد، آخر حرم مصطفی با عرش خدا، قرابتی دیرینه دارد، اینجا حرم آقای ما رسول ا… با عرش کبریا پیوستگی عاشقانه دارد، اینجا همان جایی است که جبرئیل امین هربار که بر پیامبر وارد می شد ابتدا «سلام حق» را به «حبیب حق» ابلاغ و آن گاه امانت وحی را بر فراخنای جان رسول ا… جاری می کرد، بر این حرم تمامی پنجره ها، نه، تمامی درها، نه بلکه تمامی ابواب عرش خدا، باز و گشوده بوده و هست، و چون چنین است در حریم حرم نبوی و در محضر رسول مهربانی اگر پنجره های آسمان دل را بگشایی و چشم و مژگان به زلال باران دل، تازه کنی، باغ باغ بهشت در پیش رویت به شکوفه می نشیند و تو را به خود می خواند، چه بشکوه لحظه و چه آسمانی زیارتی است حضور و درک محضر حضرت رسول! پس ای آفریدگار هستی و پروردگار عالم وجود، مباد که جسم ما در حرم سید و سالار انبیاء و حبیب تو حاضر باشد و جان و دل ما به این و آن مشغول!