اهانت به آیت ا… سیستانی فقط اهانت به یک مرجع نبود/ اهانت و گستاخی «الرفیعی» شیخ وهابی وابسته به دربار سعودی نسبت به آیت ا… العظمی سیستانی گر چه از سوی  مردم و  برخی مسئولان کشورهای اسلامی  خصوصا  عراق و  حزب  ا… لبنان،  جامعه   مدرسین  حوزه    علمیه    قم و برخی  علمای کشورمان و …  محکوم  شد، اما   نمی توان   از   این  مسئله   به راحتی  گذشت  و تنها  به  محکوم کردن  چنین  توهین  و اسائه  ادبی  بدون تلاش  برای خشکاندن ریشه  این گونه  فتنه ها،  بسنده کرد.  گفته های  وقیحانه و  فتنه انگیز  «الرفیعی» در خطبه های نماز جمعه مسجد «البواردی» شهر ریاض  آن هم در کنار گوش دربار آل  سعود با توجه به وابستگی شیوخ وهابی به دربار سعودی و حامیان خارجی آن ها نمی تواند اتفاقی و از سر گستاخی و کوته فکری و فتنه انگیزی تنها یک شیخ وهابی ارزیابی شود.

چرا که عبارات و کلمات سخیف و توهین آمیز این وهابی نسبت به آیت ا… سیستانی این مرجع عالیقدر شیعه که بر اساس اخبار رسیده، حضرت ایشان را «زندیق» و …خوانده و حتی «تکفیر» کرده، علاوه بر این که از عمق بی تقوایی این وهابی حکایت می کند، انحراف شدید فکری و کینه توزی فرقه مجعول وهابیت نسبت به اسلام ناب محمدی را بیش از پیش آشکار می  کند و بر این اساس این موضوع در قالب ایجاد و تقویت یک خط فتنه و تفرقه ارزیابی می شود نه یک اشتباه شخصی.

از این رو این مسئله قابل اغماض نیست که یک وابسته فرقه بی ریشه وهابیت، در خطبه های نماز جمعه، شخصیت یکی از «اوتاد» و «فحول» جهان اسلام را به ناشایسته ترین کلمات و توهین ها، هتک کند و دولت سعودی برای جلوگیری از تکرار چنین فجایعی، برخورد متناسب انجام ندهد.

این مقوله که شیوخ وهابی، اگر نگوییم جزئیات، ولی می توانیم مدعی باشیم که کلیات مواضع و اظهارات خود را لااقل با عده ای از درباریان و متنفذان آل سعود هماهنگ می کنند، حقیقتی غیرقابل انکار است، بنابراین دربار سعودی باید به گونه ای متنبه شود که علاوه بر این که با اتخاذ تدابیر شفاف و عملی به نحو مقتضی جان جریحه دار شده مسلمانان و خصوصا شیعیان را التیام ببخشد، باید به گونه ای شیوخ وهابی وابسته را مدیریت کند که دیگر هیچ گاه چنین اهانت ها یی تکرار نشود.

پرواضح است که مسلمانان بیدار و هوشیار جهان و کشورهای مسلمان با ابزارهای متعددی از جمله ابزارهای سیاسی و اقتصادی و فرهنگی که در اختیار دارند، ضمن رعایت و حفظ آرامش مردم کشورهای خود می توانند با انجام اقدام های مناسب دربار سعودی را به سمت کنترل و پیش گیری از رخداد چنین فجایعی ملزم کنند.

نکته قابل تامل دیگر این که آیت ا…العظمی سیستانی به عنوان یکی از اعاظم مرجعیت شیعه و یکی از اکابر فقه و اصول در جهان اسلام و شخصیت آزاده وارسته و کسی که عمر شریف و پربرکت خود را صرف حفاظت از مبانی اسلام ناب محمدی کرده، و با کنار گذاشتن عافیت طلبی در اوج خداباوری و توکل بر ذات حضرت حق زندگی در کشور اشغال شده عراق و درگیر اقدامات تجاوزکارانه و محل رخداد های روزمره تروریستی را انتخاب کرده و امروز به برکت توکل، خداباوری و درایت و هوشمندی ایشان، این عالم بزرگوار به اذعان موثران و شخصیت ها و مردم عراق، نقشی اساسی و بی بدیل در اتحاد و انسجام مردم عراق و حرکت کشور به سمت استقلال دارد، بی آن که این شخصیت وارسته حتی اندکی به دنبال منافع شخصی برای خود باشد، و این نکته ای قابل تامل است که چرا و چگونه در شرایطی که جهان اسلام، منطقه و خصوصا عراق در آستانه برگزاری انتخابات بیش از پیش به آرامش و امنیت نیاز دارد شیخ وهابی،موثرترین و باتقواترین شخصیت عامل وحدت و یکپارچگی عراق را با هتاکی های وقیحانه خود، نشانه می گیرد، بر این اساس شاید نوعی ساده  انگاری باشد که نقش حداقل برخی درباریان آل سعود به عنوان اصلی ترین حامی فرقه وهابیت در این ماجرای تلخ کم رنگ ارزیابی شود. امروز شیخ وهابی درحالی مرتکب این خطای فاحش و معصیت کبیره می شود که آل سعود به هر شکل ممکن درصدد بازیابی موقعیت خود در جهان اسلام و منطقه است و در این مسیر و با چراغ سبز حامیان غربی خود خصوصا آمریکا، هر روز مرتکب اشتباه های جبران ناپذیر می شود، اقدام گسترده نظامی عربستان با همکاری نیروهای آمریکایی علیه حوثی ها در یمن و کشتار بی رحمانه مردم مسلمان یمن و به عبارتی برادرکشی با سلاح ها و موشک های خریداری شده از آمریکا و دیگر کشورهای غربی و واریز پول مردم عربستان به جیب فروشندگان سلاح از جمله خطاهای استراتژیک عربستان است که معلوم نیست سران این کشور چه زمانی می خواهند خود را از این به «خواب زدگی» برهانند.

به هر حال روشن است که آل سعود و شیوخ وهابی وابسته به آن با روشن کردن تنور فتنه و دمیدن بر آن و کوبیدن بر طبل تفرقه بین مسلمانان جهان نه تنها نمی تواند موقعیت مناسبی در معادلات منطقه ای و در بین کشورهای مسلمان برای خود ایجاد کند بلکه با هوشیاری و بیداری اسلامی به وجود آمده و در حال رشد در بین امت اسلامی، این کشور با ادامه روند فعلی، جایگاهی نازل تر در منطقه و جهان اسلام پیدا خواهد کرد.

نکته مهم دیگر این که اهانت به آیت ا… سیستانی تنها اهانت به یک مرجع نیست بلکه توهین به باورها و اعتقادات یکی از بزرگ ترین و پرطرفدارترین مذاهب زنده حال حاضر جهان است و در جریان این اهانت نه تنها مرجعیت شیعه و شیعیان بلکه امت اسلام مورد هتاکی  قرار گرفته، چرا که عقلا و اهل فکر و مسلمانان بیدار جهان می دانند که فرقه وهابیت، نه شیعه را قبول دارد و نه سنی را، بلکه آنچه این فرقه و سران و حامیان آن به دنبالش هستند ایجاد فتنه و فضای تفرقه و گسست مسلمانان جهان و رسیدن به اهداف فرقه ای و سیاسی و خواسته و ناخواسته بازی در میدانی است که سیاست بازان و کهنه کاران سیاسی کاری و دشمنان وحدت امت اسلامی با ایجاد فرقه وهابیت برای آنان آماده کرده اند و متاسفانه وهابیون، سلفی ها و تکفیری های عربستان هر روز بیشتر در این دام گرفتار می آیند.

با این حال به نظر می رسد امروز بیش از پیش جهان اسلام نیازمند «هم گرایی» و «اتحاد» براساس تعالیم اسلام ناب محمدی است و این اتحاد و هم گرایی بیش از هر چیزی به شناخت و بینش و ایجاد بصیرت در بین امت اسلام نیاز دارد و اگر برای این منظور تمهیدات ژرف نگرانه و اقدامات بنیادین و اساسی به وسیله نهادهای مردمی، صاحبان فکر و اندیشه و متفکران حوزه های علوم دینی و دانشگاه ها انجام شود بی گمان عرصه بر اهل علم و دانش و تقوا و بصیرت گسترده تر می شود و در مقابل دامن منحوس فرقه های بی بهره از حقیقت مانند فرقه وهابیت و سرشاخه های اصلی آنان و دیگر فرق و گروه های تکفیری وافراطی جمع تر می شود و در نتیجه امت اسلام و کشورهای اسلامی هر روز به جایگاه شایسته خود در جهان بیشتر نزدیک می شوند.

نکته آخر این که گرچه در جریان اهانت به آیت ا… العظمی سیستانی، واکنش های قابل توجهی از سوی مردم، علما و حوزه های علمیه و برخی مسئولان نشان داده شده اما با توجه به آن چه در برخی کشورها از جمله عراق رخ داد و مسئولان رده بالای این کشور از جمله نخست وزیر شیعه، رئیس جمهور سنی و رئیس پارلمان عراق که او نیز از برادران اهل سنت است به شدت، اهانت به محضر این مرجع عالیقدر شیعه را محکوم کردند، واکنش برخی مسئولان کشور ما که وظیفه اساسی در ارتباط با این گونه وقایع دارند از جمله وزارت امور خارجه، و نهادها و سازمان هایی مانند سازمان تقریب بین مذاهب، چندان متناسب نبود، آیا این گونه موارد از جمله مسائلی نیست که وزارت خارجه و نهادهای ذی ربط باید با قاطعیت، موضع صریح، شفاف، بازدارنده و به هنگام خود را اعلام کنند تا نقش خود در جلوگیری از تکرار چنین وقایعی به خوبی عمل کرده باشند.