آیا روز سیزده نحس است؟ آیا گشت و گذار در دامن سبز و زیبای طبیعت نحس و نامبارک است؟ آیا دور هم نشستن خانواده ها و خوردن غذا دور یک سفره در کنار نهرهای جاری آب و زیر درخت های پرشکوفه بهاری نحس و نامبارک است؟ آیا فرار از غول های آهنین و سیمانی و هوای آلوده شهرها و پناه بردن به دامن کوهسارها و مناطق خوش آب و هوا و پر کردن ریه ها از هوای سالم، زشت و قبیح و نحس است؟ آیا جست و خیز و شادی و نشاط کودک و نوجوان و جوان و حتی میانسالان و کهنسالان در دامن پاک طبیعت و هوای سالم کاری زشت و نحس و قبیح است؟

بعید می دانم هیچ آدم دارای عقل سلیمی بهره بردن از هوای پاک و سالم و فضای سبز و خرم دشت و کوه و دمن و کوهسارها و جنگل های طبیعی و مصنوعی و باغ ها و پارک ها را دوست نداشته باشد و پناه بردن به آغوش سبز و خرم طبیعت زیبا و پاکیزه و فرح بخش را که با فطرت پاک آدمی سازگار است را شایق نباشد. خصوصاً ایرانیان که از عهد باستان برگزاری جشن ها و آیین های شکرگزاری در دل طبیعت و فضای سبز و خرم باغ ها و مرغزارها و هر جا که درختانی به سبزی قامت کشیده داشته را در فرهنگ اصیل و پربار خود داشتند و سیزده بدر نیز یکی از آن بشکوه روزهای خوب آفرینش در نگاه ایرانیان بوده و هست که مردمان برای دمسازی با طبیعت و یادآوری نعمت های بیکران الهی و همدمی با فطرت پاک خود و شکرگزاری از نعمت دوباره زنده شدن، روییدن و سبز شدن طبیعت و بهره جستن از فضا و هوا و آب پاک روانه کوه و دشت و دمن می شوند. و اما هزاران هزار دریغ و افسوس که این همه مبارکی و زیبایی و پاکی و طنازی طبیعت را برخی از ما غافلانه، جاهلانه و برخی از ما تبهکارانه به مسلخ هدم و نابودی می کشانیم و با آلوده کردن آب نهرها و رودخانه ها با انواع زباله ها، این مایه حیات را که چندان هم در اقلیم کشور ما فراوان نیست و در بسیاری از جاهای میهن عزیزمان کمیاب و کیمیاست، به هر پلشتی که می توانیم آلوده می کنیم که زبان از گفتن و بیان چنین رفتارهای جاهلانه و نابخردانه قاصر و خجل است. و هزاران هزار افسوس که نه تنها گلی نمی کاریم که دیگران از زیبایی و عطرش بهره ببرند، بلکه بی رحمانه به چیدن گل های طبیعت عادت کرده ایم و نه تنها نهالی به مهر نمی کاریم تا مردمان عصر خودمان و دیگران بعد از ما از سرسبزی و سایه سار آن و هزاران ثمر آن بهره ببرند، بلکه با قساوت تمام، دژخیمانه بر شاهرگ درختان زنده و نفس کش و نفس دهنده و جان فزا تبر می زنیم و یا بی آن که رحمی در دلمان باشد، زیر تنه و شاخه ها و شکوفه های تازه بشکفته این جان دارانی که ممد حیات اند به جهل آتش می افروزیم و گاه همین غفلت ها و نابخردی ها چه آتش ها که به دل مراتع و جنگل ها نمی زند. و هزاران هزار افسوس که با زمین و خاک، این مادر مهربان زندگی چه ها که نمی کنیم.

از نابود کردن تعدی به حریم منابع طبیعی و تجاوز به حریم جنگل ها گرفته تا آلوده کردن خاک به هزاران هزار تن زباله کثیف و پلشت که برخی از این زباله ها که در آن مواد پلاستیکی به کار رفته به گفته دانشمندان علوم زیستی حتی تا ۳۰۰ سال هم جذب خاک نمی شود و عوارض آن دست از دامن خاک و زمین و طبیعت برنمی دارد و مگر نه این است که ادامه حیات انسان در روی زمین این مادر مهربان حیات به آب، هوا و خاک و طبیعت و منابع طبیعی و محیط زیست پاک و سالم وابسته است.

پس چرا برخی از ما چنین غافلانه و نابخردانه و برخی تبهکارانه با قساوت تمام تیشه به ریشه درخت و طبیعت و آب و خاک و هوا می زنیم و جاهلانه بر شاخه می نشینیم و بن می بریم؟ آیا روزی خواهد رسید که هر یک از ما طبیعت را، هوای پاک، زمین پاک و آب کیمیا و کمیاب را سرمایه اصلی و اساسی ادامه حیات خود و لازمه اساسی پیشرفت و توسعه و آبادانی وطن و میهن خود بدانیم؟ و رفتاری چنین نابخردانه، نامهربانانه و ناجوانمردانه با طبیعت نداشته باشیم؟

ای کاش دوربین ها تصاویری از ظلم و جور و فجایعی که برخی از ما مردم خصوصاً در روز ۱۳ فروردین بر طبیعت روا می داریم از طریق تلویزیون در جلوی دیدگان ما می گذاشتند و آن گاه اگر چشمی از آن فجایع که برخی از ما آفریدیم گریان نمی شد و آه سوزناکی از دل برنمی آمد، واقعاً باید در سلامت آن چشم و دل تردید جدی کرد.

رفتن و گشتن و زندگی کردن در دل طبیعت پاک و زیبا ، نحس و نامبارک که نیست، بلکه بسیار دل انگیز و فرح بخش و مبارک است این رفتار برخی از ماست که بسیار نحس و جاهلانه و تبهکارانه است نه سیزده و سیزده بدر.