حضور رئیس جمهور در مجمع عمومی سازمان ملل متحد و در جمع سران و نمایندگان حدود ۲۰۰ کشور جهان و استفاده از تریبون این بزرگ ترین و فراگیرترین سازمان بین المللی برای بیان دیدگاه ها و مواضع اساسی کشورمان درباره مسائل مهم بین المللی و منطقه ای، از درک درست مسئولان و خصوصا رئیس جمهور برای استفاده از این فرصت مناسب بین المللی حکایت دارد و بی گمان شرکت و سخنرانی در این جلسه و حضور در نشست های رسانه ای حاشیه اجلاس فرصت بسیار مناسبی برای پیشبرد دیپلماسی عمومی و تأثیرگذاری مستقیم بر افکار عمومی جهانی است هر چند برخی کشورها تاب به چالش کشیده شدن مواضع و رفتارهای غیراصولی و غیر منطقی خود را در صحنه های بین المللی در هیچ جلسه و مجمعی را ندارند. اما در عین حال موضوع با اهمیت تر انتخاب و اولویت بندی مسائل، انتخاب نوع بیان و به کار بردن نهایت دقت برای حفظ حکمت، عزت و مصلحت در بیان مواضع و تمامی جملات و حتی کلمات قابل طرح در این تریبون بین المللی است که اخبار و گزارش های خبری و تصویری آن به سرعت و در بسیاری از نقاط جهان به صورت زنده پخش می شود و به همین دلیل در چنین جلسه ای سخنان و مواضع باید در نهایت دقت، حساسیت، ظرافت، درایت و تدبیر حداکثری بیان شود به گونه ای که در عین رعایت و پای بندی به اصول و ارزش های دینی و منافع ملی از این فرصت برای بیان سخنان جدید، ایده های نو و نکات تأثیرگذار حداکثر بهره برداری و استفاده انجام شود و در عین حال مجموعه مواضع و اظهار نظرها به گونه ای مدیریت و تدبیر شده باشد که حرمت رئیس جمهور به عنوان بالاترین مقام اجرایی کشور و منتخب اکثریت مردم و نماینده ایران به بهترین شکل از طرف شرکت کنندگان رعایت شود، چرا که به نظر نمی رسد هیچ کس حتی کسانی که به هر دلیلی به آقای احمدی نژاد رأی نداده اند، کمترین تمایلی به این مسئله داشته باشند که رئیس جمهور کشورشان در یک جلسه بین المللی مورد کمترین بی حرمتی یا حتی بی اعتنایی قرار گیرد.

اما متأسفانه به دلایلی خصوصا در چند جلسه اخیر مجمع عمومی سازمان ملل متحد، نمایندگان رژیم صهیونیستی، آمریکا و چند کشور غربی در میانه سخنان رئیس جمهور کشورمان، صندلی های خود را ترک می کنند و این صحنه ها بارها و بارها از طریق دوربین های مستقر در این مکان و خبرگزاری ها روی آنتن ها می رود و بر صفحات تلویزیون های کشورهای مختلف جهان نقش می بندد، گمان نمی کنم دیدن چنین صحنه هایی برای هیچ یک از هم وطنان عزیز ما حتی مخالفان جدی رئیس جمهور، خوشایند باشد اما بر این گمانم که رئیس جمهور می تواند از مشورت دقیق تر صاحب نظران و نخبگان متخصص و متعهد امور سیاسی و بین المللی کشورمان با سلیقه های مختلف برای انتخاب موضوع سخنرانی، اولویت بندی سخنان و حتی نوع بیان مواضع خود بیشتر استفاده کند تا ضمن رعایت اصول و مبانی در بیان دیدگاه ها و مواضع و استفاده حداکثری از این تریبون، شاهد تأثیرگذاری حداکثری و استقبال و حرمت گذاری و اعتنای حداکثری شرکت کنندگان در این جلسه به اظهارات و مواضع رئیس جمهور باشیم.

این نکته درست است که بدخواهان و دشمنان ایران درصدد تبدیل هر موقعیتی به فرصتی برای مقابله با کشورمان استفاده می کنند، اما آیا واقعا اگر رئیس جمهور کشورمان برای انتخاب سخنان خود از مشاوران دقیق تر و همه جانبه نگرتر و با سلایق مختلف برای انتخاب و چینش موضوع های موردنظر برای طرح جلسه مجمع عمومی سازمان ملل استفاده می کرد و اگر ترتیب و اولویت بندی مناسب تری برای بندهای مختلف سخنان خود انتخاب می کرد و اگر تدبیر بیشتری در نوع بیان مطالب می شد و اگر اظهارات خود را در چنین جلسه سیاسی و بین المللی، دیپلماتیک تر بیان می کرد و این مجموعه حرف های مبنایی، اصولی، قوی، درست و به حق خود را در بسته بندی زیباتر و قابل قبول تر ارائه می کرد باز هم این تعداد از نمایندگان صندلی های خود را به هنگام سخنرانی او ترک می کردند آیا واقعا نمی شد آقای احمدی نژاد همان گونه که به خوبی به بحث کشتن و به دریاانداختن سرکرده گروه تروریستی القائده بدون اینکه فرصت محاکمه و افشای بسیاری از رازهای جریانات تروریستی خصوصا چند ساله اخیر افشا شود، اشاره کرد به دیگر مباحثی از جمله برخورداری و نگاه داری هزاران کلاهک هسته ای توسط برخی کشورها و اصرار آنان به محروم کردن کشورمان حتی از دراختیار داشتن دانش هسته ای صلح آمیز هسته ای اشاره می کرد.

آیا رئیس جمهور نمی توانست همان طور که با ظرافت بحث تشکیک درباره حادثه تروریستی یازده سپتامبر و پیشنهاد کمیته حقیقت یاب را برای روشن شدن این موضوع مطرح کرد، بر تروریستی بودن و فاجعه آمیز بودن این حادثه تروریستی تاکید بیشتری می کرد و ضمن محکوم کردن تروریسم و تروریست ها، مظلومیت کشورمان که یکی از اصلی ترین قربانیان تروریسم در جهان است را هرچه رساتر فریاد می کرد، آیا آقای احمدی نژاد برای به رخ کشیدن جنایت های صهیونیست ها در سرزمین های اشغالی فلسطین و ارائه راهکار برای رهاندن مردم مظلوم فلسطین از این ظلم و جنایت های آشکار نمی توانست راهکار ژرف اندیشانه نظام برای نجات مردم فلسطین که همانا برگزاری رفراندوم در سرزمین های اشغالی است را دوباره با صدای رسا فریاد کند، کوتاه سخن این که آیا حداقل رئیس جمهور کشورمان نمی توانست آن بخش از سخنان خود را که بی گمان مطمئن بوده است و یا حدس می زده که باعث ترک جلسه توسط نمایندگان برخی کشورها شود لااقل به قسمت های پایانی سخنان خود منتقل می کرد.

آیا می توان امیدوار بود که در جلسه بعدی مجمع عمومی سازمان ملل و در هنگام سخنرانی رئیس جمهور کشورمان شاهد خالی شدن تعداد قابل توجهی از صندلی های مجمع عمومی نباشیم و اگر قرار است شاهد چنین صحنه ای باشیم حداکثر این ترک صندلی به معدودی از کشورها از جمله نمایندگان رژیم صهیونیستی و آمریکا محدود شود و مهمتر این که اولویت بندی سخنان به گونه ای انجام شود که اگر قرار است کسانی جلسه را ترک کنند هنگامی این اتفاق بیفتد که رئیس جمهور تقریبا تمامی مواضع خود را بیان کرده است. البته شاید همین ترک صندلی ها از نظر برخی صاحب نظران، طبیعی و بازخورد تأثیر زیاد سخنان رئیس جمهور ارزیابی شود، طبیعی و با ارزش از این جهت که سخنان و مواضع صریح بالاخره این تبعات را هم دارد و این مسئله را به خودی خود نشانه بهترین شکل تاثیرگذاری در مجمع عمومی بدانند که البته این مسئله به این شکل حداقل از نظر نگارنده که کمترین کم اعتنایی به نماینده و رئیس جمهور کشورش را در مجامع بین المللی برنمی تابد چندان قابل پذیرش نمی نماید.

حضور موثر و پاسخ های روشن، صریح، محکم و تاثیرگذار رئیس جمهور را در جمع خبرنگاران کشورهای مختلف در حاشیه برگزاری مجمع عمومی سازمان ملل متحد و همچنین دیدار وی با تنی چند از سران کشورهای مهم جهان را مهم و مثبت ارزیابی می کنم، اما ترک صندلی توسط نمایندگان تعداد قابل توجهی از کشورها و کف نزدن حتی عده ای از حاضران در این جلسه بین المللی را در هنگام سخنرانی رئیس جمهور کشورمان نکته قابل تامل و ناخوشایندی می دانم که امیدوارم رئیس جمهور و مشاورانش در این باب و درباره این موضوع تأملی داشته باشند هر چند ممکن است عده کثیری از صاحب نظران و مردم در اساس با این نگاه نگارنده مخالف باشند.