این روزها که دیگر چند صبح و شام بیشتر با شروع اعمال حج تمتع فاصله نداریم، طواف خانه کعبه به خاطر ازدحام جمعیت با زحمت فراوان و البته شیرینی هرچه بیشتر، قسمت و روزی زائران سرزمین وحی می شود، از جمله نکات جالب و شگفت آور این که وقتی طواف آغاز می کنی درحالی که به اجبار با فاصله زیادی از پشت مقام ابراهیم، اولین دور طواف را شروع کرده ای، موج جمعیت که گاه به شدت تو را در خود می فشارد و گاه کمی تو را به حال خود می گذارد تا ربناهای قرآنی را زمزمه کنی به ناگاه و شاید بر بال فرشتگان تو را به سمت و سوی دیوار کعبه می برد، یک لحظه به خود می آیی، دست هایت که گویی قلبت را به کف گرفته و ضربانش را به خوبی حس می کنی، دیوار کعبه را استلام می کند و جالب این که این مبارک وصل قلب و دست زائر با دیوار خانه کعبه این بیت عتیق و نماد زمینی «بیت معمور عرش»، درست در «مستجار» همانجا که به قولی محل «توبه آدم» و پذیرش آن از سوی حضرت حق است و «دریای غفران» نیز می خوانندش، اتفاق می افتد، چه مبارک رزق و چه نیکو تقدیری!
موج جمعیت فرزند آدم را به ساحل امن دریای غفران الهی که پیش از این «توبه آدم» در آن پذیرفته شده می رساند، و مگر می توان پشت این موج جمعیت، فوج فوج فرشته امداد و لطف الهی را ندید و حس نکرد؟ و بدین بزرگ نعمت آفریدگار هزاران هزار سجده و جبهه شکر در پشت «مقام ابراهیم» پس از ادای نماز طواف بر درگاه حضرت دوست نسایید؟چگونه می توان بر این لطف و مهربانی بی حد حضرت حق شکر گذارد؟ آیا می توانی پشت مقام ابراهیم و «روبه رو» و چشم در چشم « در کعبه»، «در قبله»، «در خانه خدا»، «در رحمت بی منتها» پس از «طواف عشق» بر گرداگرد خانه محبوب و معشوق عالم وجود، رکعتان عشق بگذاری و هنوز و بازهم خود را ببینی!هنوز به جای وصل حضرتش، چیز دیگر طلب کنی! در کنار کعبه و خانه خدا چشم در چشم در رحمت بی منتهای خانه خدا، جز خدا خواستن، آیا خطا نیست؟ اگر جز این بود حضرت سیدالساجدین، امام العارفین آن زینت عابدان آنچنان به صراحت نمی فرمود که در ایام حج و زیارت خانه خدا جز خدا خواستن روا نیست!پس ای خدای کعبه تو را به حرمت کعبه و قرآن و حبیبت محمد(ص)، جان و دل و وجود زائران خانه ات را از تمنا و عشق و عرفان و ایمان و وصال وجود بی منتهای خود سرشار کن و چشمه های روشنایی را در جان هایشان جاری.