۳۳ سال از پیروزی انقلاب اسلامی، شکل گیری و تثبیت مدل جدیدی از نوع حکومت و مدیریت کشور در قالب «جمهوری اسلامی» می گذرد و با وجود اقدامات و تحولات چشمگیر در حوزه های گوناگون سیاسی، اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و… هنوز تا رسیدن به آرمان های بلند انقلاب و امام(ره) فاصله بسیاری داریم.

در مقوله مهم و اساسی عدالت در حوزه های گوناگون خصوصا «عدالت اجتماعی» و «عدالت اقتصادی» تا رسیدن به ایده آل راه درازی در پیش داریم.

با این که اقدامات بنیادی برای تحقق عدالت انجام شده است اما بی تعارف باید گفت هنوز در تولید و توزیع عادلانه ثروت کار انجام نشده و بر زمین مانده فراوان داریم.

هنوز موفق به ارائه یک مدل اقتصادی موفق، کارآمد و مبتنی بر اقتصاد اسلامی نشده ایم الگوی اقتصادی که با عوض شدن مدیران تغییر نکند و ضمن توفیق در تحقق عدالت اقتصادی بتواند به عنوان یک الگوی مناسب، الهام بخش کشورهای مسلمان شود. تازه حدود ۱ سال است که توانسته ایم در بحث تحول اقتصادی و یکی از زیرشاخه های آن یعنی «هدفمند کردن یارانه ها» حرکت کنیم که البته انصافا کاری بزرگ و تحسین برانگیز بود اما در دو مقوله سرعت اجرا و حمایت های جایگزین یا کمک های لازم برای تطبیق دادن بخش تولید و صنعت با فضای حذف یارانه ها اقدامات اساسی انجام نشده است همچنین به وضوح بحث افزایش فاصله طبقاتی در جامعه قابل مشاهده است.

بگذریم از این که برخی به خاطر برخورداری از رانت های ویژه اطلاعاتی و غیره به ثروت های باد آورده دست یافته اند که این خود مقوله ای دیگر است.

گرایش کلی جامعه هم به مصرف گرایی و تجمل گرایی به نسبت طبقه اجتماعی خود کاملا واضح و بدیهی است.

در بحث مسائل فرهنگی هم تا رسیدن به مطلوب فاصله داریم، علاوه بر این وحدت رویه فرهنگی حتی در بین دستگاه های دولتی وجود ندارد. دانشگاه ها ساز خود را می زنند، صدا و سیما ساز خود را می نوازد، دستگاه های فرهنگی هم که ساز خود را کوک می کنند و… .

بحث بیکاری و سخت شدن ازدواج و بالا رفتن سن ازدواج هم که از مشکلات جدی است.

اما با این همه و با وجود دیگر مشکلاتی که در کشور ما و همه کشورهای دنیا با شدت و ضعف وجود دارد، نمی توانیم و نباید دستاوردهای قطعی، روشن و بدیهی انقلاب را نادیده بگیریم، دستاوردهایی که برخی از آن ها آنچنان سترگ و چشمگیرند که می توان از آن ها به عنوان جهش، نهضت و یا حتی انقلاب یاد کرد. دستاوردهایی که با وجود تحمیل جنگ ۸ساله، فشارهای سیاسی و تحریم‌های گوناگون به دست آمده است . از جمله آنچه در زمینه پیشرفت های علمی در کشور شاهد هستیم در برخی موارد واقعا مصداق انقلاب و جهش عظیم علمی است این که امروز کشور ما در جمع ۱۰ کشور دست یافته به دانش و فناوری تولید، تکثیر و انجماد سلول های بنیادی قرار گرفته است و توانایی درمان بیش از ۵۰ نوع بیماری را با سلول های بنیادی به دست آورده است، این که امروز با همه سنگ اندازی ها و تحریم ها و دشمنی ها کشور ما در جمع ۱۰ کشور باشگاه هسته ای جهان قرار گرفته است، این که امروز ایران ما جزو ۶ کشور طراح، سازنده و پرتاب کننده ماهواره با موشک ساخت داخل شده است، این که دانشمندان جوان ما به دانش و تکنولوژی غنی سازی اورانیوم و ساخت سانتریفیوژها و ایجاد زنجیره هایی پر تعداد از سانتریفیوژها دست یافته اند، این که کشور ما به رتبه ۱۲ جهانی در نانو فناوری صعود کرده است، این که رشد علمی ایران ۱۱ برابر متوسط جهانی است، این که رتبه هفدهم تولید علم در دنیا و اول در منطقه را کسب کرده ایم، این که امروز تولید داروی مورد نیاز کشور از ۲۵ درصد به ۹۶ درصد افزایش یافته است، این که امروز پزشکان و متخصصان و جراحان ما به دانش، توانایی و مهارتی دست یافته اند که می توانند حتی پیچیده ترین و سنگین ترین عمل های جراحی را در کشور انجام دهند (در حالی که در دوران طاغوت جای جای کشور پر شده بود از پزشکان هندی، پاکستانی و حتی بنگلادشی)، این که امروز ۱۱ هزار نخبه تحت پوشش بنیاد ملی نخبگان قرار دارند، این که در صنعت مهمات سازی دانشمندان جوان ما موفق به ساخت موشک های کوتاه برد، میان برد و حتی دور بردی شده اند که توان هدف گیری قلب دشمن اصلی این کشور یعنی اسرائیل را دارد، همه و همه این ها تنها بخشی از ثمرات خودباوری، خوداتکایی و جهش و نهضت علمی در کشور است.

بگذریم از تعداد دانشجویان کشور که با گذر از مرز ۰۰۰/۴۲۰۰ نفر نسبت به قبل از انقلاب رشد ۲۰ برابری داشته، و میزان باسوادی در کشور تا سال ۸۷ به ۸۸ درصد جمعیت ۷۲ میلیونی ایران رسیده در صورتی که پیش از انقلاب تنها ۴۷ درصد جمعیت ۳۵ میلیونی کشور باسواد بوده اند.

آیا واقعا می توان انکار کرد و چشم بر واقعیت و آمار پوشید که تا قبل از انقلاب فقط ۲۷ سد در سراسر کشور ساخته شده بود و پس از پیروزی انقلاب تا کنون ۵۸۱ سد ساخته شده است ۱۳۹ سد در حال ساخت و ۵۶۱ سد نیز در مراحل مطالعاتی قرار دارد آیا با این آمار واقعا نمی توان گفت که در کشور انقلاب سدسازی ایجاد شده است.

آیا واقعا می توانیم به این آمار جهانی توجه نکنیم و حاصل دسترنج متخصصان و کارگران تولید و توزیع برق را در کشور نادیده بگیریم لطفا به این آمار توجه کنید میانگین نفوذ برق در دنیا ۹۸ درصد و در ایران ۹۹.۹ درصد است.

آیا واقعا این یک جهاد عظیم نیست که تعداد روستاهای برق دار که در زمان طاغوت ۴۳۶۷ بوده تا سال ۸۹ این تعداد به ۵۳۴۶۱ روستا افزایش یافته است.

آیا می توان کار سترگ انجام شده در بحث گازرسانی در کشور را نادیده گرفت.

در حالی که در سال ۵۷ تنها ۵ شهر و تنها یک روستا از گاز برخوردار بوده اند و این تعداد در سال ۹۰ به ۱۰۵۰۰ روستا و ۸۸۰ شهر افزایش یافته است آیا انصافا این یک جهاد عظیم و انقلاب بزرگ در عرصه خدمت رسانی به مردم ایران زمین نبوده است.

بگذریم از این که در سال ۵۷ تعداد شهرهای برخوردار از آب شهری ۳۷۳ شهر بوده و این تعداد در سال ۸۸ به ۹۳۷ افزایش یافته است. در سال ۵۷، تعداد روستاهای تحت پوشش شبکه آبرسانی ۱۱۲۵۴ اعلام شده اما این تعداد در سال ۸۸ به ۳۰۵۴۶ افزایش یافته است.

افزودن ۷۰۰۰۰ کیلومتر راه و جاده به شریان های اقتصادی کشور نیز تنها بخشی از اقدامات انجام شده در مقوله راه سازی بوده است.

اما با این حال و با تمامی این دستاوردها باید قبول کنیم که تا رسیدن به آرمان ها و ایده آل انقلاب، امام و رهبری فاصله بسیار داریم خصوصا در مقوله هایی که در ابتدای این نوشته ذکر آن ها گذشت که اگر چنین نمی بود رهبر فرزانه انقلاب این دهه را دهه «پیشرفت و عدالت» نام گذاری نمی کردند و این یعنی انتظار جدی رهبری برای گام برداشتن سریع در مسیر پیشرفت و عدالت، و اگر فاصله ها با ایده آل ها زیاد نمی بود رهبری جلساتی مهم با عنوان «اندیشه های راهبردی» و موضوعات مهمی چون «الگوی اسلامی ایرانی پیشرفت»، «عدالت»، «زن و خانواده» با دعوت از نخبگان با سلیقه های مختلف برگزار نمی کردند.

اما با همه این اوصاف و با وجود تمامی دستاوردهای کوچک و بزرگ انقلاب اسلامی به نظر این کمترین آنچه هزار سر و گردن از تمامی این دستاوردها گرانبهاتر، ماناتر و ارزشمندتر است این که امروز به واقع می توانیم ادعا کنیم که در کشوری زندگی می کنیم که با وجود همه کم و کاست ها، بزرگترین و ارزشمندترین و عزیزترین نعمت و گوهر را در اختیار دارد و آن عزت و استقلال ملی است که به جرأت می توان گفت در تمام جهان کم نظیر بلکه بی نظیر است این که کشور و ملتی با توکل بر خدا و به پشتیبانی مردم فهیم و غیور خود، بتواند بی اعتنا به هیچ قدرتی برای خود تصمیم سازی و تصمیم گیری کند و سیاست داخلی و خارجی خود را بر اساس معیارها، شاخص و اهداف انقلاب خود تعیین کند و از هیچ سردمدار زر و زوری کمترین هراسی نداشته باشد بزرگترین عزت و شرافت است که ملت و کشور ایران در عالی ترین شکل از این نعمت و همچنین نعمت حیاتی، بس گرانقدر و بی بدیل امنیت برخوردارند و این میسور و محقق نشده است مگر با توکل به خدا، خودباوری و تقدیم بیش از ۲۳۰ هزار شهید برای رسیدن به عزت و استقلال، خودباوری، خوداتکایی و صد البته و بی گمان این ملت شایستگی بیش از این ها را دارد، و می تواند با توکل به خدا، پافشاری بر آرمان های انقلاب و امام و رهبری و با تکیه به فرزندان رشید و غیور خود به ایده آل ها و قله ها هم دست یابد. ما باور داریم که این وعده حق است که هر کس دین خدا را یاری کند و برای اقامه عدل بپاخیزد، نصرت خداوند شامل حالش خواهد شد.