خداوند حکیم، ولایت و امامت علی(ع) را در غدیر خم و در حجه الوداع از زبان پیامبر خاتمش تنها برای این اعلام نکرد که ولی و مولای مردم و راهبر امت اسلام را در یک برهه از زمان تعیین و معرفی کند، بلکه او را حجت و چراغ راه کمال و سعادت بشریت و همچنین میزان و معیار سنجش و الگوی پیروی شونده در تمامی اعصار برای همه انسان ها خصوصا آنان که دل و باور به مکتب الهی اسلام گره زده  اند، قرار داد تا هر انسان طالب فیض و کمال و سعادت بتواند از این برترین انسان پس از پیامبر خاتم، در تمامی ابعاد زندگی برای رسیدن به اوج انسانیت و کمال واقعی درس بگیرد و هر چه می تواند نیات ، گفتار و رفتار خود را به نیات ، گفتار و رفتار علی(ع) نزدیک کند، و در این میان مسلمانان و خصوصا ما شیعیان باید از همه ابنای بشر به خلق و خوی و منش و سیره علی(ع) در تمامی ابعاد زندگی، شبیه تر و نزدیک تر باشیم، چرا که شیعیان بیش از همه مدعی عشق و محبت به علی و پیروی از مکتب علوی هستند.

اما به واقع هر یک از ما به عنوان مردم عادی و هر یک از اهل مطالعه و تحقیق وعلم و پژوهش و هر یک از اهل قلم و سخن و وعظ و منبر و خطابه و هر یک از مسئولان در هر رده ای از حکومت، اولا چقدر علی (ع) را می شناسیم و از گستره وجودی اش در تمامی ابعاد حیات متعالی اش چقدر شناخت داریم؟

ثانیا برای نزدیک شدن و شبیه شدن به علی(ع) چه کرده ایم و اساسا هر یک از ما در کدام زمینه و چقدر به علی(ع) نزدیک و شبیه هستیم؟

علی نه تنها اعلم، اعدل، اتقی، ازهد و اشجع مردمان است و محبوب ترین انسان نزد پیامبر خاتم، بلکه در تمامی ابعاد زندگی فردی، خانوادگی، اجتماعی و حکومت داری بر اساس باور عمیق خود به حق تعالی و مکتب نبوی چنان عمل کرده که هر انسانی اگر حتی کمی خود را به او نزدیک و شبیه کند بی گمان موثرترین و بلندترین گام ها را برای رسیدن به قله کمال و سعادت واقعی برداشته است.

اما هر یک از ما از مسئول و غیرمسئول، از عامه مردم و نخبگان، از عالم و عامی و از فقیر و غنی چقدر نیت هایمان، گفتارمان و رفتارمان را در زندگی فردی، خانوادگی، اجتماعی و حکومت داری با گفتار و رفتار علی، حتی مقایسه کرده ایم؟ این که برای نزدیک کردن خود به علی چه کرده ایم بماند!

اماهر یک از ما لااقل در خلوت خود که می توانیم درباره میزان شباهت و نزدیکی خود به علی(ع) قضاوت کنیم و نسبت خود را با علی(ع) بسنجیم.

کمی به ارادت علی(ع) به پیامبر و رابطه مریدی و مرادی او با رسول خدا اندیشه کنیم، علی که پیامبر باب علمش می خواند تا پیامبر در قید حیات بود بنابر ادب ،لب به خطبه خواندن نگشود، علی قدمی از رسول ا… سبقت نگرفت همچنان که لحظه ای از متابعت او و قدم بر جای قدم او گذاشتن غفلت نمی ورزید.

او اولین است در قبول اسلام و نبوت حضرت مصطفی، او اولین است در اقتدا به نماز رسول ا…، او محبوب ترین است نزد پیامبر و خدای پیامبر به گونه ای که در شب معراج خدای قادر متعال با صدای علی(ع) با پیامبرش سخن می گوید و آن گاه که رسول اعظم، متحیر از این واقعه می شود، ندا می آید که حبیب من، ازآنجاکه می دانم و از سویدای دل تو باخبرم که درنزد تو هیچ کس از علی محبوب تر نیست با صدای او با تو سخن گفتم!

آری کمی به میزان معرفت علی به پیامبر و خدای پیامبر بیندیشیم، کمی به عبادت و عبودیت و زهد و تقوای مولای پارسایان به درگاه خداوندی حضرت حق بیندیشیم، که به فرمایش خودش خدا را نه به خاطر بهشتش همچو تجارو نه از ترس جهنم همچو بردگان ، بلکه به خاطر سزاواری اش برای پرستش و ستایش، همچو احرار می   پرستد و می ستاید و بندگی می کند و به هنگامه اقامه نماز و کثرت قیام و قعود و سجود و به خاطر رسیدن به اوج عبودیت و بندگی هر از گاهی از نخلستان برای فاطمه(س) خبر می آورند که گویی علی جان به جان آفرین تسلیم کرده اما تنها فاطمه(س) می دانست که علی شب های فراوانی از شدت عبادت در نخلستان از هوش می رود!

و اما نمازعلی (ع) کجا ونمازمن و ما و برخی اهل تریبون وقلم و برخی مسئولان ما کجا؟

کمی به زندگی خانوادگی علی(ع) نگاه کنیم و بیندیشیم و ببینیم چگونه و با چه ادبی به خواستگاری دختر پیامبر خاتم می رود، چه جواب می شنود، رضایت خدا بر زبان چه کسی در این ازدواج جاری می شود؟ و جهیزیه و مهریه چقدر وچگونه تعیین می شود؟

رفتار علی را با دخت نبی نظاره کنیم، خلق و خوی و همسرداری علی را ببینیم، به تقسیم کار بین علی و فاطمه توسط پیامبر بیندیشیم و به رضایت علی و فاطمه نیز.

رفتارعلی رابا فرزندانش ونوع تربیت او را بررسی کنیم،آن گاه کمی هم به نوع خواستگاری وملاک های انتخاب همسر و میزان مهریه و جهیزیه و خلق و خو و همسرداری و فرزند تربیت کردن خود نیز بیندیشیم سپس خود درباره میزان فاصله یا نزدیکی خود با علی قضاوت کنیم.

کمی به زندگی اجتماعی و مردم داری علی بیندیشیم، او که هزاران دوست را کم می دانست و حتی یک دشمن را بسیار!جاذبه اش فراوان بود و در حد اعلاو حداکثری ،دافعه اش اما حداقلی بود وفقط به قدر لزوم.

دوستی اش با همسایگان و مردمان همانند دیگر رفتارش شبیه پیامبر خدا بود. از حال و احوال دوست و همسایه و فامیل و مردمان خبر می گرفت و چاره سازشان می شد، اما من و تو و برخی مسئولان چقدر از همسایه، از فامیل،از همشهری‌، از هموطن و از مسلمانان جهان احوال می پرسیم و به فکر درمان دردهایشان و چاره سازی برایشان هستیم اصلا چقدر از احوال دوست،همکار و حتی برادر و خواهر ،عمو ،عمه ، خاله و دایی خود باخبریم؟! ماچقدر به علی (ع) شبیه هستیم؟!

همه می دانیم و شایددرکتابها خوانده باشیم که آشناترین آشنای گرسنگان و بیچارگان و خصوصا یتیمان کوفه، علی(ع) بود، اما برادر من، خواهر من و آقای مسئول شما چندکودک یتیم را تحت پوشش و حمایت خود قرار داده اید؟ چند کودک پدر از دست داده را میهمان زانوهای محبت خود کرده اید؟ ودست نوازش برسرشان کشیده اید؟ ما و شما روزه داران ماه رمضان چند مسکین و فقیر و نادار و ناچار را میهمان سفره های افطاری خود کرده ایم؟ نسبت ما با علی(ع) چیست؟

حکومت داری علی را مرور کنیم، بیت المال داری علی را، نزدیک کردن آتش به دست برادر نابینای خود عقیل را، خاموش کردن شمع بیت المال به هنگام پرداختن به امور غیرحاکمیتی را اندیشه کنیم.

نامه خطاب آمیز علی (ع) به عثمان بن حنیف به خاطر مجالست و شرکت در میهمانی اشراف رابخوانیم ،نامه علی (ع) به مالک اشتر و توصیه های الهی و مردم دارانه اش برای حکومت داری به عدل و انصاف را مرور کنیم ، آن گاه که پرسوز و پرگداز واز سر تکلیف الهی به مالک نوشت که مردم دو دسته اند یا در دین با تو برادرند یا در خلقت با تو برابرند.وبر این اساس مالک به خوبی درمی یابد که باید با مردم به عدل و داد و انصاف و از سر رحم و مروت رفتار کند.

جنس و نوع گفتار و رفتار علی با مخالفان و حتی دشمنان قسم خورده خود را نیز به راحتی می توان میان اسناد معتبر تاریخی جست وجو کرد و دید که حقوق همه را به عدل و عدالت از بیت المال پرداخت می کرد و هیچ کس را حتی مخالف و دشمن خود را به زور و به شمشیر به خود فرانخواند وحتی آن گاه به مقابله با قاسطین و ناکثین و مارقین پرداخت که به رویش شمشیر کشیدند و به جنگش آمدند، اما من و تو برادر مسلمان و ایرانی ام و برخی مسئولان کشورم امروز با غیرهمفکران و غیرهم حزبی هاو مخالفان خود چگونه سخن می گوییم، چگونه رفتار می کنیم؟ چقدر به شباهت نیت و نگاه و گفتار و رفتار خود با علی می اندیشیم؟ چقدر برای شبیه شدن به علی و نزدیک شدن مشی و مرام علی تلاش می کنیم؟

برای خاموش کردن آتش برخی کینه ها و اختلاف ها و درگیری ها چه کرده ایم؟

برای رشد بصیرت خود و ایجاد و ترویج جذب حداکثری و دفع حداقلی و وحدت بر پایه اصول چه کرده ایم؟ برای نزدیکی و شبیه شدن به علی(ع) و برای شناخت نسبت خود با علی چه کرده ایم؟

آیا کافی است که تنها مهر علی را به دل داشته باشیم و در شب شهادت مولا، ذکری بشنویم و اشکی بریزیم و به خاطر شکافته شدن فرق و راس عدالت و شهادت امیرمومنان و پارسایان در محراب عبادت ، به حزن بنشینیم اما برای شبیه نبودن و نزدیک نشدن به گفتار و رفتار اسوه ایمان و عدالت و پارسایی و عبودیت غمگین نباشیم؟