این مطلب در روزنامه خراسان شماره: ۱۸۴۴۳ – چهار شنبه ۱۲ تیر ۱۳۹۲ با عنوان «بدون موضوع» به قلم کورش شجاعی چاپ شده است

گاه تاثیر و ماندگاری برخی جمله ها و عبارت ها بر اذهان و رفتار مردم از چند جلسه سخنرانی و حتی یک کتاب بیشتر است. برخی جملات ساده و روان و ضرب المثل های جان نشین آنقدر صمیمی و مطابق بر فطرت و وجدان انسانی است که هم خیلی راحت پذیرفته می شود هم بسیار اثرگذار است و شاید در همیشه تاریخ نقش بر افکار و رفتار عده زیادی از مردم شود. از جمله این عبارت ها و جملات برخی از همین حرف های به ظاهر ساده و دم دستی و به دور از هرنوع فلسفه بافی اما نغز و پر مغز است که بر زبان برخی و گاه حتی پشت ماشین های تعدادی از رانندگان درون شهری و برون شهری نوشته می شود. و چه باورمندند بسیاری از اینان که این جملات را بر زبان می رانند و یا جایی آن را می نگارند، و مگر می توان باور نداشت تاثیر و ماندگاری عبارت ساده اما پر معنا و پر از حکمت و عبرت «بیمه دعای مادر» را.
کدام فطرت و وجدان پاک و سالم انسانی است که اکرام و حرمت مادر نگاه داشتن را اصل نداند و باور نداشته باشد؟ کدام انسان باور مند و آزاده ای یافت می شود که احترام به مادر، پاسداشتن حرمتش، و شاد کردن دلش را وظیفه خود نداند؟ کدام آدم دارای عقل سلیم و برخوردار از روح و روان سالم است که اکرام به مادر و خدمت به او را وظیفه خود نداند؟ اکرام و خدمت به مادر همان وجود سراسر مهر و عاطفه ای که خداوند اوج عطوفت و مهربانی را در وجود و دل آسمانی او به ودیعت گذارده است. همان مادر که خداوند در قرآن کریمش بر پاسداشت حرمت او و ارزش او تاکید فرموده. مادر ،همان وجود بی بدیلی که بسیار روایت ها درباب عظمت وجودی و ضرورت پاسداست حرمت و خدمت به اوبر زبان ائمه معصوم(ع) جاری شده است.
مادر همان دردانه عالم خاک که از دامن او می توان به افلاک پرکشید. مادر هم او که شادکردن دلش شاد کردن دل فرشتگان خدا و کسب رضا و خشنودی خدای فرشتگان است. مادر هم او که حفظ حرمتش و خدمت به او دل حبیب خدا محمد مصطفی(ص) را شاد می کند. مادر همان وجود پرنیانی و آسمانی است که بوسیدن دستش، دل و جان را بهاری می کند و غنچه های عشق و محبت و وفاداری را شکوفا. مادر همان چشمه و ذخیره محبت الهی در زمین است که شبان بسیاری پلک بر هم نگذاشت تاکودکش در امن و آرامش بخوابد و ببالد و هر مادری چه رنج هایی برای به ثمر نشاندن نهال وجود فرزندش نکشیده و چه از خود گذشتگی ها و فداکاری ها که نکرده.
مادر همان وجود واجب الاکرامی است که در روایت آمده اگر فرزندی مادرش را بر دوش کشد و بارها به زیارت خانه خدا ببرد هنوز نمی تواند شبی از زحمت ها و بیدارخوابی های مادر خود را جبران کند! مادر که هیچگاه و در هیچ شرایطی حتی فرزند بد و ناصالح خود را نفرین نمی کند. مادر که دعایش کارساز است و کلید حل مشکلات و مایه طول و عزت عمر و برکت زندگی. پس آیا می توان از کنار این جمله ساده اما پرمغز «بیمه دعای مادر» گذشت؟