در این حوالی خانه و مأمنی وجود دارد که هیچ گاه درهایش بسته نیست و بی شمار پنجره هایش نیز همیشه باز و روشن و غرق نور است.

در این خانه هر لحظه هزاران هزار آبشار نور و امید می بارد.

سپیدی همه صبحگاهان و روشنایی همه روشنایی ها از صحن و سرای این حرم دمیدن آغاز می کند.

ترس و تاریکی و ظلمت و یاس و ناامیدی در این حریم جایی ندارد.

همه عاشقان و دلدادگان، این جا «دلدار» خود را می یابند، اینجا مشق عشق درصعود قله رضایت ثبت می شود، هیچ کس را منعی، برای دق الباب این خانه نیست، احدی یارا و توان جلوگیری از ورود هیچ یک از مردمان را به این حریم ندارد و صدالبته که این حریم هزاران هزار خادم از میان آدمیان و فرشتگان دارد که دائم میهمانان این صحن و سرا را خوش آمدگویان تا حرم و حریم جانان و هنگامه وصال بدرقه می کنند.

این جا هیچ سلامی بی پاسخ نمی ماند، این جا هیچ دعایی بی اجابت نمی ماند، این جا هیچ عاشقی، بی معشوق نمی ماند. این جا هیچ تنهایی ، تنها نمی ماند، این جا هیچ غریبی، غریب نمی ماند، این جا هیچ دستی خالی برنمی گردد و امیدی، ناامید نمی شود، ذره ذره غبار فرش این درگاه و این صحن و سرا با عرش و هفت آسمان، قرابتی دیرینه دارد، نه تنها مردمان که فرشتگان نیز خاک این درگاه را توتیای چشم خود می کنند. از این مهبط فرشتگان، تا عرش خدا هیچ فاصله ای نیست، جواز ورود به حرم آقا علی بن موسی الرضا (ع) فقط یک بسم ا… و وضویی تازه کردن، سری به دل زدن و از جان خبر گرفتن، در خانه دل باز کردن و آن گاه تماشا کردن دویدن دل به سوی دلدار و آن گاه امن و امان و آرامش در حریم یار. صاحب این خانه، خود، خدایگان رأفت و امام مهربانی هاست، او فرزند محمد مصطفی و دردانه علی و زهرا است، صحن و سرایش، شمیم عطر مدینه جدش را به مشام جان می رساند. او صاحب خانه ای، صاحب کرم بلکه دریای رافت است، میهمان نواز و غریب نواز و چاره سازاست.

ثامن الحجج، کلامش، دعایش، نفسش، اشاره اش، در پیشگاه ربش برای بندگانش چه بسیار چاره ساز است و گرچه هر روز و بلکه هر لحظه، می تواند و باید لحظه عاشقانه و عارفانه زیارت مولاعلی بن  موسی الرضا باشد اما امروز و امشب که ماه در آسمان به غمازی نشانی بیست و سومین روز ذی القعده را می دهد، حکایت «روز زیارتی» امام رضا (ع) را نه تنها برای مردمان که در گوش ستارگان و فرشتگان نیز زمزمه می کند.

السلام علیک یا علی بن موسی الرضا (ع).