پیامبر رحمت حضرت محمدمصطفی(ص) این تجسم و آینه تمام نمای مهر و محبت الهی در یکی از سخنان خود راجع به حق، حرمت و جایگاه ایتام، فرمود: اگر کودک یتیمی بگرید، عرش خدا به خاطر گریه یتیم می لرزد.

اگر در قرآن کریم آیاتی که با مضمون یتیم نازل شده و آن ۲۳آیه ای که واژه یتیم و مشتقات آن به صورت مستقیم در کتاب خدا آمده وجود نداشت و اگر روایات و احادیث متعدد ائمه اطهار درباره یتیم در دسترسمان نمی بود، همین یک حدیث نبوی ذکر شده در ابتدای کلام به تنهایی کفایت می کرد که دریابیم که اسلام عزیز تا چه اندازه بر حق و حرمت یتیمان تأکید دارد و همچنین محتوای این حدیث، هشدار و بیدارباشی بس جدی برای همه ما محسوب می شود که آحاد جامعه اسلامی، حاکمیت و مسئولان در قبال یتیمان چه وظایف سنگینی بر عهده دارند. پیدا کردن و رسیدگی به امور معیشتی کودکان بی گناهی که سایه مهر و رأفت و حمایت پدران خود را از دست داده اند، اولین و کمترین مسئولیت حاکمیت و جامعه در مقابل این عزیزان است و البته رسیدگی به امور تربیتی، تحصیلی و زیر چتر حمایت و مهربانی قرار دادن این عزیزان، وظیفه جدی تر و سنگین تری است که علاوه بر حاکمیت، اقوام و خویشان این نوگلان و پس از آن همه نوع دوستان و حق باوران و خصوصا پیروان آیین محمدی باید بدان همت گمارند.

بسیاری از ما اگر لحظه ای به بخشی از رنج هایی که یک کودک پدر از دست داده تحمل می کند بیندیشیم، بی گمان بنابر وظیفه انسانی خود کاری به اندازه وسع و همت و البته جوانمردی مان برای این عزیزان انجام خواهیم داد، و اگر بنا به دلایلی نمی توانیم و یا موقعیتش را نداریم که در حال حاضر سرپرستی یک کودک معصوم یتیم را بر عهده بگیریم و چتر حمایت و مهربانی خود را بر سر آن ها بکشیم و فعلا نمی توانیم جزو کسانی باشیم که «بهترین خانه مسلمانان» را دارند، آن چنان که رسول خدا فرمود:« بهترین خانه مسلمانان آن خانه ای است که در آن یتیمی نگهداری شود که با او به نیکی رفتار می شود و بدترین خانه ها آن است که در آن به یتیمی اهانت شود.» اما هر یک از ما می توانیم قدمی خداپسندانه برای معاشرت و همنشینی با دخترکان و پسرکان معصوم پدر از دست داده برداریم و کاری برای تربیت و تحصیل آنان و یا تأمین زندگی و معیشت شان انجام دهیم و لااقل به بخشی از وظیفه خود در قبال حدود ۳۰۰هزار کودک یتیم هم وطنی که در همسایگی و یا در روستا و شهر ما زندگی می کنند و شب و روزهای سختی خصوصا در آستانه فرا رسیدن زمستان سرد آن هم در خانه محروم از سایه پدر، سپری می کنند عمل کنیم.

گرچه به روایات آمار کمیته امداد امام خمینی(ره) حدود ۹۰۰هزار نفر از هم وطنان خیراندیش و نیکوکارمان در حال حاضر از ایتام عزیز کشورمان حمایت می کنند اما این مشارکت ها در مقابل همت بلند مردم ما و دریای مهربانی هایشان هنوز بسیار کم است. چرا که همه ما می توانیم حتی آنان که کم درآمد هستیم به نحوی از انحاء از جمله با مشارکت در طرح «حامی» ایتام و پرداخت فقط و حداقل روزی ۱۰۰۰تومان در صف و زمره حامی یتیمان عزیز کشورمان قرار گیریم و این طرح خوب است که کمیته امداد چندسالی است با اجرای آن امکان مشارکت اکثر قریب به اتفاق جامعه را در حمایت از ایتام عزیز فراهم کرده تا هرکس بخواهد به اندازه همت و وسعش در این کار خیر و پر از برکت و خداپسندانه سهیم شود و سهمی در گرما بخشیدن به خانه های کودکان بی گناه هم وطن خود و شاد کردن این عزیزان و روشن کردن چراغ امید در دلهایشان داشته باشد.

حال برخی از ما حتی اگر به دلایلی اعتماد لازم را به برخی خیریه ها و حتی کمیته امداد نداریم، خود می توانیم به یاری رساندن به ایتام عزیز همت گماریم، گرچه  مبالغی که توسط کمیته امداد برای این عزیزان از بین مردم جمع آوری می شود از طریق کارت بانکی به حساب و به نام یتیم انتخاب شده توسط «حامی» واریز می شود تأثیر مثبتی در جلب اعتماد مردم گذاشته است. همچنین این اقدام علاوه بر کمک به تأمین معیشت و دلشاد کردن ایتام، تقویت حس هم گرایی، هم دلی و نوع دوستی را نیز بیشتر می کند و چه نیکوست که همه ما به اندازه توان و همتمان جزو نیکوکاران و خیرانی باشیم که به فرمایش مولاعلی(ع) از روی مهربانی دست بر سر یتیمان می کشند و در زمره کسانی باشیم که نه تنها نمی گذارند چشم کودک یتیمی از اشک خیس شود بلکه از جمله آنانی باشیم که گل لبخند بر لب های ایتام عزیز می نشانند و نور امید را در دل های کوچک و مهربانشان روشن می کنند.