به صدغمزه باز آمد ماه رحمت و ضیافت الهی و آن هلال که هزاران هزار دل به روئیتش عاشق اند و شیفته، رخ نمود.

آری آن هلال که هزاران هزار ستاره نیز به آمدنش پرفروغ تر شده اند و دل شادند از مشرق زمین و زمان همچون عروسی باوقار خرامان خرامان رخ نمود، هلال ها و بدرهای ماه تابان به گرد زمین شتابان، چنان گشتند و گشتند تا رسید باز هم گاه غمازی هلال رمضان، این هلال «نازکردار» آمد و با آمدنش گاه باز شدن تمامی پنجره های آسمان را به روی زمین و زمان نویدی دوباره داد، این زیباروی هلال، به صد غمزه پرده های آسمان و عرش خدا را کنار زد تا بینندگان و فهم کنندگان، ببینند، شمه ای از آن چه در آسمان و عرش اعلای خداوند می گذرد.

این مبارک هلال آمد و به صد دلنوازی، آدمیان را به میهمانی ویژه حضرت آفریدگار دعوت کرد.

هلال ماه مبارک رمضان، گوشه چشمی نشان داد و به هزار طنازی از میهمانان دلربایی کرد و به اشاره گفت: این سفره رحمت الهی از این لحظه تا طلوع بدر شوال به فراخنای زمین و آسمان آن چنان گسترده است که همگان می توانند بر کران تا کران این سفره بنشینند و هر لحظه از آن کام معرفت و عشق و عرفان بگیرند.

هلال رمضان از پس گردش ایام، دوباره رخ نمود تا بگوید: آی همه آدم ها، گاه ریزش «آن به آن» لطف و کرم و رحمت خاص الهی بر سراپرده عالم وجود فرا رسید و نه تنها شما آدمیان بلکه همه فرشتگان و ملکوتیان و عرشیان در این هنگامه حالی دگر دارند.

می بارد از ساق و طاق عرش الهی رحمت بیکران خداوندگاری و هر لحظه می دهد این پیام کبریایی را که ای آدمیان و ای اهل ایمان، هر لحظه این ماه را بر شما به معرفت و بندگی خدایتان گرامی و مبارک گردانیدیم و هر نفس تان را با دهان روزه ذکر و عبودیت انگاشتیم و در دفتر و لوح محفوظ ثبت کردیم.

آمدن مبارک هلال رمضان، این نور را دوباره در دل عاشقان روشن می کند که تلاوت هر آیه از کلام خدا برایشان اجر و روشنایی ختم قرآن را بر دل ها می تاباند.

چه مبارک هلال و مبارک ماهی است این رمضان که نفس های اهل ایمان را خدایشان ذکر و تسبیح می داند و ثبت می کند و آن مهربان آفریدگار هستی در این ماه حتی خواب بندگان را عبادت بر می شمرد و به حسابشان واریز می  کند.

کمان این هلال چنان عشقی می آفریند و بندگان را چنان عاشق می کند که اذان سحر و ربنا و اذان افطارش زیباترین و جانفزاترین نغمه های جهان می شود از برای گوش جان عاشقان.

خدایا این چه بزرگ لطف و نعمت و مرحمتی است از جانب تو که بندگانت را به میهمانی این چنین کرامندانه می خوانی.

تو چه بزرگی که هلال ماه رمضان را به بندگانت می نمایی تا دل هاشان را به نور هلال و بدر و کمانش روشن کنند و جان تازه ببخشند و در این هنگامه آدمیان جان هاشان صافی شود و دل هایشان همچون آینه پاک و مصفا.

خدایا چگونه می توان به پاس این همه نعمت که از پس هلال ماه رمضان بر بندگانت به لطف و مهربانی جاری می کنی، شکر درگاهت را به جای آورد؟

خداوندا چگونه می شود شکر این همه کرامت را به درگاهت به جای آورد که چنین کریمانه، بندگانت را به سفره ضیافت الهی ات می خوانی و خود میزبانی بندگانت را بر عهده می گیری.

خدایا چگونه عرق شرم بر پیشانی هایمان نقش نبندد که چون تو خدایی، که چون تو آفریدگاری، که چون تو مهربانی، چنین عاشقانه آغوش می گشایی و سفره می اندازی و بندگانت را به میهمانی فرا می خوانی.

خدایا چگونه می شود شکر این بزرگ نعمت و کرامت تو را به جای آورد که می فرمایی اجر و مزد روزه و روزه دار «خودم» هستم.

خدایا روزه ما و طاعت و عبادت ما کجا؟ و تو بزرگ آفریدگار مهربان هستی کجا.

خدایا تو را به عدد شن های همه بیابان های زمین، تو را به عدد تمام ستارگان شناخته شده و ناشناخته عالم، خدایا تو را به عدد تسبیح همه موجودات عالم شکر و تسبیح می کنیم که «روزه» را، که «قرآن» را، که  «رمضان» را، که «شب قدر» را، که «اهل بیت و عترت» را روزیمان فرمودی.

خدایا تو را به بیکرانی عظمت و عزت و بزرگی و جلال خودت شکر می گزاریم که کلام نورانی ات که همه نور است و ذکر و شفا و روشن کننده دل بر قلب نازنین پیامبرت در شب قدر و رمضان نازل فرمودی و رمضان را که ماه نزول قرآن و رحمت و برکت خاص ذات کبریایی ات است را به بندگان ارزانی داشتی و در چنین هنگامه ای که هستی و آفرینش و عالم و آدم و کون و مکان و تمامی فرشتگان حالی دیگر دارند و هر لحظه از خوان کرم گسترده ات هزاران هزار لطف و مرحمت بر زمین و زمان و جان بندگانت ارزانی می داری، دیدگان ما را به نور هلال ماه مبارک رمضان روشن فرمودی.

خدایا حال که چنین مقدرمان فرمودی که چشم هایمان به مبارک ترین ماه تو، ماه نزول قرآن و شب قدر روشن شود دل هایمان را نیز به نور رمضان و شب قدر و قرآن تا گاه رسیدن به فرقان و لقاءات روشن بدار.