هر موجودی را، زینتی، زیبنده است و ارزنده ترین زینت انسان همو که اشرف مخلوقاتش می خوانند، «ادب» است. ادب، عزیز است و عزت می آورد، ادب انسان را به اصل، واصل و به آفریدگار، شایق می کند.

و چون ادب در مسند و جایگاهی چنین رفیع و عالی مقدار قرار دارد، مودب شدن آدمی به ادب تفکر و کردار و گفتار حق مدارانه که لازمه کمال، تعالی و تجلی انسانیت است چندان ساده نمی نماید. اما آنان که با ره توشه معرفت به ادب در محضر حق زانو زدند و سر تعظیم فرود آوردند و بر گرفتن غبار از آینه دل را وجهه همت خود قرار دادند هم خود به سرچشمه نور، بار یافتند و هم آیتی شدند از برای هدایت و راهنمایی رهپویان طریق حقیقت. و درس آموزان مکتب محمدی همانانی که آموزه های وحیانی حبیب خدا را از سویدای دل باورمند شدند و اندیشه و کردار و گفتار خود را به سنت و سیره مصطفی میزان کردند به راستی که ستارگان پرفروغ و بی غروب هدایت و تجلی مقام خلافت الهی اند.و اینان، همانانی هستند که با طیب خاطر می توان و باید دل به عشق و مهرشان سپرد، به شایستگانی چون ابوالفضل که بابش علی متواضع ترین و مودب ترین بود در محضر محمد و خالق محمد، که مادرش نیز از مودب ترین زنان عالم بود و ادب بدان پایه پاس می داشت که از شویش درخواست کرد یا علی گرچه مرا نام، فاطمه است اما برای پاسداشت فاطمه دخت رسول الله مرا از این پس فقط «ام البنین» بخوان و بس.

آری می توان و باید به مه جبینانی چون قمربنی هاشم دل بست که خود «خداوندگار ادب و فتوت و جوانمردی» است. همو که بالای بلند و سروقامتش چشم ها را خیره می کرد، هیبت حیدری در وجودش موج می زد، شجاعت به وجود او می نازید، و ماه به زیبایی سیمایش غبطه می خورد اما وقتی به محضر امام زمان و مولایش حسین می رسید چون بنده ای در خدمت مولا زانو می زد چرا که او به حق و حجت حق معرفت یافته بود و بر این اساس رعایت حرمت حریم امامش را علاوه بر این که واجب می دانست این مهم را برای خود افتخار و سعادتی وصف ناشدنی برمی شمرد، سراسر گفتار و رفتار این جوانمرد حیدرتبار از این باور حکایت می کند.

چه آنجا که در نپذیرفتن «امان نامه» خصم لحظه ای تردید به خود راه نداد و چه آنجا که در حمایت از حریم حق و حجت حق علمداری و پرچمداری دودمان حق را برعهده گرفت و جوانمردی، وفاداری، غیرت و ایثار را برای جاودان ماندن دین خدا به غایت رساند. این «خداوندگار ادب، جوانمردی و وفاداری» ادب بدان پایه پاس می داشت که گویند در همه عمر برادرش حسین را همو که امام بر حق بود، برادر خطاب نکرد مگر آن هنگام که در صحنه کارزار پس از آن همه فداکاری و غیرت ورزی از اسب فروافتاد و تنها آن گاه بود که صدای مردانه اش در صحرای کربلا طنین  افکند که ای برادر، برادرت را دریاب. آیا این ادب و غیرت ورزی و فتوت و وفاداری در راه حفاظت دین و آزادگی از حافظه تاریخ و انسانیت محو می شود. وقوع و پیروزی انقلاب اسلامی در ایران، شکل گیری نظام جمهوری اسلامی و تثبیت آن و حماسه هشت سال دفاع مقدس از آنجا که مبتنی بر آموزه های دینی و اقتدا به سرور آزادگان جهان حسین بن علی شکل گرفت حکایت از این نکته مهم دارد که حق باوران و دین مداران تداوم این جریان را برای حفظ عزت و آزادگی ضروری می دانند.

و البته در کنار این بحث نمی توان و نباید بر واقعیت های موجود اجتماعی دنیا، جوامع مسلمان و حتی ایران اسلامی چشم فروبست. در این که امروز خودخواهی و خودبینی بر دیگرخواهی غلبه دارد، ایثار و فداکاری رنگ باخته، حب جاه و مقام قوت گرفته، اخلاق عالیه محمدی در روابط اجتماعی رعایت نمی شود، خودنمایی و ریا رواج یافته، تجمل گرایی برای بسیاری کاملا عادی شده، آنچه در ظاهر نمایان می شود با آنچه در باطن می گذرد فاصله بسیار دارد، حرمت ها به آسانی شکسته می شود، بازار تخریب و غیبت داغ است، برخی حرمت ایثارگری شهیدان و جانبازان و رزمندگان را پاس نمی دارند، برخی حرمت بیت المال نگاه نمی دارند، و برخی برای فرود آوردن برخی و فراز آمدن خودشان هر آن کاری را که نفس امر می کند تبعیت می کنند، برخی به ظاهر فرادستان و مسئولان، مسئولیت را طعمه می دانند و نه ابزار خدمت و مهرورزی به خلق، نگاهشان به مردم نگاه ارباب  رعیتی و مولا و بندگی است- غافل از این که مردمان همگی کرامت از آفریدگار می گیرند و آزادند و تنها در محضر خالق، بنده هستند و به این بندگی افتخار می کنند- قطعا این گونه رفتار بر هر الگویی تطابق داشته باشد بر الگوی دینی و مکتب محمدی تطابق ندارد. پس سزاست در خجسته ایام زادروز حسین بن علی، عباس بن علی و علی بن حسین خداوندگاران عزت و آزادگی، ادب و جوانمردی و وفاداری و عبودیت و بندگی همگان مروری دوباره داشته باشیم به خویشتن خویش و آنچه هستیم و آنچه باید باشیم.