آنچه رهبری در خطبه های نماز جمعه بیان کردند آن چنان روشن، صریح و مستدل بود که هیچ جناح، گروه، جریان و هیچ فردی نمی تواند و نباید آن رامصادره به مطلوب کند و در کیسه خود بریزد، چراکه مجموعه این بیانات برآمده از اساسی ترین اصول و مبانی جمهوری اسلامی است وبر این اساس مجموعه این بیانات در آن خطبه تاریخ ساز برداشت از کیسه و ذخیره انقلاب و واریز کردن آن به همان دفینه و ذخیره ای است که جز مردم و انقلاب و نظام مردم سالاری دینی و در راس آن ها حضرت ولی عصر، هیچ صاحبی ندارد و چه کسی اولی از رهبری در اخذ چنین تصمیم و انجام چنین عملی یعنی برداشتن از کیسه نظام و انقلاب و واریز کردن به همان کیسه؟

نمی دانم پس از این نجوای آگاهانه، عارفانه و عاشقانه که از سویدای دل و گویی پیوسته با جایی دیگر بر زبان رهبر جاری شد باز هم کسی یا جریان و گروهی به خود اجازه و انصاف می دهد که سخنی بر زبان جاری کند که از آن بوی ایجاد گسست و نامهربانی بین مردم و اعضای خانواده انقلاب استشمام شود. آیا هیچ دل تپنده برای مردم و انقلاب می تواند مشارکت ۸۵ درصدی مردم و حضور حماسی و تاریخی ۴۰ میلیونی ملت در انتخابات را جز در خط انقلاب بداند، آیا می توان این شور و نشاط و شعور و بلوغ سیاسی مردم ایران زمین را که با هزاران هزار امید و آرزو برای آینده ای روشن تر و ایجاد انقلابی دیگر در دل انقلاب اسلامی و هم سو و در طول آن برای تثبیت و عزت و سرافرازی میهن به بهترین شکل به منصه ظهور گذاشته شد، نادیده انگاشت؟

آیا می توان گفت احدی از آحاد این ملت بزرگ که چنین پراعتماد و امیدوارانه، زیباترین جلوه های مشارکت در تعیین سرنوشت خود را خلق کردند جزء ملت و خانواده مام میهن ندانست؟ افتخار ثبت بالاترین نصاب مشارکت در جهان، امروز از آن کیست؟ قطعا از آن هیچ گروه و جریانی و حزب و شخصی نیست و قطعا از آن آقای دکتر احمدی نژاد به عنوان رئیس جمهور منتخب، و آقایان مهندس میرحسین موسوی، دکتر محسن رضایی و حجت الاسلام مهدی کروبی نیست. گرچه هر کدام از این آقایان به عنوان عضوی از خانواده انقلاب و نظام به میزان آرای به دست آورده سهم و نقشی در ایجاد این حماسه تاریخ و افتخار بزرگ داشته اند اما بی گمان این افتخار تماما از آن آحاد و تک تک مردم عزیزی است که در انتخابات شرکت کردند و آزادانه و براساس تشخیص خود به کاندیدای مورد نظر خود رای دادند.

این آراء و برگه های گران قدر و الماس مقدار مردم که بیانگر خواست و مطالبه آنان است ارج و منزلت و قدر و مقداری انکارناپذیر دارد و حکایت گر سلیقه و انتخاب مردم با سلایق و گرایش های گوناگون است. همان گونه که رهبری تاکید کردند همه کاندیداهای تایید صلاحیت شده یاران انقلاب بوده و هستند و جزء همین مردم، همه آنان طبق قانون برای قبول مسئولیت ریاست جمهوری صالح بوده اند و مردم به هر کسی دوست داشته اند براساس تشخیص خود رای داده اند. هیچ کدام از این آقایان جدا و بیگانه از خانواده بزرگ ایران و انقلاب نبوده و نیستند. نه امروز و نه فردا نمی توان و نباید فراموش کرد که ورود هر یک از کاندیداها با سلایق گوناگون و متفاوت در عرصه انتخابات، موثرترین عامل حضور و مشارکت حداکثری و بی نظیر مردم در تاریخ انتخابات انجام شده در جمهوری اسلامی -به جز رفراندوم قانون اساسی- بوده است، آن شور و نشاط و شعور ملی در هنگام تبلیغات و آن حضور همدلانه و صمیمی در پای صندوق های رای و از همه مهمتر ریختن حدود ۴۰ میلیون رای به صندوق دین و میهن و مردم سالاری گواه صادق این مدعاست، پس آیا جریان، حزب، گروه و کسی حق دارد این «حماسه تاریخی» و «جشن ملی» را که ملت ایران، هوشیارانه و امیدوارانه آن را رقم زد و در تاریخ ایران و بلکه در تاریخ مردم سالاری دنیا ثبت کرد، وارونه و باژگونه جلوه دهد؟ کدام نظام مردم سالاری در دنیا توانسته چنین ظرفیتی ایجاد کند که مردم در عین مواجهه با برخی مشکلات سیاسی، اقتصادی ، فرهنگی و اجتماعی این چنین آگاهانه و عزتمندانه در تعیین سرنوشت خود مشارکت کنند؟

و آیا می توان و چنین اجازه ای هست و آیا انصاف است که حتی یک رای از حدود ۴۰ میلیون رای مردم را که به فرموده رهبر انقلاب، نظام مدیون و مرهون هر یک از این آراء است، را نادیده گرفت و از دریچه تنگ حزب و گروه و سلیقه خود به آن نگریست؟ تمامی این آراء با سلایق و گرایش های گوناگون برای تحقق حداکثری آرمان های انقلاب، شهدا و امام راحل عظیم الشان خمینی عزیز و در خط و مسیر انقلاب و حفظ دستاوردهای آن و حرکت به سمت قله های معنویت و پیشرفت همه جانبه کشور به صندوق ها ریخته شده، آیا سزاست که برخی به خاطر افراطی گری و نگاه جزم حزبی و گروهی خود و یا شاید خودبزرگ بینی و دچار توهم شدن و اتکا به غیر خداوند و رضای او شیرینی این حماسه تاریخی مردم را به کام آفرینندگان این حماسه تلخ کنند؟ آیا خصوصا پس از آن چه رهبر فرزانه انقلاب در خطبه های نمازجمعه و از تریبون و منبر نماز پرشکوه جمعه این هفته بیان کردند احدی یا گروه و جریانی حق دارد که انسجام، وحدت، همدلی و امنیت مردم را به چالش بکشاند؟ آیا نباید حداقل بعد از این سخنان همه کاندیداها خصوصا آنان که مستقیم مورد خطاب «ولی فقیه» قرار گرفتند، بیشتر با خدای خود و خدای مردم و خدای شهیدان خلوت کنند و از آن چه خواسته و ناخواسته، آگاهانه و ناآگاهانه، مدیریت شده و یا غیرمدبرانه انجام دادند و به هر صورت موجبات تهییج و تحریک و تقابل عده ای از مردم، درگیری، کشته شدن چند نفر و کم فروغ شدن نور امید و اعتماد و ترویج اهانت ها و بی حرمتی ها و شکستن حریم ها و شخصیت ها و…فراهم آمد، حداقل در پیشگاه خدا عذرخواهی و طلب عفو کنند، آیا هنوز همان طور که در جریان انجام مناظره های تلویزیونی به قلم این حقیر جاری شد، هیچ کدام از آقایان قبول ندارند که مرتکب خطا شده اند و هنوز لازم نمی دانند از مردم به عنوان آفریدگاران آن حماسه تاریخی و آن حضور انقلابی و معنادار خود که به فرموده رهبری یک «زلزله سیاسی» برای دشمنان مردم بود، عذرخواهی کنند؟

آیا خدای ناکرده پس از این خطبه های تاریخ ساز، باز هم شاهد بداخلاقی ها و حرمت شکنی ها، مطلق انگاری و خودرایی و یا سیاه نمایی مطلق گذشته، نادیده انگاشتن تمام سوابق سرمایه های انقلاب و نظام به عنوان سرمایه های اجتماعی و ملی وپی گیری انتقادها و اعتراض ها وتشکیک ها در مسیری غیر از مسیر قانون، دروغ و سیاه جلوه دادن همه آن چه توسط دولت نهم انجام شده، تمکین نکردن به قواعد مردم سالاری دینی و نتیجه انتخابات خواهیم بود؟

آیا پس از این کسانی را خواهیم یافت که دلسوزانه و ایثارگرانه جان و جسم و آبروی به دست آمده از انقلاب و جان فشانی های مردم را به پای انقلاب و اسلام و دین و میهن بریزند، هم چنان که خامنه ای این «عزیز ملت» و این سرباز سرافراز بی ادعا و فدایی دین و میهن، این همه را، ناچیز دانست و در طبق اخلاص به آقا و مولا و صاحب مان حضرت ولی عصر تقدیم کرد؟ و آیا…؟؟